Portugees Oorlogsschip

— verstuurd via Iridium 14/05/2013 18.09 UTC 30.52.0N 56.16.3W, etmaal-afstand 121 mijl, afstand tot Flores afgenomen met 117 mijl (nog 1342 mijl)

Berichtje van de schipper:

De verwachting is dat het front dat we al eerder op de weerkaarten zagen komt donderdag over ons heen. Het front ligt dan inmiddels volledig in een hogedrukgebied, één dag later is het al niet meer op de weerkaart te zien. We verwachten daarom dat het niet al te actief is. Het ziet ernaar uit dat we daarna in de kern van het hogedrukgebied gaan komen met zwakke variabele wind.








Berichtje van Joke:

Het zeeleven houdt zich tot nu toe verborgen voor ons, af en toe zien we een vogel. Vanmorgen werden we eens goed bekeken door een bruine vogel met witte strepen aan het eind van zijn vleugels. Vervolgens ging meneer/mevrouw landen op het water en ons vanaf die positie een tijdje bekijken. Vijf minuten later kregen we weer een inspectie. Daarna zagen we een Portugees Oorlogsschip op ons afkomen, eentje zonder kanonnen. Want het is een poliep (lijkt een kwal maar is het niet) die een soort zeiltje omhoog kan houden om zich door de wind voort te laten bewegen. In de verte lijkt het net een plastic zakje.







Verder gebeurt er weinig nieuws. Het broodmeel dat we meenamen uit Nederland is nu op en we maken nu brood met meel uit St. Kitts. Dit vergt weer een nieuwe discipline, want er gaat gist in. Het brood van vandaag was prima, alleen een beetje zoutloos. Morgen dus weer een nieuw ingredient toevoegen aan het geheel. Zo blijven we lekker bezig.

— verstuurd via Iridium

Weersverwachting

— verstuurd via Iridium 13/05/2013 18.09 UTC 29.45.4N 58.07.8W, etmaal-afstand 124 mijl, afstand tot Flores afgenomen met 115 mijl (nog 1459 mijl)

Een berichtje van de schipper vandaag.

We halen elke dag weerkaarten en een gribfile op. De combinatie van die informatie geeft ons een goed beeld van de actuele weersverwachting. We proberen op die manier eventueel opkomend slecht weer zo veel mogelijk te vermijden. Momenteel varen we aan de zuidwestkant van het Azoren hogedrukgebied. De wind draait met de klok mee om de kern. Met die klok liften wij nu al sinds de start mee. Dat betekent voor ons oostenwind, langzaamaan draaiend naar zuidoost. Bedenk daarbij dat die klok wel een paar duizend kilometer groot is. Het duurt even voordat je met een langzaam varend bootje er iets van merkt.

Gisteravond zijn we van koers gewijzigd. In de loop van de nacht wees de boeg voor het eerst in de richting van Flores. Eerlijk gezegd hebben wij niets gedaan, de koerswijziging is gekomen omdat de wind eindelijk wat meer zuidoost is geworden. Arie, onze windvaan die de boot stuurt volgt dit keurig, dus draait de boot mee als de wind draait. We hadden dit al een paar dagen geleden zien aankomen en het komt keurig uit. De stand van de zeilen hebben we sinds Sint Maarten niet meer gewijzigd, alleen zoms wat meer of minder zeil.

Wat we ook hebben zien aankomen, is een lagedrukgebied. Dit is iets ten noordwesten van ons ontstaan tussen twee grote hogedrukgebieden. Dit ding is nogal onzeker. Eergisteren lieten de weerkaarten het naar het noorden verdwijnen, gisteren naar het zuidwesten (naar ons toe dus). Vandaag vinden ze weer dat het naar het noorden gaat, met achterlating van een storing (voor de kenners: een occlusiefront). Het front is op de laatste kaarten niet al te actief. Voorlopig ziet het er dus niet zo slecht uit en laten we Arie lekker verder varen. Onze strategie blijft om veel mogelijk oostwaarts te blijven gaan. Mogelijk blijven we het front op die manier voor.





