logo logo
 
   
   
 
   
   

Verslag van de reis

31 maart 2013
Vrolijk Pasen vanuit Anguilla

We hebben zojuist hier aan boord met een heuse paasbrunch gehad, compleet met gekookte eitjes. Het was een beetje improviseren, want hier op het eiland is geen enkel paasdingetje te vinden. Johan en Tim hebben gisteren cocoscandy gemaakt en zelf een zandkoek (in de koekenpan) gebakken. Tim had chocoladeblokjes in de koelkast gedaan en zo hadden we met enige fantasie toch lekkere chocolade paaseitjes.
Het weer is bijna Nederlands, het is bewolkt en gisteravond en vanmorgen heeft het de hele tijd geregend. Voor ons doen is het zelfs fris hier, maar nog lang niet zo koud als in Nederland.

Geplaatst door Joke op 31 maart 2013
29 maart 2013
Anguilla

Maandagochtend om 8 uur gooien we los van de mooring bij Saba, we vinden het jammer om het eiland achter ons te laten. Samen met Dominica is dit tot nu toe onze favoriet. De jongens hopen hier nog eens een duik te kunnen maken.
We hebben een prima zeiltocht en na 27 mijl ankeren we 's middags in Simson Bay bij St. Maarten. Wat een verschil met Saba, hier zien we mega-jachten en veel grote vakantiehotels. Elke tien minuten land of vertrekt er een vliegtuig, wat soms gepaard gaat met een hoop herrie.

We bespreken wat we de komende tijd verder gaan doen, toch nog naar de Virgins of hier rondscharrelen. Uiteindelijk is het besluit om de volgende dag naar Anguilla te gaan en daarna naar het Franse deel van St. Maarten, St. Barths en misschien nog een keer Saba als de wind meezit en er weinig swell is.

De volgende ochtend varen we wederom 27 mijl en ankeren we in Road Bay bij Anguilla. We blijven hier een dagje liggen, zodat Bas wat achterstallig schoolwerk kan doen. Het is opmerkelijk dat op de wat armere eilanden altijd meteen wifi hebben en op de wat rijkere, zoals St. Maarten, geen onbeveiligde netwerkverbinding kunnen maken. Tim en Joke gaan naar de supermarkt zo'n 3 km verderop. Onderweg krijgen ze een lift aangeboden, toevallig komt dezelfde man weer langs als ze op de terugweg beladen met boodschappen de hoofdweg weer inslaan. Voor de dingy-steiger worden ze met een vriendelijke glimlach afgezet, da's nog eens makkelijk boodschappen doen.

Anguilla heeft de mooiste plekken tot marine park verheven. We halen een cruising permit en betalen de fee voor de mooring waar je helaas alleen overdag aan mag liggen. Donderdag zijn we vroeg op en varen naar Sandy Island. Beluga leggen we aan een mooring buiten het rif en met de bijboot varen we door dingy-pass, best nog wel spannend met al die brekers rondom ons.
We zijn alleen op het kleine eilandje en scharrelen een tijdje rond. We zien veel afgebroken koraal, een gevolg van de hurricane's. Johan vindt een stukje spons en we zien veel takjes koraal en kleine schelpjes.
Als de eerste dagjesmensen arriveren gaan we snorkelen, dat valt een beetje tegen door het matige zicht. Bas spot wel een Dwarf Wrasse, volgens ons boekje een zeldzaam exemplaar hier in de Carieb.




Na het snorkelen hebben we het wel gezien en we besluiten naar Little Bay te gaan, het volgende marine park plekje.
Bij Pelican Point schijnt een prachtige snorkelplek te zijn, we varen er met de dingy naar toe en zien de pelikanen al op de rotsen zitten. Door de noordelijke swell is het helaas ook hier niet helder, soms lijkt het wel of je in de mist zwemt. Het ziet er prachtig uit en we hopen dat de swell de komende dagen afneemt, dan kunnen we er nog een keer naar toe. Joke spot een Queen Triggerfish, met prachtige lijnen rondom zijn ogen. De meeste foto's die we maken zijn wazig door het aanwezige fijne zand. Tim haalt een handje zand van de bodem en laat het rondzweven in het water. Als stof dwarrelt het rond en schittert in de zon.



Omdat we niet mogen overnachten in het marine park, schuiven we een stukje op en ankeren in Crocus Bay.
De volgende dag gaan Joke en Tim boodschappen doen. Met de dingy maken we een perfecte strandlanding en lopen naar het stadje The Valley, de hoofstad van Anguilla. In onze ogen is het niet echt een stad, hier en daar staan wat huizen. De mensen zijn bijzonder vriendelijk, ze zeggen spontaan goedendag en we worden geholpen om de weg te vinden naar de supermarkt.

Geplaatst door Joke op 29 maart 2013
26 maart 2013
Nieuwe blogs

We zijn vandaag op Anguilla gearriveerd en hebben weer wifi-verbinding gevonden. Hier onder staan vier nieuwe blogs van Statia, Saba en het duiken en snorkelen. Bas heeft voor het eerst een verhaal geschreven met als onderwerp het duiken op Saba.
Veel leesplezier.

Geplaatst door Joke op 26 maart 2013
24 maart 2013
Duiken op Saba

Van te voren wisten we al dat we bij Saba een duik wilden maken. Zodra we aankomen in Fort Bay op Saba gaan Johan en Joke aan wal om in te klaren, een taxitour af te spreken en om natuurlijk een duikafspraak te maken. Bij de duikschool 'Saba Divers' komen ze de bemanning van de Cedo Nulli tegen. Zij hebben bij Diamond Rock gedoken en ze vonden het toch wel een van de mooiste duiken die ze gemaakt hebben. Johan en Joke nemen even contact op via de handmarifoon en we besluiten dat wij dan ook graag bij Diamond Rock willen duiken, als anderen zo positief zijn moet het toch wel erg mooi zijn!

Twee dagen later worden we opgehaald van Beluga in Wells Bay (vanwege de ongunstige golven zijn we om de hoek gaan liggen waar het een stuk rustiger is).

