logo logo
 
   
   
 
   
   

Verslag van de reis

24 augustus 2018
Thuisreis

We besluiten dat de eerstvolgende stop Årøsund is. Aan het einde van de Koldingfjord zien we twee zeehonden. We verwachten deze hier niet, dus denken we eerst een stootwil te zien drijven, maar die bewegen niet en duiken ook niet onder. Vlak bij de boot kijkt er eentje Joke recht in de ogen voordat hij onderduikt, nu weten we het zeker.


Eenmaal uit de Koldingfjord neemt de wind toe en is het heel mooi zeilweer. Jammer om in Årøsund al te stoppen. We meten het nog eens na op de kaart en besluiten om door te zeilen naar Faaborg. We koken weer eens ouderwets aan boord. De stuurautomaat stuurt en we voelen ons weer in ons element. Na een mooie zeildag meren we met zonsondergang af in de jachthaven.




We bekijken het weerbericht. Daar zitten weer heel wat regendagen en dagen met heel veel wind in. We mikken op twee dagen met een goed vooruitzicht. Dat geeft ons eerst nog een rustdagje in Faaborg, waarna we weer een leuke zeiltocht naar Marstal kunnen maken.


Het waait vrij stevig en op dubbel gereefd grootzeil, kotterfok en halve genua varen we met ruim zes knopen richting de smalle geul die uiteindelijk naar Marstal leidt. Steeds als we denken dat we niet hoger aan de wind kunnen, blijkt het toch mee te vallen en kunnen we tot bijna voor Marstal onder zeil blijven. De geul slingert zich door heel ondiep water, dus er is niet veel ruimte, ondanks dat het water tussen de eilanden heel breed is.



Ook in Marstal blijven we een dag liggen en maken nog een leuke wandeling door het natuurgebied dat de natuurlijke haven omringt. Onderweg staan een paar typische strandhuisjes die beschermd zijn. De huurders mogen er niets aan veranderen. Ze leveren een schilderachtig plaatje op. Aan het einde van de wandeling staat een oude kalkoven. Er is een steigertje en er zijn hier zowaar barbequeplekken ingericht! We wandelen terug en halen nog een ijsje en doen een paar boodschappen in een supermarkt. Al met al hebben we bijna negen kilometer gelopen.




De laatste etappe is van Marstal naar Burgstaaken. Om zes uur 's morgens varen we uit. Er zou nog wat noordwesten wind staan en we besluiten om "melkmeisje" te gaan varen: het grootzeil aan de ene kant, de uitgeboomde genua aan de andere kant en de kotterfok in het midden als slingerzeil. Het inrichten van de fokkeboom gaat voorspoedig. We gebruiken hiervoor een ophouder, een foreguy en een aftguy. Drie lijnen die de boom fixeren in de juiste stand. De genua kan zo in de boom worden uitgerold en ingerold. We laten voor het eerst dit jaar Arie, de windvaan, sturen. Het lukt om zo nog een mijl of vijftien te zeilen, totdat de wind bijna helemaal wegvalt. Uiteidelijk moeten we de motor starten, een laten we "ons Miep", de elektrische stuurautomaat, de boot verder sturen. We komen vrij vroeg in de middag aan in Brugstaaken, wat eerder dan verwacht omdat we tijdens de oversteek behoorlijk veel stroom mee hadden.




We krijgen twee dagen mooi weer (en ook weer warm!). Prima weer om de zeilen eraf te halen en buitenop alles klaar te maken voor de aankomende overwintering op de wal.



Geplaatst door Johan en Joke op 24 augustus 2018
16 augustus 2018
Kolding

Het weerbericht was eerst zo slecht dat we vreesden een week in Fredericia te moeten blijven. Gaandeweg knapt het echter op en blijven de voorspelde storm en regen uit. Tim heeft zijn treintickets al geboekt, dus moeten we hem wel ergens langs de spoorlijn afleveren. We besluiten om naar Kolding te gaan, ondanks dat het daar niet heel aantrekkelijk is, temidden van een industrieel gebied. Als we de jachthaven van Fredericia uitvaren, zien we aan de kade achter ons een schip dat wordt gelost. Grote gele stofwolken doen ons afvragen wat het vervoert, wellicht maismeel? We varen op de motor grotendeels tegen de wind in naar de Kolding Fjord. Afgezien van een grote elektriciteits centrale aan het begin is de fjord wel mooi, met heuvelachtige terrein en veel groen aan weerszijden.