We hebben vandaag, op enkele buien om ons heen na, weer een zonnige dag. De wind is prima, rond de twintig knopen.

— verstuurd via Iridium

Eindelijk zon!

— verstuurd via Iridium 12/05/2013 18.01 UTC 28.16.8N 59.43.6W, etmaal-afstand 122 mijl, afstand tot Flores afgenomen met 98 mijl (nog 1574 mijl)

De golven namen gisteravond behoorlijk toe, omdat het harder ging waaien. Johan stelde voor om de volgende ochtend een filmpje van de golven te maken. Ze waren vanmorgen echter weer een stuk vriendelijker en niet meer spectaculair genoeg voor een filmpje. De kotterfok is weer gehesen en met het zonnetje erbij is het weer heerlijk zeilen. Zojuist hebben we heerlijk in de kuip genoten van het uitzicht en onze lunch.
De windrichting en de koers zijn nog steeds hetzelfde, we hopen dat we morgen wat meer bij kunnen draaien richting Flores. Nu is de wind nog tegen en dus zijn de Azoren niet bezeild.

— verstuurd via Iridium

Herfst

— verstuurd via Iridium 11/05/2013 17.54 UTC 26.26.6N 60.37.4W, etmaal-afstand 129 mijl, afstand tot Flores afgenomen met 107 mijl (nog 1676 mijl)

Het is zwaar bewolkt, veel wind en regen. Echt herfst dus. We zitten lekker binnen te cononnen, beetje lezen, beetje gamen en veel slapen. Voor het eerst sinds Nederland zitten we niet meer buiten tijdens onze wacht, de golven zorgen voor enorme zoutsproeiers.





We varen nog steeds 60 graden aan de wind. Door de buien hebben we een onregelmatige wind, alles tussen 11 en 30 knopen. Sinds het begin van de avond woei het zo hard, dat we de kotterfok hebben ingerold. We voeren alleen nog maar op 1/3 genua en dubbel gereefd grootzeil met een snelheid tussen de 5,5 en 6,5 knoop.

— verstuurd via Iridium

Nog steeds ruig zeilen

— verstuurd via Iridium 10/05/2013 18.10 UTC 24.29.7N 61.28.8W, etmaal-afstand 138 mijl, afstand tot Flores afgenomen met 115 mijl (nog 1783 mijl)

In de nacht en ochtend harde wind gehad, waardoor we een mooi etmaal hebben gehaald. We varen nog steeds onder een hoek van 60 graden aan de wind. Het is al vier dagen helemaal bewolkt en nauwelijks zon. De zonnecellen houden de accu’s wonderwel goed vol. De temperatuur is in de kajuit afgenomen tot 26-27 graden, voor het eerst sinds Mindelo liggen we weer onder lakens. In Nederland zouden we dit veel te warm vinden om te slapen, we zijn helemaal gewend aan de tropentemperaturen. Helaas voor ons zijn we dit etmaal officieel de tropen uitgezeild.
De boot krijgt af en toe flinke opdonders en wij dus ook, de eerste blauwe plekken dienen zich al aan. Voor het eerst sinds de reis nemen we nu ook zout mee naar binnen, af en toe spuit er hoog een sproeier water in de kuip. Als we van een golf afvallen komt het gangboord een paar keer zo diep onder water, dat de puts die in het gangboord staat water schept en gaat drijven. Gisteren konden we niet met z’n vieren buiten zitten.
Toch voelt de boot veilig.

Het koken gaat goed, elke dag hebben we vers brood en een warme maaltijd. We maken nog steeds gebruik van de slagersblikken, die we vorig jaar uit Nederland hebben meegenomen en speciaal voor de oversteken hebben bewaard.