De eerste duik bij Hot springs is een echte 'privé' duik, alleen de instructrice en wij tweeën maken de duik. Omdat we relatief weinig duiken hebben gemaakt en slechts Open Water Divers zijn verwacht men dat wij snel door onze lucht heen zijn en dat we nog wel wat hulp nodig hebben tijdens het duiken. De lucht is echter geen probleem meer voor ons, de duik duurde zo'n 50 minuten en we hadden nog 90 van de 200 bar lucht over! Ook ziet Bas een stingray (rog), twee gespikkelde kreeften, een schildpad en een school tarpons (roofvissen die variëren van ongeveer een halve meter tot twee en een halve meter). Tim ziet onder andere een van de grootste murenes die we tot nu toe gezien hebben en een porcupinefish (een vis met witte lipjes en een lichaam dat naar achter toe smaller wordt).De instructrice laat ons onder andere schelpjes zien met een soort huid die ze terugtrekken als je de huid aanraakt. De vulkaan van Saba is nog steeds een beetje actief en bij deze duikplek kan je dat voelen door je handen in het zand te steken. De eerste keer voel je de warmte slechts miniem, bij de tweede keer voel je toch wel duidelijk de warmte en bij de derde keer is het zand zelfs gekleurd door de zwavel. Als je bij de laatste keer je handen in het zand stopt en vervolgens weer terugtrekt is het water toch wel erg koud, en dat bij een water temperatuur van zo'n 27 graden!

Na de duik krijgen we een compliment over ons luchtgebruik 'Did you guys breath at all!?' en ook over de manier waarop wij duiken. Onze instructrice vond het een aangename en leuke duik: 'A good, slow and relaxing dive, oh, and you've got very good eyes also by the way'. Dit soort complimentjes vinden wij toch wel erg leuk om te horen, ze verwachten blijkbaar iets anders van beginnende duikers. Na deze duik varen we naar de haven in Fort Bay waar we vier Duitsers ophalen. Bij de bespreking voor de tweede duik krijgen we te horen dat we niet naar Diamond Rock gaan omdat de motor van het bootje problemen met de koeling heeft. Ze beloven ons echter wel dat deze duikplek ('Tent Reef Wall') ook heel erg mooi is en dat deze duik normaal gesproken voornamelijk wordt gedaan met meer ervaren duikers die ook dieper mogen duiken. Als we dit horen denken we dat we dan misschien toch wel geluk hebben dat de motor niet helemaal goed functioneert.

Deze tweede duik is een rechte muur naar beneden, de muur begint op zo'n 17 meter en gaat tot zo'n 35 meter diep. Het plan is dat de vier Duitsers samen met de instructeur gaan en dat wij met de instructrice iets minder diep gaan aangezien we al een duik hadden gemaakt. Als we naar beneden duiken zien we al vrij snel de bodem in dit heldere water en als we bij de muur aankomen verbazen we ons over de felle en heldere kleuren koraal en sponzen. We zien vooral veel lionfish, een grote krab, een murene en Fairy Basslets (die zwemmen vaak met hun buik naar de rotsen toe waardoor ze ook wel is ondersteboven zwemmen).

Bovendien zien we een Blacktip Shark zwemmen op de bodem en horen we zelfs nog walvissen! Als we iets ondieper gaan zwemmen zien we nog een grote platvis die goed is in camouflage.

Na afloop kan de andere groep duikers maar niet geloven dat wij een haai hebben gezien en zij niet. Dan hebben we toch wel veel mazzel gehad dat we hier hebben gedoken!

Geplaatst door Bas op 24 maart 2013
Well’s Bay, Saba

Normaal is Fort Baai veel rustiger, maar nu liggen we hier rustig. Tim en Bas maken een duik en Johan en Joke gaan met de dingy naar Torrens Point, de noordwest punt van Saba. Het is hier adembenemend mooi en ruig. Als er enige swell zou staan is het hier levensgevaarlijk, maar nu is het zo rustig dat we tussen de rotsen door kunnen zwemmen en zelfs door een natuurlijke rotsboog kunnen. We zien veel bijzondere vissen, zelfs een kleine haai! Prachtige kleuren gevormd door koraal, sponzen, zeeanemonen lichten onder ons in de zonnestralen. Het water is hier glashelder en we schatten dat we zo'n 25 meter ver kunnen kijken. We maken weer heel veel foto's.




Als Tim, Bas en Joke 's middags nog een keer gaan snorkelen zien ze in de verte het grote Nederlandse marieneschip weer varen. Joke toont hun de natuurlijke doorgang van Torrens Point. Net als we erdoorheen gaan komen we terecht in een breker, met een noodgang worden we naar voren geduwd en vervolgens weer teruggespoeld. Als we omkijken zien we nogmaals een breker, de jongens kijken om zich heen en zwemmen naar rustiger water. Joke tolt nog wat rond, stoot haar knie en zwemt op het geroep van Bas af. Geschrokken kijken we om ons heen, even later zegt Tim dat het de golven van het marineschip waren die we ruim 10 minuten eerder ver weg zagen varen.



Je ligt hier ook weer onbeschut als de deining of de wind meer noordelijk gaat draaien. Aangezien dat wordt verwacht gaan we morgen weer weg, ditmaal met het gevoel dat we nog veel langer hadden willen blijven. Wat is Saba een fascinerend eiland!
Als de volgende dag om half zeven de wekker gaat valt de swell nog mee, we besluiten om nog een dagje te blijven en weer te gaan snorkelen! Joke en Bas krijgen al gauw een Nurse Shark te zien, ietsie kleiner dan de jongens tot nu toe gezien hebben. Bas gaat terug naar de boot om het fototoestel te halen en Joke blijft boven de haai zwemmen (wel op een afstandje hoor). Tim gaat ook mee en gelukkig ligt de haai er nog, de jongens kunnen hem nu goed in detail bekijken. We zijn blij dat we nog een dagje zijn gebleven.