We vinden een plekje in de jachthaven tussen twee klusboten, die nog worden afgebouwd of gerestaureerd. Wellicht dromen ze ook van verre reizen? Tim doet met zijn monowheel boodschappen en is rap weer terug. Aan de andere kant van de haven ligt een grote berg oud metaal. Er komt een vrachtschip aan de kade liggen en met veel geraas wordt het metaal erin geladen. Dat gaat de hele nacht door. Ook wordt een schip met boomstammen uitgeladen. Zelfs Tim heeft slecht geslapen van het lawaai. Maar ach, ook de Deense werkgelegenheid moet zijn plaats hebben, dus mogen we niet klagen.


Tim biedt ons een etentje aan in Kolding. We maken een wandeling langs het Koldinghus, een groot kasteel op een heuvel en komen later op een gezellig pleintje terecht waar terrasjes zijn. Een prima plek voor een dinertje! De volgende dag is het tijd voor Tim om naar huis te gaan. we nemen afscheid en hij gaat op zijn wiel naar het station. Er staat een harde zuidenwind, dus Joke en Johan besluiten om nog een dagje in de haven te blijven.




Geplaatst door Johan en Joke op 16 augustus 2018
13 augustus 2018
Met de auto eropuit

De jachthaven ligt eigenlijk niet in Fredericia zelf, maar in Sanddal. We vinden op niet al te grote afstand een Budget/Avis vestiging die op zaterdag open is. Joke reserveert online een auto, als echte Hollander de goedkoopste uit de dure lijst, een Dacia Dokker. Als we zaterdagochtend bij de verhuurder aankomen krijgt Johan een heldere ingeving als hij de Dacia bestelautootjes ziet staan. Hij informeert of we er wel met zijn drieën in kunnen. De verhuurder kijkt even en zegt dat het niet gaat. Johan vraagt of er een auto is waar wel wel met drie personen in passen. Die is er wel, maar die moet nog even van brandstof worden voorzien. We horen een diesel starten en even later rijdt een grote bestelbus weg. Het zal toch niet....? De verhuurder denkt natuurlijk dat we een bestelauto met drie zitplaatsen willen! Het duurt al met al even, maar uiteindelijk rijden we met een bijna nieuwe Renault Megane weer naar de boot.

Het begint weer flink te regenen. We maken plannen voor de dag en rijden dan zeer decadent eerst naar het havenkantoor. Zo hoeven we niet in de regen naar de betaalautomaat te lopen. Dan zetten we koers naar Odense. De weg gaat eerst over de nieuwe brug over de Kleine Belt, maar we verlaten de grote weg aan de andere kant en rijden via een wat meer toeristische route naar Odense. Daar aangekomen vinden we een ruim parkeerterrein en parkeren naast de parkeerbon-automaat. Met de creditcard kunnen we inchecken. Handig, zo hoeven we niet direct te bepalen hoe lang we blijven. Joke legt het bonnetje achter de voorruit.


We wandelen door Odense, waar veel leuke dingen te zien zijn. Gelukkig vinden we op tijd een winkel die paraplu's verkoopt, want het begint al gauw stevig te regenen. Na een kopje koffie met gebak wandelen we door de stad. Odense is de geboorteplaats van Hans Cristian Andersen, de beroemde schrijver van sprookjes. Er staan nog diverse oude huizen waar hij is geboren, gewoond en gewerkt heeft en dergelijke. Al met al vermaken we ons prima, ondanks de regen. Als we weer bij de auto terugkomen checken we uit bij de parkeerautomaat en willen wegrijden. Tot onze schrik vinden we een parkeerboete van omgerekend ruim honderd euro onder de ruitenwisser. Ons bonnetje achter de voorruit heeft vermoedelijk ondersteboven gelegen, zodat ze het niet konden controleren. Joke belt onmiddelijk met de servicedienst van Q-Park, maar de afdeling die hierover gaat is al gesloten voor het weekeinde. Maandag gaan we het wel proberen op te lossen.





