Maand:augustus 2024

Na drie dagen belt Martin van Svendborg Marine Service. De vervanger van het kapotte onderdeel (de homokinetische koppeling om precies te zijn) is gearriveerd. Ze komen met een splinternieuwe as die nota bene in Nederland is gemaakt. De montage duurt niet al te lang en gelukkig blijkt bij een test dat het euvel verholpen is.

We laten er geen gras over groeien. Onmiddellijk maken we los en zetten koers naar Marstal. Er staat nauwelijks wind, dus gaat de motor weer aan. Af en toe kan de genua wat meehelpen. De route verloopt grotendeels door een aantal hele smalle geultjes en is verder zonder bijzonderheden. We arriveren aan het eind van deze donderdagmiddag in Marstal en nemen een borrel op de goede afloop.

De hoop was gevestigd op vrijdag om direct verder te kunnen gaan naar Fehmarn. Het weer is echter minder gunstig dan de verwachtingen aanvankelijk lieten zien. De wind is heel krachtig en staat te zuidelijk. We zouden heel hoog aan de wind moeten opkruisen tegen de forse zeegang. Bovendien regent het flink als onze wekker om 05.10 uur gaat. Al met al is het zo onaantrekkelijk dat we ons bed weer opzoeken.

Zaterdag gaan we wel. Er is aanvankelijk een beetje wind, die later grotendeels wegvalt. Wederom moet de motor bij, maar met de vooruitzichten voor de rest van de week is de keuze niet zo moeilijk. We zouden waarschijnlijk nog meerdere dagen in Marstal moeten wachten op beter weer.









We arriveren om 14.00 uur in Fehmarn en gaan langs de shop van de firma Weilandt die de winterstalling verzorgt. Maandag gaat de boot er al uit, dus is er werk aan de winkel. De zeilen moeten eraf, de lijnen van het lopend want alvast zo veel mogelijk binnenhalen of vervangen door oude, de schoonmaak, sorteren van de bagage, enzovoort.



Maandag is het zo ver en gaat de boot de wal op. We nemen onze gebruikelijke route naar huis: de bus naar Lubeck waar we een nacht in een hotel blijven. De volgende dag stappen we op de trein die ons met een aantal overstappen weer thuis brengt.















We kijken met veel plezier terug op de belevenissen van de afgelopen zomer. De tijd in de Zweedse scheren aan de oostkust, het Göta Kanaal, de grote meren, het Trollhätte Kanaal waren heel bijzonder doorheen te reizen. Vooral het Göta Kanaal, dat in de eerste helft van de 19e eeuw is gebouwd ademt nog helemaal de sfeer van die tijd. De afgelegde afstand is ruim 940 zeemijl (ongeveer 1750 kilometer). Alle 64 sluizen en talloze bruggen zijn we zonder problemen gepasseerd, terwijl het lang niet altijd gemakkelijk was. We zijn een prima team, goed op elkaar ingespeeld.

Binnenkort gaan we met de auto nog een paar dagen naar Fehmarn om de boot verder winterklaar te maken. Daarna gaan we ons weer op het normale leven thuis richten. Dus voorlopig zal de blog weer stoppen. Wie weet wat volgend jaar nog te beleven valt met de boot!

We blijven in Kerteminde liggen, omdat het een aantal dagen heel hard waait en ook nog eens uit het zuiden. Dat is wind tegen, terwijl onder dit soort omstandigheden het water door de Grote Belt wordt gestuwd. Dat levert ook nog eens stroom tegen op. De haven van Kerteminde is vernieuwd en ziet er netjes uit. Het stadje is best leuk, dus het is geen straf om hier een poosje te blijven.

De gastenplaatsen worden aangegeven met een groen bordje. Dat geeft aan dat de eigenaar van die box met vakantie is. We meren af om de volgende dag het bordje op rood te vinden. De havenmeester regelt dat, dus moeten we plaats maken en verhuizen naar de box naast ons. Die is een dag later ook weer rood.
We verhuizen naar de overkant, langszij een kopsteiger waar de plaatsen nog niet zijn ingericht. Er lag eerder ook al een boot, dus het leek ons wel wat. Een ietwat zeurende booteigenaar haalde de havenmeester erbij. Die geeft aan dat we vanaf de palen met de boeg naar de steiger moeten liggen. Dat klopt normaal gesproken wel, maar hier is het nog werk in uitvoering. De bolders om boten aan de voorkant vast te maken zijn er nog niet. Johan probeert nog dispensatie te krijgen, maar men is onverbiddelijk: verhuizen! Dat doen we dus maar. En we zijn niet heel erg verbaasd dat even later een Deense boot op precies dezelfde plek afmeert en er wel mag blijven liggen.