Geplaatst door Johan en Joke op 24 maart 2013
23 maart 2013
Saba

Het waait donderdag lekker door en met 7 knopen stuiven we onder gereefd tuig naar Saba. Je moet inklaren (jawel, voor elke "gemeente" weer opnieuw) in Fort Baai. Er liggen daar 4 moorings voor bezoekende jachten en het is het enige punt waar je met een dingy kan landen zonder gevaar van in de branding omkiepen. Er is tegenwoordig een klein haventje. Aan de mooring ligt de boot onvoorstelbaar te schommelen. Toch besluiten we om vrijdag hier te blijven.



We regelen een taxi tour, zodat we iets van het eiland kunnen zien. Saba rijst steil vanuit zee op. Tot in de vijftiger jaren was het enige landingspunt een op de rotsen gebouwde stenen trap van in totaal 800 (!) treden. The Ladder werd gebouwd door de Nederlanders die hier in 1640 aan land kwamen. Vanuit Fort Baai loopt een weggetje steil omhoog naar de Bottom, dit dorpje ligt ondanks zijn naam op een hoogte van 240 meter. Bijna alle huisjes op het eiland hebben witte houten muren, groene luiken en rode daken. De bouwstijl is ontstaan doordat al het bouwmateriaal via de trap omhoog moest. Alles groter dan latten of palen kon niet. De historie vertelt dat er zelfs een kluis en piano omhoog zijn gesjouwd.


De Sabanen zijn terecht trots op wat tot stand is gebracht. Europese ingenieurs zeiden dat de berg te steil is om wegen aan te leggen, zodat heel lang het vervoer over bergpaden moest. Ze hebben zelf bewezen dat het wel kon, door de weg niet in de berg uit te houwen, maar tegen de berg aan te bouwen: the road that could not be build is er toch gekomen. Ook zou een vliegveld onmogelijk zijn. Dat is er toch gekomen, 's werelds kortste landingsbaan van een commercieel vliegveld. Met een speciaal brevet mogen piloten hier landen.



Er wonen zo'n 1600 Sabanen en 400 studenten op het eiland. De medische faculteit zorgt voor extra omzet op het eiland. Het eiland is smetteloos schoon en de bevolking is bijzonder vriendelijk. Eerlijk gezegd vonden we Statia minder goed overkomen wat dat betreft, hier op Saba voelen we ons welkom.

Het werd een rusteloze nacht, waarin Joke zelfs in de kajuit op de vloer gaat liggen. Na de taxitour varen we de daarom rap de zuidwest punt om en aan de westkant varen we noorwaarts voorbij Ladder Bay (die met de 800 treden tellende trap) naar Wells Bay. Er liggen daar 6 moorings (twee ontbreken er), zodat samen met de 4 van Fort Baai in totaal 10 bezoekende jachten bij Saba kunnen liggen. Ankeren is buiten de moorings toegestaan, maar het is daar 20 meter diep. Onze 50 meter ankerketting is daar veel te kort voor, omdat je ongeveer 5x de waterdiepte aan ketting moet uitbrengen. Gisteren waren alle moorings bezet, maar gelukkig zijn er nu twee vrij. Een paar minuten na ons is de laatste ook alweer bezet.

's Avonds als we net willen gaan eten komt de Nederlandse marine langs voor een routine controle, de laatste keer was in Portugal. Een 8 man sterk team van het schip "Hr. Ms. Friesland" komt langszij, compleet bewapend en uitgerust met camera. Twee mannen stappen aan boord, de een controleert de papieren en de ander doet een inspectie van het schip. Op de vraag van Johan of hij ondertussen verder mag met eten wordt bevestigend geantwoord, echter de inspectieman komt in de kajuit staan en zo eten we voor het eerst onder militair toezicht ons avondeten op. Helaas stellen ze het niet op prijs dat we een foto van ze maken, geen stoere mannen op de blog dus.

Bas vond het schip lijken op een marineschip dat we in Vlissingen hebben zien liggen aan het begin van de reis. Na enig speuren op internet blijkt dat het schip dit jaar in dienst is gesteld en het inderdaad het schip is dat we aan de afbouwkade in Vlissingen hebben zien liggen.

Geplaatst door Johan en Joke op 23 maart 2013
21 maart 2013
Statia

Met gemengde gevoelens verlaten we St. Kitts. We hebben heel veel mooie dingen gezien, maar we vonden een aantal aspecten behoorlijk tegenvallen. De mensen vonden we niet bijster vriendelijk tegenover hun gasten en erg lawaaierig. Een gesprek wordt bij voorkeur schreeuwend gevoerd over een afstand van tientallen meters, muziek staat altijd hard. Het eiland heeft een keuze gemaakt voor het bebouwen met uiterst luxe projecten die op veel plaatsen tegelijk zijn begonnen en vervolgens niet afgemaakt, wat een groot deel van het eiland erg rommelig en stoffig heeft gemaakt en veel natuur heeft vernield. Men wil natuurlijk mee in de vaart der volkeren en we hopen voor ze dat de juiste keuzes zijn gemaakt.

Na een mooie zeiltocht van een mijl of 20 komen we aan in Oranjebaai.

De drie eilanden Statia, Saba en Bonaire (hier vele honderden mijlen vandaan) zijn gemeenten van Nederland met een bijzondere status. We verwachten dus soepel inklaren. Dat viel tegen. Statia is het eerste eiland waar je maar liefst langs vier loketten moet om er binnen te komen. De bijnaam van Statia staat op de nummerborden van de auto's: Historic Gem (historisch juweel). Een kenmerkend historisch feit is dat in 1776 vanaf Fort Oranje 's werelds eerste saluutschoten zijn gelost voor een schip van wat nu de Verenigde Staten is. Dit wordt periodiek herdacht, ook door de presidenten van de VS. We bezichtigen het mooi gerestaureerde fort en doen wat boodschappen in Oranjestad.