Via een toeristische route rijden we weer terug naar de boot, waar we de auto dicht bij de boot kunnen parkeren.

De auto is voor twee dagen gehuurd, dus zondag 12 augustus gaan we er weer op uit. Dit keer naar Kasteel Egeskov. Vertaald betekent het eikenbos, het kasteel is namelijk op eiken houten palen gebouwd en tijdens de bouw is er een heel bos gebruikt. Het landgoed ligt in de zuidelijke helft van Fyn, een rit van een kilometer of 70.


De toegangsprijs is stevig, rond de 30 euro per persoon, maar het blijkt allemaal zeer de moeite waard. We wandelen eerst door de prachtig onderhouden tuinen van het landgoed. Als het harder gaat regenen gaan we de diverse gebouwen in, waar hele mooie verzamelingen oude voertuigen staan. Auto's, fietsen, brommers en motoren en brandweerauto's en dergelijke. Vele zijn meer dan 100 jaar oud en al met al zeer interessant om te bekijken. We bekijken natuurlijk ook het kasteel zelf, wat een leuk beeld geeft van hoe men in de afgelopen honderden jaren heeft geleefd. Het kasteel is overigens nog steeds bewoond, momenteel door de 9e generatie Ahlefeldt-Laurvig-Bille!









Aan het eind van de middag rijden we weer terug naar de Avis-vestiging en leveren de autosleutel in. Door de regen wandelen we naar de boot en besluiten dat we wel een etentje hebben verdiend in het restaurant pal voor de boot. Het smaakt heerlijk en tevreden over de afgelopen dagen gaan we weer aan boord.

Maandagochtend belt Johan met de servicedienst van Q-Park. Johan legt de situatie uit en de vriendelijke beambte geeft aan dat als we een mailtje sturen met een foto van de bonnetjes, de bekeuring zal worden geannuleerd. Hopelijk is dit dus ook weer opgelost.

Geplaatst door Johan en Joke op 13 augustus 2018
10 augustus 2018
Fredericia

Tim moet ook weer aan zijn terugreis gaan denken en boekt een treinticket vanuit Fredericia. We gaan daar de 9e augustus heen. Het is niet zo ver varen maar er staat een fikse stroom tegen op de Kleine Belt. Vooral als we onder de twee bruggen doorvaren stroomt het hard en zijn er grote draaikolken in het water. Er is van oudsher een flinke populatie bruinvissen aanwezig in de Kleine Belt, waarop vroeger gejaagd werd. Het vet werd gebruikt om er lampolie van te maken. Men neemt aan dat het vlees destijds ook werd gegeten door de arme bevolking. Ook nu nemen we diverse keren bruinvissen waar. Joke ziet zelfs een moeder met jong, het kleintje springt helemaal uit het water.



Eenmaal in de jachthaven van Fredericia aangekomen, wenkt een Deen ons en wijst naar een aantal vrije gastenplaatsen. Johan vertrouwt het niet helemaal, maar besluit toch om er gebruik van te maken. We brengen wel extra lijnen uit om de boot goed stevig vast te leggen. De plaatsen liggen namelijk recht tegenover de ingang van de haven. Later komen er nog drie Nederlandse boten aan, die ook in de buurt afmeren. De haveningang ligt open naar het zuidoosten en dat hebben we geweten! 's Nachts steekt er een zuidoosten storm op die ervoor zorgt dat we allemaal heftig liggen te deinen op de binnenkomende golven. Onze buren brengen in de regen nu ook extra lijnen uit. Het wordt een zeer onrustige nacht met weinig slaap, maar wij liggen er verder goed bij en de boot beweegt soepel in zijn spinnenweb van lijnen.

De volgende ochtend is de wind gedraaid naar het westen en is de rust in de haven weergekeerd. Onze Nederlandse buren houden het voor gezien. Eén vaart de haven uit en de andere gaan wat verder de haven in. Wij maken onderwijl een wandeling in de omgeving en doen wat boodschappen. Het gaat onderwijl weer regenen. Tim vindt later nog twee vrije plekken helemaal achterin de haven, beschut achter de golfbreker. Als het even droog is verhuizen we daarheen. Het plan is om nog een aantal dagen hier te blijven, omdat er nog heel wat regen aankomt. Maar dan moeten we wel rustig liggen!