Eindelijk kunnen we verder. We staan weer eens heel vroeg op en gaan met het eerste daglicht zuidwaarts. Daar moeten we eerst de brug over de Grote Belt onderdoor. Die bestaat uit twee delen. De oostelijke kant, meer dan 60 meter hoog is vooral voor de grote scheepvaart. De westelijke kant heeft een doorgang die 18 meter hoog is. De marifoonantenne op onze mast reikt tot 16,9 meter hoogte, dus dat moet kunnen. Je bent hier verplicht om bij een masthoogte van meer dan 15 meter de verkeerscentrale op te roepen. Op kanaal 11 neemt Joke contact op en we krijgen toestemming om onder het westelijke deel door te gaan. Door het perspectief lijkt het van onderaf gezien altijd alsof de mast veel te hoog is. Pas op het laatste moment zie je dat er nog ruimte boven de mast is.






De bestemming is aanvankelijk Lundborg. We hebben weliswaar wind en stroom tegen, maar op de motor en af en toe hulp van een zeil schiet het goed op. We zijn er al om een uur of elf. Daarom besluiten we door te gaan naar Marstal. Dat halen we echter niet. Een heel stuk na Lundborg klinkt er een hard geratel van onderuit de boot. Johan gaat op onderzoek uit. Er is iets met de Python Drive. Dat is de koppeling tussen de motor en de schroefas. Wat nu? Goede raad is duur. Met een rustig toerental kunnen we wel verder, maar helemaal tot Marstal door een aantal hele smalle geultjes met rotsachtige ondieptes aan weerszijden is niet aanlokkelijk meer. We wijken uit naar Svendborg. Dat is een vrij grote stad, dus hopelijk kunnen we daar technische assistentie krijgen.



Johan belt met een Marine Service die dit soort pechgevallen oplost. Het is donderdagmiddag, maar ze hebben maandag pas tijd. Begrijpelijk, het is hoogseizoen dus doen veel mensen een beroep op ze. We sturen en mail en wachten af. Maandag komen ze langs. De diagnose is inderdaad de koppeling naar de schroefas (voor de kenners: een homokinetische aandrijving). Die heeft speling en lijkt het euvel te zijn. Doorvaren is niet aan te raden. Als het op het verkeerde moment misgaat, dan kan het echt gevaarlijk worden. Ze bieden aan om de as eruit te halen en een vervanger te bestellen. Deze zijn op redelijk korte termijn leverbaar.

Vrijdag gaan we weer door. Er is wederom nauwelijks wind, dus gaat de motor weer helpen. We vertrekken wel vroeg, omdat we ons oog hebben laten vallen op Sejerø, een klein eiland westwaarts onder de landtong waar Odden op ligt. De tactiek is om bijtijds aan te komen, zodat er nog plek is. Die opzet slaagt, want de lange kade is grotendeels vrij als we ruim voor het middaguur al aankomen.



Er is hier een restaurantje dat hele goede reviews heeft. We reserveren voor zaterdag (vandaag zitten ze al vol), omdat we onszelf nog op een etentje willen trakteren voor ons huwelijksjubileum.

Internet is hier wel een dingetje. Er is alleen een beetje mobiel bereik als je een heuvel op loopt. Er is wifi, maar die is alleen in bereik als je bij het havenkantoor gaat zitten. Maar ach, een beetje terug in de tijd en afkicken kan geen kwaad.












In de brochure van het eiland staat dat we fietsen kunnen huren. Dat lijkt ons wel wat. Als we bij de verhuurder aankomen blijkt dat het zelfbediening is. Alleen met contant geld of via een app met Deense rekening kan je betalen, dit in tegenstelling tot Zweden, waar je echt overal met de pinpas (al dan niet op je telefoon) terecht kan. Er is geen pinautomaat op het eiland, we vragen bij de supermarkt of we bij een boodschapje wat extra kunnen pinnen. Dat zou alleen mogelijk zijn met de fysieke pas, dus niet met de pas op de telefoon. We lopen terug naar de boot. Johan gaat nog wat klusjes doen en Joke gaat met pinpas en creditcard gewapend naar de supermarkt. Weer tevergeefs, het lukt niet.