We blijven een extra dag, Tim en Bas gaan duiken. Ze zien onder andere een zeepaardje, een blacktip shark en vele andere mooie vormen van onderwaterleven. De duik beland in hun top drie. Oranjestad ligt behoorlijk hoog, je moet een flinke klim maken, lopend doe je dat via de "Old Slave Road". Het heet daar Upper Town. Er is dus ook een Lower Town, maar dat bestaat voornamelijk uit ruines uit de 18e eeuw toen heel veel goederen via Statia werden verhandeld, omdat Statia een vrijhaven is. Tegenwoordig gaat dit handelen nog steeds door, maar dan met olie. Er zijn nu ook enkele restaurantjes en een paar duikscholen. De oude stadswal van Lower Town ligt onder water een stukje voor de kust. Het is daar leuk snorkelen.

Je ligt hier nauwelijks beschut aan een mooring. De boot schommelt hevig in de deining die via de zuidpunt om het eiland heen Oranjebaai indraait. Omdat voor vrijdag en zaterdag de minste deining werd verwacht (afnemend van 2,5 tot "slechts" 1,4 meter) besluiten we donderdag naar Saba te varen. Daar heb je helemaal geen beschutte baaien.

Geplaatst door Johan op 21 maart 2013
Stukje Nederland

We hebben een kort bliksembezoek aan Statia gebracht. We zijn vandaag naar Saba gevaren, want er is twee dagen rustig weer en weinig swell voorspeld. Zowel Statia als Saba zijn eilanden waar nauwelijks beschutting te vinden is voor de golven. Op dit moment zijn de golven nogal heftig, we rollen nu als een duikelaar heen en weer. Op deze plek moeten we echter inklaren, we hebben meteen een eilandtour voor morgen geregeld en een duikafspraak gemaakt voor de jongens. Het in en uit de bijboot komen is een hele toer. Morgen gaan we naar een ankerplek noordelijker en hopen dat het daar wat rustiger is, helaas is daar geen wifi. De verhalen over Statia en Saba volgen dus pas na het weekend.

Geplaatst door Joke op 21 maart 2013
18 maart 2013
Door naar Basseterre, St. Kitts

Volgens plan varen we vrijdag naar Basseterre, de hoofdstad van St. Kitts. Er is daar een kleine jachthaven waar we wel willen liggen, omdat we hier wat willen bevoorraden. Op het fokje zeilen we de langerekte baai van St. Kitts over. De jachthaven luistert volgens de pilot naar VHF kanaal 68 en als Joke die oproept antwoorden ze prompt. Ze hebben een plekje en assisteren ons bij het aanleggen. Je ligt hier gewoon op zijn hollands, twee palen op een meter of 15 van de kade voor de achterlandvasten en twee lijnen voorop naar de kade.

Nu hebben alle jachthavens aan de oceaan last van surge. Dat is het heen en weer spoelen van het water als gevolg van de eeuwige groundswell. Een geruk en getrek van de boten in de haven is het gevolg. De eerste poging van deze haven was niet best. Daarom heeft men eerst in de oost-west richting de havenpier fors verlengd. Dat verbeterde de zaak, maar niet genoeg. Daarom is die verlenging aan het einde nog een keer noord-zuid verlengd. Het lijkt nu prima in orde. We hebben sinds Rodney bay (St. Lucia) niet meer zo rustig gelegen. Rustig is wel een beetje betrekkelijk. We liggen in een flinke stad en op vrijdag gaan de locals hier los. De muziek dendert op een ongelofelijk volume door de hele stad heen tot diep in de nacht. We waren ook vergeten dat je aan land weer muggen hebt, dus de eerste nacht was niet al te rustgevend.
De haven is helemaal niet duur en we besluiten om twee nachten te blijven. We verkennen de eerste dag de stad en de supermarkten. Sommige produkten op de EC-eilanden zijn redelijk geprijsd, dus willen we die alvast inslaan, ook met het oog op de oversteek huiswaarts. De rest komt op St. Maarten wel. Bij aankomst kunnen we meteen onze was afgeven, die zou de volgende ochtend weer retour komen. We regelen een taxi tour over het eiland, met aan het einde een stop bij de door ons gekozen supermarkt. Basseterre is wel de moeite waard, veel gebouwen stralen nog de oude koloniale sfeer uit.

Zaterdagochtend gaan we op taxitour. De tour voert ons wel langs een aantal mooie en historische punten maar belandt niet in onze top tien. De chauffeur is een pietsie merkwaardig en een nogal gehaast figuur en weet niet echt veel over de geschiedenis, wel wijst hij zowat elk huis aan waar een belangrijk iemand woont en elke school en kerk wordt uitgebreid genoemd.
De Engelsman Sir Thomas Warner kwam, nadat Columbus in 1493 St. Kitts had ontdekt, in 1623 aan land en stichtte Old Road Town. Op Nevis werd vijf jaar later het kamp Jamestown gesticht, dit werd in 1680 vernietigd door een tsunami. Bij die plek hebben we gelegen met de boot.
In 1626 werd Warner gedwongen om een verbond te sluiten met de Fransen om de Caribs, de oorspronkelijke bewoners, te verslaan in een bloedige strijd. De locatie is nu bekend als Bloody Point. De overlevenden hiervan, meest vrouwen en kinderen werden gehouden als slaven. Na deze strijd werd het eiland gesplitst zodat beiden een deel hadden. Ondanks de verdeling was er nog veelvuldig strijd tussen beide grootmachten.
De Fransen stichtten de stad Basseterre, de hoofstad van het eiland. De Engelsen bouwden in 1690 het fort Brimstone Hill, strategisch gelegen op een hoogte van 240 meter. Het duurde ruim 100 jaar voordat het gehele complex voltooid was. De Fransen hadden het in 1782 een jaar lang in handen, daarna ging het weer terug in handen van de Engelsen.
Zowel Nevis als St. Kitts (ze vormen samen één staat) werden dankzij de suikerplantages de "moeder" kolonie van de Carieb. Op de eilanden werden vele slaven verhandeld, jaarlijks 11.000, totdat in 1838 de slavernij werd afgeschaft. Dit was ook meteen het einde van de bloeiende handel. De vele suikerplantages werden verlaten en wat we nu er nog van zien zijn de restanten vaak in de vorm van ruïnes.