Geplaatst door Johan en Joke op 10 augustus 2018
8 augustus 2018
Middelfart

Maandag 6 augustus gaan we nog een keer een ankerplek opzoeken, dit keer in Gamborg, een langgerekte baai ten oosten van Middelfart. Het was lekker rustig en er waren weer bruinvissen in de buurt.



De volgende dag gaan we naar de jachthaven aan de zuidkant van Middelfart. We willen daar in de buurt eens rondkijken. We meren af in een hele grote box aan de binnenkant van een kopsteiger. Met veel misbaar meerde een Duitse les-boot af aan de andere kant van de steiger. Het was bijna windstil, maar toch gebruikten ze alle trucs met voorlijnen, achterlijnen en springen om af te meren. Wij vinden het wel vermakelijk, maar misschien was het wel leerzaam voor de cursisten aan boord. Even later moesten ze een stukje naar voren, omdat de ligplaatshouder eraan kwam, een 74 voets motorjacht van ruim 22 meter lang. Zij voeren met zijn tweeën, maar de aanlegmanoeuvre ging heel rustig, welliswaar met hulp van personeel dat op de steiger stond te wachten.


Tim ging op verkenning uit op zijn monowheel en kwam enthousiast terug. Er zijn leuke wandelmogelijkheden en er is een soort safarigebied met herten. Dit zijn we de volgende dag gaan verkennen. Het is een leuke wandeling door een bosachtige omgeving. Als we door een hek gaan, komen we in het uitgestrekte gebied met de herten uit. We zien in de verte twee kudde's en lopen erheen over de beschikbare wandelpaden. De herten liggen aan weerszijden van het pad, op een niet al te grote afstand. We kunnen ze rustig bestuderen, een bijzonder leuke ervaring!



We lopen via een omweg door naar Middelfart. Dit is een leuk stadje met een middeleeuwse stadskern. We vinden een terras aan het water, waar we genieten van koffie met gebak. Terug aan boord maken we plannen voor de rest van de week. Het weer slaat nu eindelijk om en er wordt bijna alle dagen veel wind en regen verwacht.




Geplaatst door Johan en Joke op 8 augustus 2018
5 augustus 2018
Eilandexpeditie

We bekijken de kaart en besluiten om weer een nachtje in Dyvig te gaan liggen. Hiervoor moeten we eerst door Sønderborg, waar de brug open moet. Als we aankomen, gaat de brug net voor ons neus dicht. Ze hebben het hier handig geregeld: op een display staat het tijdstip waarop de brug weer open gaat. We meren tijdelijk af aan de stadskade en gebruiken de wachttijd om wat Pokemons en een lekker ijsje te scoren. Na de brug varen we eerst op de motor door de smalle Als Sund die uitkomt om de bredere Als Fjord. De wind in de Als Fjord staat tegen, maar we zijn actieve zeilers en laveren het hele stuk naar de ingang van de baai van Dyvig. Het resultaat is een aardige dronkemansroute op de track van de AIS. We ankeren dicht bij de plek waar de de vorige keer hebben gelegen.



De volgende ochtend is het windstil. We varen op de motor naar het eiland Barsø. We gaan even ten zuiden van het miniatuurhaventje voor anker en blazen de bijboot weer op. Het is hier een "dayanchorage", oftewel een mooie stek om overdag een poosje te blijven. We varen naar de wal en maken een leuke wandeling over het eiland. Het wordt hier, conform de weersverachting, lagerwal.




Als we terugkomen is er al een noorwestelijke wind opgestoken, dus is het tijd om weer ankerop te gaan. We vinden achterin de Genner Bugt een beschutte ankerplek voor de nacht. Twee bruinvissen zorgen nog voor een leuke show in de baai en Joke probeert ze te vlug af te zijn met de camera. Joke en Tim maken later nog een wandeling rond het schiereiland Kalvø.