— verstuurd via Iridium

Veel gymmen en lekker slapen

— verstuurd via Iridium 09/05/2013 18.00 UTC 22.21.7N 62.19.0W, etmaal-afstand 127 mijl, afstand tot Flores afgenomen met 94 mijl (nog 1898 mijl)

Wind is nog verder toegenomen, in de nacht tijdelijk windkracht 6 (ware wind) met uitschieter van 29 knopen schijnbare wind. De genua hadden we na het avondeten nog wat verder ingerold. De golven zijn behoorlijk opgebouwd, Tim kreeg net tijdens de lunch een breker over zich heen. Alle handelingen, zelfs de meest simpele, kosten heel veel moeite. Het klaarmaken van de lunch met 4 mensen duurde een half uur, normaal amper 10 minuten.
De boot loopt een mooie snelheid en we slapen vrij goed.












We zien regelmatig wier langsdrijven, we denken dat we aan de rand van de Sargassozee zitten.




— verstuurd via Iridium

Vertrokken

— 18.00 UTC 20.16N 62.37W, etmaal-afstand 130 mijl, afstand tot Flores afgenomen met 101 mijl (nog 1992 mijl)

Nadat we nog een vers stokbroodje hadden gehaald en een knuffel van de auto-verhuur-man hadden gekregen zijn we gisteren om 12 uur lokale tijd uit Marigot, St. Maarten vertrokken.












De passaatwind heeft zich weer hersteld en het front ten noorden van ons is minder actief geworden. We motoren de eerste twee uur richting Tintamarre en gaan dan onder zeil op een koers van 60 graden aan de wind. De boot doet het veel beter dan we hadden verwacht op deze koers, onder een helling van 15 graden gaat we er met 5 tot 6 knopen vandoor. Een droomstart.

In de loop van de nacht komen er nog wat buien over, waarvan een met een beetje onweer, en de wind neemt wat toe. De genua rollen we half in bij ruim 20 knopen (schijnbare) wind.
Dit alles leidt tot een mooi eerste etmaal. We moeten nog erg wennen aan al het gestuiter en geschommel, het is duidelijk dat we nog moeten inslingeren. In het begin van de nacht is het binnen nog heet, na de buien is het een beetje afgekoeld zodat we de tweede helft van de nacht toch nog behoorlijk slapen.

— verstuurd via Iridium

Oversteek naar de Azoren

Als het onweersfront dat ten noorden van ons ligt zich een beetje weet te gedragen, dat vertrekken we morgen, 7 mei, met bestemming Flores. Dat is een van de eilanden van de Azoren. In een rechte lijn is de afstand 2093 mijl vanaf het punt waar we nu liggen, in Marigot Sint Maarten.

Die afstand is een beetje theoretisch. De koers vanaf hier is pal noord-oost. Dat is zo ongeveer recht tegen de wind, tegen de golven en tegen de stroom in. Dat gaat dus niet met een kleine zeilboot. De gebruikelijke koers is daarom eerst naar het noorden dan, als de wind een beetje gaat draaien af te buigen naar de Azoren. De werkelijke afstand is daarom meestal veel langer en kan oplopen tot zo’n 2700 mijl. Onderweg krijgen we te maken met een overgangszone tussen de passaat en de westen windzone die de paardenbreedten (ofwel horse latitudes) heet en een gebied met drijvend zeewier dat de Sargassozee heet. Samen met de actuele weersontwikkelingen die we met weerkaarten en gribfiles gaan volgen proberen we de puzzel om zo snel mogelijk en op een zo goed mogelijke manier aan te komen op de Azoren op te lossen.

We liggen momenteel in de jachthaven van Marigot om de laatste voorbereidingen te treffen. De watertanks worden schoongemaakt en gevuld. We toppen de dieseltank op en vullen nog twee jerrycans. In totaal hebben we 580 liter water en 510 liter diesel aan boord. Het anker wordt op de boegspriet gebonden, de bijboot schoongemaakt en opgeruimd. De boot moet worden omgeturnd van cruise-boot naar vaar-boot. Er valt heel wat op te ruimen…

We zullen proberen om elke dag via de satelliet telefoon een klein berichtje op de site te zetten. We kunnen niet garanderen dat dit altijd lukt, maar doen ons best.





