Via de botanische tuin van Romney Manor, een oude en vervallen suikerplantage, gaan we verder naar de Black Rocks. Dit zijn rotsen die gevormd zijn tijdens een vulkaanuitbarsting 400 jaar geleden, waarbij de lava in de zee is gestort.
Verder zien we veel suikerrietvelden die niet meer benut worden. Een deel van het treinspoor dat vroeger gebruikt werd voor het per trein afvoeren van het suikerriet, wordt tegenwoordig gebruikt door een toeristische dubbeldekstreintje.



Wat wel goed gaat met onze chauffeur is de supermarkt-stop. Het kost even moeite om Dr. Elvis duidelijk te maken dat we toch echt een ruime stop hebben afgesproken met zijn broer. We slaan we twee karren vol spullen in met gebruikmaking van de kortingskaart van de chauffeur. Alles wordt netjes naast de boot uitgeladen.

Zondag besteden we aan schoonmaak, opruiming en klussen. We hebben weer eens water uit de slang, waarmee we de boot ontdoen van het zout en de watertanks weer vullen. Johan repareert de gebroken roeiriem met een langs de weg gevonden stukje kuntstof pijp. Die past vrij goed in de holle roeiriem, zodat met een aantal popnagels de zaak weer stevig aan elkaar is geklust.

We blijven toch nog maar twee extra dagen. Ook maandag klussen we nog verder, de bijboot schoonmaken, een steun voor het lichtweerzeil maken, nog wat boodschappen en uitklaren. Dat laatste gaat op zich prima, maar we vinden de sfeer in het kantoortje erg merkwaardig. De customs officer vraagt meerdere keren dezelfde vragen, waar we heen gaan, met hoeveel personen we zijn aangekomen, met hoeveel we weg willen. Samen met de immigration-dame smiespelen ze een poosje, maar uiteindelijk krijgen we een uitklaringsbewijs en stempelt men onze paspoorten af. We hadden eigenlijk wel iets op onze kerfstok: we hadden vanaf Nevis eerst hierheen gemoeten en niet eerst wat rondpionieren in het zuiden, waar we beschutting zochten voor de swell. Gelukkig accepteert men dat we vrijdags in Basseterre zijn aangekomen en vragen ze niet naar de tussenliggende periode. Toch opgelucht verlaten we het kantoortje met de gewenste papieren en stempels.

Morgen willen we door naar Sint Eustatius, ofwel Statia. Alweer zo'n afgekorte naam die algemeen wordt gebruikt. Een stukje Nederland in het verschiet!

Geplaatst door Johan en Joke op 18 maart 2013
14 maart 2013
Nevis naar St. Kitts

Voor zondag en maandag waren we al gewaarschuwd: in Montserrat hadden we al gezien dat er een hoge groundswell zou komen. Die kwam ook inderdaad. In de baai van Oualie Beach lig je enigszins beschut door de ondieptes voor Nevis en de Narrows (het vaarwater tussen Nevis en St. Kitts) waar we metershoge branding zagen breken. Desondanks begon ook bij ons af en toe een flinke swell door te komen. Eigenlijk wilden we zondag al weg, maar de duikafspraak die nu eindelijk op maandag echt leek te gaan gebeuren wilden we voor Tim en Bas toch laten doorgaan. De golven waren meestal voor een poosje rustig en dan kwamen ineens een aantal grote aanzetten. Vissersbootjes achter ons verdwenen tot het gangboord achter de golven en werden dan omhoog gesmakt.

Ook wij gingen uiteraard behoorlijk tekeer en rukten soms behoorlijk aan het anker. Voor de noordelijk gelegen Virgins geldt een "small craft advisory", oftewel een waarschuwing voor gevaarlijk hoge golven. Dit geldt ook voor de naar het noorden openliggende doorgangen tussen de eilanden bij ons in de buurt. Johan is de nacht van zondag op maandag grotendeels opgebleven om een oogje in het zeil te houden. Maandagochtend gingen we naar de duikshop. Het kostte enige moeite om met de bijboot aan de jetty af te meren. Op het strand waren grote hoeveelheden zeegras aangespoeld. Een local zei dat dit "very unusual" was. De duik op de Monkey Shoals op een mijl of vijf afstand van Nevis was de moeite waard. Ze hadden hun zinnen gezet om haaien te zien en dat is gelukt.

Toen Tim en Bas terug waren gingen we zo snel mogelijk anker op. Dat was gemakkelijker gezegd dan gedaan. De één tot anderhalve meter hoge swell die af en toe doorkwam zou de ketting of de ankerlier gemakkelijk kunnen beschadigen als halverwege het inlieren de ketting plotseling strak zou worden getrokken. We hadden het golfpatroon goed bestudeerd en een werkwijze doorgesproken. Gelukkig werkte dit heel goed. Spelend met de motor konden we de ketting behoorlijk onder controle houden en snel inhalen. Alleen op het moment dat de boot recht boven het anker lag, kwam de ketting twee keer strak te staan, gelukkig zorgde dat er meteen voor dat het anker snel los kwam.
Op alleen de genua staken we kalmpjes de Narrows over. Een dolfijn springt naast ons hoog uit het water, wentelt om zijn lengte-as en lijkt ons te feliciteren met de goede afloop. We ankerden na een klein uurtje in Majors Bay in het zuiden van St. Kitts. Deze baai, alleen open naar het zuiden, blijkt volledig beschut te zijn. We liggen heerlijk rustig, een hele verademing vergeleken met waar we vandaan komen. Soms liggen we hier met enkele jachten en soms helemaal alleen. Er is hier, behalve een landingsplaats voor een kleine ferry, eigenlijk helemaal niets, alleen een heel mooi strand.