De volgende dag is het tijd om een haven op te zoeken. We mikken op Årøsund, een kleine haven ten noorden van de Genner Bugt. Onder zeil varen we naar de bestemming in een steeds toenemende vlagerige wind. Met een snelheidsrecord van 7,8 knopen bereiken de de haven waar we een mooie plek vinden aan een kopsteiger. We blijven een extra nacht hier, omdat er veel wind wordt verwacht.



Tim maakt nog wat ritjes op zijn elektrische éénwieler, waarbij hij ook nog een brood weet te scoren bij een supermarktje. Zondag maken we een wandeling rondom Årøsund, we krijgen nog wat druppels van een overtrekkende bui over ons heen. 's Avonds is het tijd om de blog bij te werken, we lopen alweer aardig achter.




Het lijkt erop dat de eindeloze zomer toch een beetje gaat aflopen, dus we gaan de komende dagen eens bekijken wat we verder kunnen gaan doen!

Geplaatst door Johan en Joke op 5 augustus 2018
1 augustus 2018
Tim ophalen en trouwdag

Vanuit Glücksburg is het niet ver meer naar Flensburg, waar Tim zal aankomen met de trein. Na het onweersgeweld van de vorige avond, was het weer zonnig en er was niet veel wind. Het lukt om de Flensburger Fjord hoog aan de wind in te zeilen, tot aan het einde de wind helemaal wegvalt. Op de motor gaan we het laatste stukje afleggen. Na een rondje door het laatste deel van de doodlopende fjord vinden we een leuk plekje in een kleine clubhaven. Een clublid hielp ons aanmeren en legde uit dat we een sleutel nodig hebben voor het hek dat de steiger afsluit. De vriendelijke havenmeester komt later langs en geeft ons een sleutel, met het verzoek dat we die weer bij vertrek afleveren in een soort brievenbus aan het hek.


Het is weer heel warm en de kok (Johan) stelt voor om uit eten te gaan. Zo'n voorstel is eigenlijk een stakingseis, dus lopen we om de haven heen naar de oude binnenstad en vinden een druk maar gezellig terras waar we een typisch Duitse maaltijd nuttigen.

De volgende dag is het weer zonnig en warm. Joke doet met assistentie van Johan de was in de wasmachine van de haven. 's Middags gaan we boodschappen doen, het is een aardige wandeling bergop. We bedenken dat het rolkoffertje en een boodschappentas op wieltjes erg handig zijn. Met gemak nemen we vele liters sap, melk en yoghurt mee terug. Tim komt op de geplande tijd aan in Flensburg en op zijn éénwielig electrisch voertuig staat hij korte tijd later beladen met een rugzak en weekendtas voor het hek van onze haven. Nadat we hebben bijgekletst besluiten we om weer uit eten te gaan, dit keer bij een Grieks restaurant.


Op 31 juli varen we weer uit. Het lukt om onder zeil de bochtige Fjord uit de varen en we steken over naar de langwerpige baai boven het eiland Kegnæs, waar we een prima ankerplek vinden.



Één augustus is onze trouwdag, 29 jaar inmiddels, en dat vieren we met een tochtje met de bijboot naar het dorpje Høruphav. Er is daar een haven waar we een plekje voor de bijboot vinden. We maken een leuke wandeling door de omgeving en vinden in het dorpje een glasblazerij. Zij maken prachtige kunstwerken en we besluiten om onszelf een mooie glazen schaal cadeau te doen. De glasblazer geeft speciaal voor ons nog een demonstratie hoe het proces in zijn werk gaat.





We varen terug en maken het feestje compleet met een lekkere barbeque op de Cobb. Het is weer een zeldzaam mooie avond en we genieten tot ruim na de zonsondergang van de rust om ons heen.


Geplaatst door Johan en Joke op 1 augustus 2018
28 juli 2018
Het Maritieme Hitteplan

Het bevalt ons in Dyvig en de komende twee dagen is het vrijwel windstil. We blijven dus lekker voor anker liggen. We lezen dat in Nederland het Nationale Hitteplan wordt ingesteld. Hier wordt het ook zo heet, dus stellen we ons eigen Maritieme Hitteplan in: met doeken schaduw in de kuip proberen te maken, niets doen, emmers koud water over ons heengooien en 's avonds nog een bijboot tochtje maken in de noordelijke uitloper van de baai. Het is ruim 32 graden in de boot. We wanen ons weer terug in de Carieb!