Tintamarre en laatste voorbereidingen

We varen eerst naar de baai van Grand Case om het onderwaterschip schoon te maken, het water is daar

helder genoeg om het te kunnen zien. Met geimproviseerde middelen, keukenspatels aan een stok, schuiven we

dikke plakken onderwaterleven van de boot. Om de schroef en de kiel schoon te maken gaat Tim vele malen

naar beneden duiken.











Ons voornemen om naar Tintamarre te gaan is gelukt. Onderweg constateren we dat de boot ruim een knoop

harder vaart, de schoonmaakactie was dus succesvol. De swell was sterk afgenomen en we varen een uurtje

van Grand Case naar Tintamarre. Er liggen daar tegenwoordig moorings, we treffen er nog een vrij. We

snorkelen aan de noordkant van het strand. In eerste instantie lijkt het een beetje tegen te vallen, maar

zoals we eerder al zagen, werd het steeds leuker naarmate we langer het onderwater leven in ogenschouw

namen. Johan spot een nurse shark die we een poosje kunnen volgen. Ook zien we weer vissen die we nog

niet eerder hadden geidentificeerd. Onder andere de “spotted goatfish” die van kleur verandert. Joke

slaagt erin om er een te fotograferen in twee achtereenvolgende kleuren, eerst rood dan wit.















Tintamarre is een eiland voor de kust van Sint Maarten. In het verleden zouden er veel geiten zijn

geweest. Een geit schieten en op het spit braden zou daar ooit een bron van vermaak zijn geweest. We zien

nu nauwelijks geiten. Het is een barre wildernis. Op veel plaatsen zien we lange muren van gestapelde

koraal rotsen.

We blijven een nacht over op Tintamarre, het weer is erg rustig (conform de verwachtingen). We genieten

nog een keer van de rust op dit onbewoonde eiland. Op de terugweg naar Marigot oefenen we wat met het

licht weer zeil. Dat blijft een geimproviseerd iets op onze boot. Het lukt ons maar deels om het

acceptabel gezet te krijgen, ware het niet dat er bovenin een twist inzit die we niet kunnen verklaren.

We stoppen ermee, in Marigot lossen we dit later weer op. Het weer is nog steeds van slag. De wind (voor

zover je daar van kan spreken met een knoop of 5) komt uit het zuidwesten. Op zich een heel aardige

richting maar voor ons veel te zwak. De windvoorspellingen blijven voor ons dinsdag de 7e als een gunstig

vertrekmoment aanwijzen. We houden daar dus maar aan vast.















Zaterdag 4 mei gaan Tim en Bas nog één keer duiken met Ocean Explorers. Ze brengen de boeken terug die

Bas mocht lenen voor zijn Maatschappijleer-project. We hebben daar heel wat bladzijden uit gescand. De

duiken zijn wederom een groot succes. Jeff, de duikschoolbaas die ook de shark dives leidt doet ze nog

een aanbod: als ze wat vervolgcursussen doen tot aan divemaster, dan mogen ze bij hem komen werken. Dit

is iets dat hij zeker niet tegen elke duikklant zegt. Iets om over na te denken en op zijn minst een

groot compliment.








Onderwijl doen Joke en Johan de laatste boodschappen en ruimen de boot al wat op. Morgen (zondag) gaan we

de marina hiernaast in voor de laatste voorbereidingen. We zijn er klaar voor. Het valt ons zwaar om

afscheid te gaan nemen van de Carieb. De weersontwikkelingen zijn echter een voorbode van wat er gaat

komen. Het is tijd om weg te gaan. Momenteel is het wederom bijna windstil en 34 graden in de boot. Een

record, zelfs hier in de tropen. Tim vaart de benzine uit de vlotter van de buitenboordmotor. Die mag

weer een poosje buiten dienst worden gesteld. De motor heeft, dankzij de goede zorgen van Harry van Wijk,

het hele seizoen storingvrij gefunctioneerd. Niet slecht voor een motortje van een kwart eeuw oud.

Het blijft een dubbel gevoel om afscheid te gaan nemen van een plekje op de aarde waar we niet echt weg

willen, maar nieuwe ervaringen en ontdekkingen liggen voor ons.