St. Kitts is een afkorting van St. Christopher. Deze naam, door Columbus gegeven, wordt echter bijna nooit gebruikt. Zelfs op officiële formulieren staat St. Kitts. Het zuiden van het eiland is vrijwel onbewoond met een aantal heuvels met baaien her en der eromheen. De heuvels zijn niet al te hoog en dus nogal droog. Na een goede nachtrust wandelen we op een tip uit de pilot naar Turtle Bay aan de zuid-oost kant. Er zou daar een leuk local restaurantje zijn waar we willen lunchen aan het strand. Er was echter niets meer te bekennen, alleen een nieuwbouwproject van hele luxe leegstaande huizen en een heel erg duur uitziend restaurant dat gesloten is. Via een gemillimeterd grasgazon liepen we naar het strand dat er niet al te best bijlag. Ook hier had de swell huisgehouden. We lopen terug om een heuvel heen en gokken op de ernaast gelegen Cockleshell Bay. Hier komen we tot onze verbazing in een massa bleke zonnebrandsmerende toeristen op ligstoelen terecht. In een peperduur houten barretje is weliswaar een lunch beschikbaar, maar we berperken ons maar tot een frisdrankje. Het is hier een enorme bende van weggegooid afval. Dit is het dus ook niet, vinden wij.


We wandelen maar weer terug naar onze rustige baai en nemen hongerig, van acht kilometer wandelen in de tropenzon, een hapje aan boord. Tijdens het wandelen vragen vele taxi chauffeurs of we terug willen naar het cruise-schip. Daar komen al die toeristen dus vandaan. Van een Ier die op St. Kitts woont hoorden we dat het gehele zuiden wordt ontwikkeld onder de naam Christophe Harbour. Het gevolg is dat het toch al niet al te mooie heuvellandschap nogal wordt overhoop gehaald. Struikgewas is ontworteld en opzij gegooid, we zien funderingen en containers die overwoekerd zijn. Een dam naar een groot zoutmeer is doorgegraven en er zou een jachthaven komen. Er liggen drie boten. De Ier, die aan het Christophe Harbour project werkt, vertelt dat de ingang steeds wordt uitgegraven en dat die vervolgens even hard weer instort. Alles lijkt behoorlijk gestagneerd. De crisis die ook hier toeslaat? Is er dan helemaal niets moois? We genieten van onze baai, het mooie strand en de rust. Er lopen wilde geiten op de hellingen om ons heen. Tijdens de wandelingen zien we wilde apen, witte vogels en mongooses. In de baai zwemmen roggen die soms, tot onze verbazing, uit het water springen. We zien ook schildpadden. Rust in dit merkwaardig stuk "in the nowhere"-land is ook mooi! De volgende dag gaan we door naar, geloof het of niet, een baai om de hoek die Shitten Bay heet. Dit is een lunchtime anchorage. Onderweg bakken we een broodje. Na het snorkelen, waarbij we weer veel bijzondere vissen hebben gezien, eten we onze eigengebakken boterhammen op die heerlijk smaken.



We gaan ankerop en varen weer even verderop naar Whitehouse bay. Hier kunnen we overnachten. Ook hier is een graafmachine in de weer. Een groot project met villa's staat hier op het programma. Naast ons liggen rotsen die tot net onder water reiken. Ertussen ligt een oud wrak. Ook hier snorkelen en zien weer veel onderwater leven. Na een flinke tijd zonder mogelijkheid om wat verse spullen in te slaan, willen we weer een keertje naar de supermarkt toe om de bootvoorraad aan te vullen. We besluiten morgen naar de hoofdstad Basse Terre te gaan.


Geplaatst door Johan op 14 maart 2013
11 maart 2013
Filmpje dolfijnen The Saintes

Het is dankzij goede wifi gelukt om het filmpje van de dolfijnen in de baai bij The Saintes te uploaden.
Vandaag hebben de jongens hun duiken kunnen maken, ze hebben twee haaien gezien en weer heel veel vissen. We gaan nu ankerop en varen vanmiddag naar St. Kitts, omdat we nu veel last hebben van de swell hier.




Geplaatst door Joke op 11 maart 2013
10 maart 2013
Fietsen en Limin’ op Nevis

's Morgens om half negen staan Tim en Bas bij de duikshop, echter de eigenaar weet van niks. Caribische miscommunicatie dus. De jongens komen weer teleurgesteld aan boord. Tja, wat gaan we dan doen.
We besluiten om te gaan fietsen en wachten tot de fietsshop om 10 uur open gaat. Niemand te bekennen, dus bellen we de eigenaar die even later naar zijn shop komt en ons mountainbikes verhuurt. Vanmorgen vroeg had hij al een rondje eiland gedaan en over de 32 km heeft hij 1 uur en 45 minuten over gedaan.
Wij gaan ook het eiland rond en trekken daar ruim een halve dag voo

Geplaatst door Joke op 10 maart 2013
8 maart 2013
Groundswell

Oceaanzeilen kent vele facetten. Een daarvan bezorgt ons twee oncomfortabele nachten in Little Bay, Montserrat. Het is al een aantal dagen ongewoon rustig weer. Het is vrijwel windstil en dat blijft nog een poosje zo. Montserrat heeft door de vulkaanuitbarstingen de min of meer rustige ankerbaaien verloren. Er zijn nog enkele baaitjes over, die inclusief de port of entry Little Bay open liggen naar het noordwesten. Met deze windstilte liggen we hier heel rustig.
Ons kalme weer wordt veroorzaakt door een storm op de noord-atlantische oceaan, meer dan duizend kilometer van ons verwijderd, de windstille zone (de zogenaamde paardenbreedten) wordt hierdoor een eind naar beneden gedrukt. De storm veroorzaakt hoge golven, die over vele duizenden kilometers nog van invloed kunnen zijn. Dat fenomeen heet groundswell, moeilijk te voorzien omdat het op zo'n grote afstand wordt veroorzaakt. Je krijgt te maken met een vrij hoge deining, die in dit geval vanuit het noordwesten plotseling de baai in begint te lopen. De deining is niet meer zo hoog, maar wel heel lang. Op diep water merk je er weinig van, maar als het ondieper wordt, zoals in ankerbaaien, dan worden ze korter en hoger en kunnen zorgen dat je boot ineens in de branding ligt, denk hierbij aan een tsunami-effect. Een stranding kan dan binnen enkele minuten gebeurd zijn. Gelukkig komt het bij ons niet zo ver, maar de oplopende deining laat de boot hevig schommelen. We maken een filmpje van de buren.