Dan wordt ineens weer heel harde wind voorspeld, zo hard, dat we dan toch maar een nachtje in het haventje van Dyvig gaan liggen. We liggen nauwelijks op onze plaats als het weerbericht de voorspelde windstoten van windkracht acht weer heeft ingetrokken. Maar ach, we maken van de nood een deugd en maken de boot van buiten schoon met de beschikbare waterslang en doen een boodschapje in het miniatuur winkeltje. Die avond is het nog lang onrustig door kinderen die urenlang heen en weer racen in hun bijbootje met buitenboordmotor. Een paar honderd mensen in de haven kunnen al die tijd meegenieten van de herrie. De kinderen weten niet beter, maar de ouders zouden toch best een grens kunnen stellen. Een uurtje raggen in je bootje en dan iets anders gaan doen of zo?

Over een aantal dagen komt Tim aan boord. Hij gaat met de trein naar Flensburg. Wij kunnen hem het beste daar ophalen of in Sønderborg. Wij gaan daarom ook maar weer op pad, om acht uur 's morgens varen we uit. Er staat vandaag een redelijk mooie zuid-oostenwind en we gaan eerst maar eens richting Sønderborg. Dit is niet helemaal bezeild, dus moet de motor nog een stukje helpen. In Sønderborg moet een brug geopend worden. We moeten een minuut of veertig wachten, dus meren we even af aan de kade. Als de brug open gaat zien we dat er wel vrije ligplaatsen zijn aan de stadskade, maar het is daar helemaal uit de wind. We varen door en hijsen de zeilen. We hebben in de Flensburger Fjord een ankerplek op het oog en het is zonde om de mooie oostenwind niet te benutten. Vlak bij de bestemming duikt er een bruinvis naast de boot op. Hij komt vier maal boven en we horen hem ademen. Een leuke show, die altijd weer blijft boeien. In de loop van de middag laten we het anker vallen in vijf meter diep water in een baai aan de noordkant van de fjord. De grens tussen Duitsland en Denemarken ligt halverwege de Flensburger Fjord, dus zitten wij nu nog even aan de Deense kant. 's Avonds wordt de temperatuur weer wat aangenamer en we zitten tot middernacht met kaarsjes aan te genieten van de stilte.




Vrijdag staan we weer bijtijds op en gaan om acht uur ankerop. We gaan nu door naar Glücksburg, waar een leuke haven is van de plaatselijke zeilclub. Met alleen de genua is het hele stuk bezeild en we meren al om elf uur af in de haven. In de loop van de middag gaat het hard waaien, als voorbode van de onweersbuien die voor zaterdag zijn voorspeld. Johan wil wat extra lijnen uitbrengen, omdat er windstoten tot windkracht 10 zijn voorspeld. Voor is dat niet zo moeilijk, maar meerpalen aan de achterzijde zijn wel erg ver weg. Joke is inmiddels specialist in lijnen gooien en slaagt erin om ook daar een extra lijn aan vast te maken. De boot ligt zo veilig.
's Avonds is het lang wachten op de maansverduistering, omdat we omgeven worden door heuvels en veel bomen. Uiteindelijk hebben we een prima zicht op de maan en genieten van de koele wind tijdens het kijken.





Zaterdag gaan we eerst naar het dorp om wat boodschappen te doen. De vriendelijke havenmeester heeft ons een kaartje met een leuke route meegegeven. Het is erg warm en klam en we lopen ook nog een beetje om. Maar het lukt ons om de weg naar het dorp terug te vinden. Tegenover de supermarkt is een leuk terrasje waar we van een kopje koffie genieten. Op de terugweg weten we wel de door de havenmeester geadviseerde route te volgen. Het is een leuke wandeling. In de haven nemen we een douche, het is nog steeds moordend heet en klam. In de loop van de middag groeit de lucht dicht met grote aambeeld-vormige onweerswolken. Johan stelt wat losse spullen veilig, Joke zit binnen op de vloer naar de kwalificatie van de Formule 1 race van Hongarije te kijken. Het gaat waaien en flink onweren, maar de meest heftige windstoten blijven uit. Na een paar uur is het heerlijk afgekoeld. Morgen willen we door naar Flensburg, om de komst van Tim af te wachten.





