Explosie

Nee hoor de boot is niet ontploft. We hebben de boot weer terug gevaren naar de Westeinder. Het was zondag en mooi weer. Bij het wegvaren moesten we invoegen in een file van boten. Deze file is de hele route gebleven.

Ik had wel door dat open sloepen tegenwoordig in zijn, maar zo’n explosief gestegen aantal had ik niet verwacht. Dit was voor het eerst in mijn leven dat ik letterlijk ik de file heb gevaren, inclusief vertraging, dombo’s die overal tussendoor dwarrelen, stuurlieden die alle kanten op kijken behalve de kant waar ze, bij voorkeur vol gas, naar toe varen. Alleen al op dit stukje waren er drie boten die recht op ons af kwamen, de andere kant op kijkend, en op het allerlaatste moment met een ruk aan het stuur ons nog konden ontwijken. Zelf konden we geen kant op met bootjes links, rechts, voor en achter.

Dit gaat toch niet goed zo? Ik vind het echt absurd dat je niet eens meer een stukje kan varen zonder de angst drie keer per uur te worden geramd door onoplettende dwazen. Je kan het op je klompen aanvoelen: regelgeving here we come! Ik heb weer een reden ontdekt om voorlopig maar weg te wezen uit dit overbevolkte en kennelijk erg rijke landje.

Heen en weer

De boot gaat vandaag weer van Alphen a/d Rijn naar Kudelstaart. Vervoerstechnisch nog een aardige puzzel. De auto (met de kids en mij) en de motor met Johan gaan eerst naar Kudelstaart. Dan met z’n allen met de auto naar de boot. De boot overvaren. Daar wacht dan weer de motor op ons, Johan en ik weer naar Alphen. Met de auto de jongens weer ophalen. En dan kunnen we weer richting huis, nog wel even omrijden via de McDonalds natuurlijk. Verbazingwekkend komen we daar allemaal tegelijk aan. Goed gepuzzeld en getimed dus.

De eerste klussen zijn gedaan


Deze week ging de boot nog een keer naar Alphen voor wat finetuning van de nieuwe tuigage. Voorlopig is het nu zo ver dat we echt kunnen gaan zeilen.

Onderwijl heb ik de plafonds uit de boot gehaald en alle bedrading vervangen. De oude bedrading was in eerste aanleg eigenlijk best in orde, maar zoals gebruikelijk is door de jaren heen van alles aangepast en toegevoegd. Dezelfde kleur draad was soms plus en soms min, lampen met speakersnoer aangesloten, veel lampen werkten niet etc.

Ook begreep ik niet waar dat rode draadje voor dient. Nee die niet, die andere, links achter die blauwe…

Veel werkt wel, maar veel andere dingen werken niet. Ik wil gewoon een betrouwbaar elektrisch systeem hebben. Het eerste deel, de verlichting, is nu helemaal opnieuw bedraad. Alles is dubbel uitgevoerd. Een systeem voor LED verlichting, dat achter een gestabiliseerde voeding komt en een deel voor normale verlichting. Dit laatste mogen gebruiken als we genoeg stroom hebben. We hebben uitgerekend dat twee LED-leeslampen 24 keer minder stroom gebruiken als een 10 watt lampje.
Na een week flink doorwerken zitten de plafonds vanaf de kombuis naar voren er weer in. Volgende week verder met de achterste helft van de boot en ook de centrale aansluitingen, zekeringen en schakelaars maken.

Een een spierpijn in mijn schouders! Een week met je armen op hoofdhoogte werken valt niet mee.

Tafelgesprekken

Aan de dinertafel gaan de gesprekken steeds meer over bakstagen, hoofdwanten, puttingen en stroomdraden. Johan is deze week volop bezig met de boot te “slopen” en nieuwe bedrading te trekken. ’s Avonds tijdens het eten vallen we van het ene onderwerp in het andere. Wiskundetoets, kantoorroddel, bootperikelen en musicalvoorbereiding wisselen elkaar in hoog tempo af. Af en toe lijkt het wel een kippenhok, want iedereen wil natuurlijk zijn verhaal kwijt.