We bewegen zo hevig, dat we 's nachts geen oog dicht doen. We zien ook dat de zandbodem in beweging komt en het ingegraven anker een beetje los spoelt. We besluiten in de loop van de dag dat we weg willen. De tocht naar Nevis zouden we omstreeks middernacht kunnen aanvangen. We maken alles klaar, zodat we binnen enkele minuten weg kunnen als de deining te erg zou worden.
Er is, voor de noordkust van Puerto Rico een instantie die de groundswell voorspelt. Met een marge van 12 tot 24 uur komt die dan bij ons. De voorspelling is dat het constant blijft en in het weekeinde weer toeneemt.
De tweede nacht lijkt het iets kalmer te worden en we besluiten om het nog even aan te kijken. Na een tweede onrustige nacht, gaan we ankerop om 6 uur 's morgens. Geen wind, maar nog steeds een fikse deining. We gaan op de motor naar Nevis en komen in de middag aan bij Charlestown.

De enige gele mooring, die je moet gebuiken als je nog moet inklaren, is bezet en het douane kantoor is vanaf 15.00 uur gesloten. We gaan verderop aan een witte mooring (ankeren is strikt verboden hier) en hijsen de gele vlag. Het kan hier ook erg onrustig zijn, maar vreemd genoeg is het hier nu heel kalm. We kunnen hiervandaan snel weg naar St. Kitts, dus we hebben nu uitwijkmogelijkheden, mocht die groundswell voor problemen gaan zorgen. We besluiten voorlopig om een paar dagen hier te blijven. Genoeg te zien en doen op Nevis.
's Avonds is het nog steeds windstil en heel helder. De vulkaantoppen van Nevis en St. Kitts zijn onbewolkt. In de verte zien we een stukje Nederland liggen: De vulkaan van St. Eustatius (Statia). Nog verder weg zelfs Saba. Het is zeldzaam helder, Saba ligt ruim 85 kilometer van ons vandaan! We genieten van de rustige avond en hebben weer eens een goede nachtrust.

De volgende ochtend komt de Port Police langs en die herinnert ons dat we moeten inklaren. Met de dingy gaan we naar de grote jetty van Charlestown. We worden opgevangen door een vriendelijke man die onze vuiniszak aanneemt en opruimt. Nevis heeft de reputatie dat iedereen heel vriendelijk en eerlijk is. Het is zelfs verboden om de dingy op slot te leggen. We klaren in bij drie kantoortjes (customs, port authority, immigration), die pal naast elkaar in één gebouw liggen. We worden vriendelijk en vlot geholpen. Op de terugweg zien we een aantal pelikanen op een vissersbootje zitten. We liggen bij een paar Nederlandse boten. Bij de Gaja krijgen we een drankje en maken we een praatje.

's Middags gaan we naar Oualie Beach, een baaitje in het noordwesten gelegen achter Booby Island in de Narrows, het ondiepe water tussen Nevis en St. Kitts. Tim en Bas hebben uitgevlooid dat hier de duikshop zit en dat ze van hier uit duik-tours maken naar de op eem mijl of 5 van Nevis gelegen Monkey Shoals waar ze haaien kunnen zien. Als we langs gaan en vragen of het kan is het antwoord: "all you have to do is to be here at 08.30 tomorrow morning". Nevis is echt "relaaaax maaaan". We gaan hier aan Limin' doen, maar daarover later meer.

Geplaatst door Johan op 8 maart 2013
5 maart 2013
Montserrat

Vanaf 1995 is Montserrat getroffen door vulkaanuitbarstingen. De hoofdstad Plymouth, vele dorpen en het vliegveld zijn vernietigd. Langs de kust varen we buiten een exclusion zone, waarin niet gevaren mag worden. We worden opgeroepen door de James Cook, een onderzoeksvaartuig dat de seismische activiteit meet. Hij verzoekt ons om op afstand te blijven en later om achterlangs te varen.
Zeilend langs Montserrat vallen de grijs-bruine stromen met as en stenen in het groene landschap meteen op. Als we dichterbij komen ruiken we zelfs de zwavel. Later horen we dat er sinds enige dagen weer vulkaanactiviteit is. We zien vanaf een afstand van 4 kilometer enorme rotsblokken liggen. Het is echt onverstelbaar dat daar de stad Plymouth ligt onder een dikke laag as en steen. Wat een natuurgeweld is zo'n vulkaan.


We varen naar het noorden en ankeren in Little Bay, waar we ook gaan inklaren. Er is hier nog heel weinig. Voor een boodschap moet je al een flink eind weg. We ontvangen echter prima internet aan boord en we hebben toegang tot gratis water. Dat verwacht je niet in zo'n "in the nowhere" plekje. Het inklaren gaat enigszins formeel maar verder heel vriendelijk en vlot. De immigration zit in een geimproviseerde vrachtwagen trailer.
Met Cecil van Wade's Taxi & Tours maken we een rondrit over het eiland. Eerst gaan we naar het noorden waar nu de meerderheid van de bevolking woont, er zijn veel nieuwe huizen gebouwd en er wordt nog steeds bijgebouwd. Voor de vulkaanuitbarsting woonden er 14.000 mensen op het eiland, nu nog zo'n 5000. Veel mensen zijn naar Engeland verhuisd.
Het hospitaal is gevestigd in de oude school, er zijn nieuwe scholen gebouwd in Look Out (momenteel de grootste plaats) en zelfs een nieuwe vliegveld, kleiner dan de vorige omdat er weinig plat land is.