Geplaatst door Johan en Joke op 28 juli 2018
23 juli 2018
Fynshav en toch maar niet

Het is inmiddels 20 juli, het is nog steeds prachtig weer, de afgelopen dagen was er wel heel veel wind, maar die is nu wat geluwd. We hebben het naar ons zin gehad in Faaborg en omgeving. Nu is het tijd om eens naar een volgende bestemming uit te kijken. Fynshav op het eiland Als lijkt ons wel wat. Als Joke wat speurt op internet vindt ze uit dat de maximum lengte 12 meter is en maximum breedte 3,5 meter (een andere bron geeft maximaal 4 meter aan). De lengte over alles van Beluga is 13 meter, dus het zal wel wat proppen zijn om een plekje te vinden.


Vol goede moed varen we bijtijds uit en we kunnen op een aandewindse koers Fynshav net bezeilen. Er staat een goede zeilwind, die het de komende dagen juist laat afweten. Als we naar binnen gluren in het haventje lijkt er misschien een plekje aan de enige langssteiger die het haventje rijk is. Maar we willen de volgende dag eigenlijk door naar Dyvig. We zeilen lekker en besluiten om de gelegenheid te pakken en door te varen. Met de wind tegen kruisen we de Kleine Belt over. Pas in de middag neemt de wind af. De laatste mijlen leggen we op de motor af en aan het eind van de middag varen we de baai van Dyvig in. Het is inmiddels behoorlijk windstil en het water is zo glad dat we gemakkelijk de aanwezige bruinvissen boven zien komen, we tellen er acht! De baai ligt geheel beschut en is populair onder de vakantiegangers. De haventjes aan het einde zijn dan ook overvol, maar gelukkig willen we daar helemaal niet in. Wij gaan voor anker.


De volgende dag is het bijna tropisch warm en fabriceert Johan met doeken wat schaduw in de kuip en doen we eigenlijk verder gewoon niets. Zondag de 22e blazen we de bijboot op en varen we eens naar de wal om wat rond te kijken. Joke koopt wat kersen en aardappels uit een stalletje langs de weg. We ontdekken ook dat er een paar keer per dag een gratis bus gaat naar de wat grotere plaats Nordborg. De onvolprezen Google Maps laat ons zien dat daar ook een supermarkt is.




Maandag leggen we de bijboot aan een steigertje en wandelen we naar Nordborg, dat ligt op een kilometer of vier van Dyvig. We zien onderweg een haas en een egel en genieten van de natuur om ons heen. In Nordborg gaan we op een terrasje zitten en smullen we van koffie met een Belgische wafel en ijs. De supermarkten liggen direct aan het busstation, dus dat is prima geregeld. We kopen verse spullen bij de Kvickly-supermarkt en wachten nog een paar minuten in de schaduw op de bus. Die komt precies op tijd en na een korte rit zijn we weer in Dyvig. 's Avonds eten we in de kuip. De baai van Dyvig is mooi en er is genoeg te zien. De komende twee dagen wordt er nauwelijks wind voorspeld, dus we vermoeden dat we lekker Caribisch nog een paar dagen blijven liggen. Het wordt vermoedelijk heel warm, dus ook hier blijft de zomer zich van zijn beste kant laten zien voor de vakantiegangers. Onderwijl wordt het voor de boeren en de natuur wel lastig na zo'n lange periode zonder regen. We lezen dat dit in grote delen van Europa zo is, maar ok, wij genieten ervan!




Geplaatst door Johan en Joke op 23 juli 2018
19 juli 2018
Lyø - Faaborg

We blijven nog een dag in Lyø, het is zo'n mooi eiland dat we nog een wandeling willen maken rond de westelijke kant. Hier is de natuur weer heel anders, de heersende wind is aanlandig en dat zie je terug in de natuur. Het ziet er veel ruiger uit. Het wandelpad is niet overal even duidelijk. Het gaat een heel eind gewoon over het kiezelstrand. We prijzen ons gelukkig met de stevige wandelschoenen, waarmee we over de losse stenen nog aardig vooruit komen. Onderweg zien we veel vogels en we beginnen sommige al te herkennen. Een langgerekte uitloper is tot 15 juli verboden gebied. Er zijn nog veel jonge meeuwen, die met rust gelaten moeten worden. Al met al lopen we ruim 10 kilometer.