Carnaval op Sint Maarten

In Marigot klussen we verder aan de boot. De EPIRB (noodbaken) wordt getest, de grabbag nagekeken, de brandmelder heeft zichzelf al laten horen tijdens het bakken van pannenkoeken die is dus ook oke. In

Nederland hadden we besloten dat drie zeekooien (slaapplaatsen met een voorziening dat je er niet uit kan

vallen) genoeg zijn, omdat er altijd iemand op wacht zit. Met zijn vieren leidt dit tot een rouleren over

de slaapplaatsen, wat ten koste gaat van de nachtrust. Allemaal een eigen plekje waar we aan gewend raken

vinden we toch beter. Met het zeildoek van een oude hangmat tovert Johan de langsbank om tot een zeekooi

(je ziet er niets van als je het zeildoek weer weghaalt).








Tim en Bas maken inmiddels nog een tweede duik. Bij de duikschool beginnen ze ons te kennen. Geinspireerd

door de duik met haaien wil Bas zijn eindproject voor Maatschappijleer over haaien maken. Zijn die vriend

of vijand van de mens? Hoe belangrijk zijn ze voor het ecosysteem? Verdienen ze vernietiging of

bescherming?












Op 30 april is de grote Carnival Parade (die “i” is geen typefout). Een evenement waar Sint Maarten

beroemd om is, dat willen we niet missen. ’s Morgens zien we op internet de foto’s van onze nieuwe

nederlandse koning en koningin, hier op St. Maarten gaan we de beauty-queens en kings in levende lijve

bekijken. We gaan met de bus eerst langs de duikschool. Ze hebben boeken en tijdschriften voor ons

klaargelegd die Bas mag lenen voor zijn schoolproject. De jongens maken nog een afspraak voor een

allerlaatste duik in de Carieb. Duiken bij Sint Maarten vinden ze veel leuker dan ze vooraf hadden

ingeschat, mede door de professionele begeleiding. Zaterdag 4 mei gaan ze duiken en we brengen dan de

geleende boeken weer terug.

Door de buschauffeur worden we afgezet op een mooi plekje om de Grand Parade langs te zien komen. Wat een

evenement en een feest! Horen en zien vergaat je als de grote trucks met oplegger met muzikanten

langskomen. Erachter dansen een groep prachtige dames (en heren) in de mooiste outfits. Al met al duurt

de parade ruim twee uur. Als je op Sint Maarten bent, moet je dit gezien hebben.
































Als het is afgelopen lunchen we even bij een KFC en nemen de bus weer terug naar Marigot. Het ziet ernaar

uit, de weerberichten in aanmerking genomen, dat dinsdag 7 mei een goede wind staat om te vertrekken.

Voor die tijd willen we nog een laatste cruise-uitje maken. We gaan morgen naar Gran Case om het

onderwaterschip zo veel mogelijk van aangroei te ontdoen. Er staat nog veel noord-oosten swell, maar dat

neemt langzaam af, dus we willen donderdag of vrijdag als afscheid van het cruisen in de Carieb nog even

naar Tintamarre. Het is daar mooi snorkelen en het bestuderen van het onderwaterleven is toch wel

uitgegroeid tot een van onze grootste genoegens. Hopelijk is de swell voldoende afgenomen en is het water

helder genoeg (swell maakt het troebel) om nog één keertje onder water te genieten.

Zaterdag gaan we dan de haven van Marigot in. Tim en Bas gaan dan duiken, Joke en Johan de laatste verse

boodschappen doen en de watertanks schoonmaken en vullen. We willen, als het even kan, vanuit de haven

vertrekken, zodat we het anker zeevast aan dek kunnen stouwen en niet onder de boegspriet zoals tot nu

toe. Een douche voor vertrek is ook wel lekker. Als het loopt zoals het er nu naar uitziet, blijven we

dus tot 7 mei in de haven en gaan dan de grote sprong naar de Azoren wagen, vermoedelijk met als eerste

aanloop het eiland Flores. Het einde van het Caribisch avontuur komt in zicht, het nieuwe avontuur van de

grote oversteek en het verkennen van de Azoren ligt in het verschiet.