Het eiland is voor bijna 2/3 verboden gebied. De vulkaan staat in het vruchtbare zuiden waar ook de hoofdstad Plymouth was gevestigd. In 1995 begon de vulkaan actief te worden, de dome (koepel van afgekoelde rotsen) begon zich op te bouwen en in 1997 explodeerde deze. Rotsen en as werden 10 kilometer hoog de lucht ingeschoten. De uitbarstingen, vooral de zogenaamde pyroclastische flows, bestaande uit gloeiend gas, as en gloeiend gesteente die tot 160 km per uur de hellingen afrazen hebben de meeste vernietigingen verooraakt. Nog in 2010 is dit voor het laatst gebeurd. De schattingen zijn dat de vulkaan pas over een jaar of 15 weer rustig wordt.

Bij het Montserrat Vulcano Observatory bekijken we de film "The Price of Paradise". Het zijn indrukwekkende beelden van de levendige stad, de evacuatie en de uitbarstingen. Vanaf het buitenterras overzien we het afgesloten gebied, waaronder de studio van George Martin. Onder andere Elton John, The Police en de Rolling Stones hebben hier platen opgenomen.

We rijden naar het afgesloten gebied, waar een kleine plek, Richmont Hill, overdag toegankelijk is, als de vulkaan rustig is. De wegen zijn deels kapot en er zijn plekken die vol liggen met as. Bij het befaamde Montserrat Springs hotel bekijken we de receptie, hotelkamers, kantoor en het zwembad dat helemaal vol ligt met as. Er heerst een onwerkelijke stilte en het is bijna niet te bevatten dat we aan de rand staan van wat eens een grote stad was. Johan vertelt dat hij in 1982 Montserrat al eens had bezocht. Hij herinnert zich dat ze destijds in het Vue Point Hotel uit eten waren geweest. Dit hotel is momenteel nog steeds verlaten, alhoewel er pogingen tot herstel zijn gedaan. Cecil rijdt er speciaal voor ons nog even langs.



Cecil brengt ons naar een creools restaurant voor de lunch en praat nog over zijn eigen ervaringen. In 1989 kwam hurricane Hugo over het eiland, die 95% van de huizen vernielde. Het dak van zijn huis werdt erafgeblazen. Toen men de schade had hersteld, kwam de dreiging van de vulkaan. Mensen die geevacueerd waren, raakten ongeduldig en sommigen gingen af en toe terug naar hun huizen. De uitbarsting van 1997 kostte daardoor 19 mensenlevens.

We hebben een goede indruk gekregen van de geschiedenis en hebben respect voor de mensen die bezig zijn met de wederopbouw. Bij de baai waar Beluga ligt, is een nieuwe hoofdstad gepland. De eerste activiteiten zijn net gestart. Bij de baai teruggekomen nemen we een lekkere duik in zee en daarna een douche in het net geopende sanitairgebouwtje.

Geplaatst door Joke op 5 maart 2013
3 maart 2013
Deshaies, Guadeloupe

We liggen in de baai van Deshaies, de meest noordelijke baai op Guadeloupe en dus de springplank naar Antigua of Montserrat.
We twijfelen naar welke van de twee we zullen gaan, na een paar dagen lezen, nadenken en discussiëren wordt met 3 stemmen voor Montserrat (door de mannen) en 1 stem voor Antigua (Joke) de knoop doorgehakt. Het blijft altijd lastig om een beslissing over de volgende bestemming te maken, we bedenken dan maar dat we toch niet alles kunnen zien en dat alle eilanden mooi zijn.

De afgelopen dagen heeft Bas veel aan zijn schoolwerk gedaan waarbij de computer en de wifi-antenne overuren maakten. Zelfs na zonsondergang ging hij nog door, aangezien de zonnecellen dan geen stroom meer opwekken hebben we voor het eerst van de reis de Honda generator tevoorschijn gehaald voor de stroomvoorziening. Het laadstroomapparaat dat de stroom krijgt van de generator had er moeite mee. De generator kon de piekstroom die nodig was om op te starten niet geven. Bas kwam op het lumineuze idee om de motor te starten en tot onze verbazing hielp dat. De motor kon na een halve minuut weer uit.

Het was alweer even geleden dat we een goede internetverbinding hadden. Toen we aankwamen was het erg druk in de baai, uiteindelijk konden we in een klein gaatje ankeren, we hadden redelijk internet daar. We lagen prima totdat een cruiseboot aan de vissersboeitjes (volgens ons) ging liggen pal naast ons. We zijn toen maar ankerop gegaan en meer naar buiten gaan ankeren in 10 meter diep water. Tot onze verrassing hadden we hier nog betere wifi, toen de baai weer wat leger raakte zijn we daarom lekker blijven liggen.
Om het hoofd even leeg te maken en de spieren te laten werken hebben we een riverhike gemaakt door Rivière Deshaies. Twee uur lang springen en klauteren we van rots naar rots. Op dit punt aangekomen ging Johan lekker uitrusten, de rest ging nog even verder.


Volgens de beschrijving in de pilot was er nog een "cavelike" rots met vleermuizen aan het einde van de rivier op nog zo'n twintig minuten klauteren. Wij hebben er twee keer zolang over gedaan en waren behoorlijk vermoeid toen we weer bij de plek terugkwamen waar Johan zat.

Hij had inmiddels een lift aangeboden gekregen van twee Fransen die we al eerder tijdens de hike waren tegen gekomen, we kwamen precies op tijd aanlopen om mee te gaan. Helemaal super de luxe zo'n autorit, we werden teruggebracht tot bij de dinghy-steiger.
Moe en voldaan kwamen we net na zonsondergang weer terug bij Beluga. We zijn nog even in het water gesprongen om af te koelen met een prachtige roze-rode lucht om ons heen.

Geplaatst door Joke op 3 maart 2013
 
   

Design: Sail-Beluga.nl - Copyright: Sail-Beluga.nl -