Dus gaan we zaterdag een wandeling maken. Het is lekker weer en we genieten van de prachtige omgeving en de vergezichten.









’s Avonds melden we ons bij het restaurant. Er heerst een hele fijne sfeer. Het menu is vast, alleen voor het hoofdgerecht is er keuze uit twee varianten. Eén voor een komen de gerechten op tafel. Het smaakt allemaal heel goed. Het zijn bijzondere combinaties die we nog nooit eerder hebben geproefd. Al met al een mooie gelegenheid om nog een keer stil te staan bij het 35 jarig huwelijksjubileum.



Zondag wordt er regen verwacht met onweer. Dat laatste valt mee, maar het is al vrij laat in de ochtend als de regen voorbij is. Al met al niet zo aantrekkelijk om nog te vertrekken naar de volgende bestemming. We houden dus nog een dagje rust. Er komt een boot naast ons liggen. De wind trekt in de loop van de middag flink aan en dat gaat de hele nacht door. Dat geeft weer een hoop geschok en gekraak met twee boten die aan onze landvasten hangen. Joke gaat ’s avonds nog vragen of de buurman extra lijnen naar de wal wil uitbrengen. Samen met wat andere kunstgrepen liggen we nu weer rustig, afgezien van het geloei van de wind door de tuigage.

De volgende bestemming is Kerteminde. Met tochtjes naar het havenkantoor voor wifi controleren we de updates van de weersverwachting. Elke keer is het weer iets anders. Conclusie is dat we maandagochtend om acht uur willen vertrekken. De buurman verhuist naar een vrijgekomen plek en wij varen uit.

Al gauw gaan we onder zeil. Het waait aanvankelijk nog stevig en hoog aan de wind proberen we een schiereiland te ronden. Dat lukt bijna, omdat een stevige stroming ons opzij probeert te zetten. Met een half uurtje hulp van de motor komen we er langs. Dan kan de koers weer verlegd worden en zeilen we langs de scheepvaartroute van de Grote Belt. Volgens de windverwachting zou de wind wegvallen, maar dat gebeurt veel later. Zo zeilen we over de scheepvaartroute bijna tot Kerteminde. De golven zijn verdwenen en het wordt een lekker rustig tochtje.



De jachthaven is sinds 2022 uitgebreid en vernieuwd. Het ziet er allemaal keurig uit. We doen nog een boodschapje en genieten na het eten nog van een kopje koffie in de kuip. De weersvooruitzichten voor de komende week zijn heel onzeker, met mogelijk een fikse storm in aankomst. Dat wordt nog even puzzelen wanneer we verder gaan en waar we de storm gaan afwachten.

Donderdag gaan we vroeg uit de veren. De wind en de golven zijn een stuk minder geworden. Onze buitenbuurman is ziek, maar moet toch even uit zijn bedje om ons er tussenuit te laten. De motorboot gaat gelijk met ons weg, zodat ze een plekje aan de steiger kunnen innemen. Onze volgende bestemming is Odden. Een haventje dat ongeveer 30 mijl naar het westen ligt.



De wind is bijna weg, maar eenmaal op zee resteert er nog een flinke deining. We zetten de stuurautomaat erop en laten Beluga lekker rollebollen over de golven. Om de beurt houden we wacht, maar er gebeurt verder niet veel. Vroeg in de middag lopen we de haven van Odden binnen. Er is voldoende plek aan de lange kade.

We vinden het een leuke haven. Er zijn actieve vissersbootjes, een authentieke scheepswerf waar houten schepen worden gerestaureerd. We zien hoe ze een huidgang aanbrengen op een van de boten op de helling.









Het is 1 augustus, en onze 35’ste trouwdag. Dus hebben we wat te vieren. Er is een ijstentje dat grote ijsjes in zelfgebakken wafels verkoopt. Dat lijkt ons wel wat. Smullen dus!



In de loop van de dag komen er nog heel wat boten binnen, maar het blijft in verhouding tot Gilleleje vrij rustig. We genieten van een rustige avond en vooral ook van een stil liggende boot die niet aan de lijnen ligt te rukken!