Zondag willen we richting Faaborg. Er zijn daar goede ankermogelijkheden en er zijn twee havens. Het is maar een mijl of vijf, maar we willen zo veel mogelijk zeilen. Er is nauwelijks wind en de snelheid loopt terug naar 0,2 knopen, maar we houden hardnekkig vol. Uiteindelijk komen we bij de eerste ankermogelijkheid aan, maar die bevalt ons niet. Het is erg diep en er is weinig zwaairuimte als de wind zou draaien. We varen door, dieper de baai in en tegenover de stad vinden we een prima ankerplek. Het is nog steeds prachtig weer en we vieren het die avond in de kuip met een lekkere maaltijd op de Cobb (een soort bbq).





Na een rustig dagje breien en niets doen varen we daags daarna de haven in. We moeten wat boodschappen doen en er is heel veel wind voorspeld. We gebruiken die dag voor huishoudelijke klussen, het lukt Joke om de haven-wasmachine een paar keer te gebruiken. Johan doen onderwijl wat controles en onderhoud aan de boot en maakt binnen weer eens schoon schip.



Faaborg is een erg leuke en authentiek stadje. Er zijn heel oude karakteristieke huizen en straatjes. De bloemrijke voortuintjes met stokrozen maken het beeld compleet. Tijdens het boodschappen doen ontdekken we dat een jaren-50 treinrit van Faaborg naar Korinth gaat. Dat lijkt ons wel wat.




Donderdag is een dag waarop de trein rijdt, dus dat komt mooi uit. Het is een leuke ervaring en in Korinth maken we een leuke wandeling van een kilometer of 6. Onderweg stoppen we in de buurt van het prachtige kasteel Brahetrolleborg, niets vermoedend gaan we in het gras zitten en zien op nog geen 5 meter van ons een damhert wegspringen. Weer een prachtige ontmoeting met de natuur. We zijn op tijd op het stationnetje om eerst nog een ijsje te eten, voordat we weer terug naar Faaborg reizen.






Geplaatst door Johan en Joke op 19 juli 2018
13 juli 2018
Lyø

Donderdag gaan we vroeg ankerop en is de bestemming het eilandje Lyø. De wind staat tegen en begint heel zwak. Toch hijsen we de zeilen, we hebben nog alle tijd en laveren door de bochtige geulen. De wind neemt steeds verder toe en Beluga gaat er met een flinke vaart vandoor. Het water is vrij breed, maar er zijn grote ondieptes waar je omheen moet om niet aan de grond te lopen. Uiteindelijk hebben we het hele stuk kunnen opkruisen en onze armspieren hebben hun training ook weer gehad. Om een uur of één varen we het haventje in en blijkt alles al bezet te zijn. Gelukkig gebaart een Deen dat hij zo weggaat en houdt Johan de boot in de stevige wind op zijn plaats. De boot past maar net tussen de twee palen, maar de aanlegmanoeuvre verloopt vlekkeloos. We willen twee nachten blijven, omdat Lyø de moeite waard is om te bekijken.




Vrijdag maken we een wandeling over de oostelijke helft van het eiland. Het waait heel hard, toch is zonnig en warm weer. Onderweg zien we een haas en enkele konijnen door de velden huppelen. Het is interessant om te zien hoe elk eiland weer zijn eigen sfeer heeft. Het pad loopt langs wilde begroeing en open zandplaten waar veel vogels te zien zijn. De geschiedenis van de bewoning van Lyø gaat heel ver terug en de oorspronkelijke huisjes in het dorpje zijn heel goed bewaard gebleven. Tevreden komen we aan het eind van de middag weer aan boord.





Voor zaterdag wordt er weer veel wind verwacht, dus het is nog niet zeker of we dan verder kunnen varen, of nog een dagje blijven liggen.

Geplaatst door Johan en Joke op 13 juli 2018
11 juli 2018
Wereldkampioenschappen

We wonen nu een paar weken aan boord, dus ook wij ontkomen niet aan de normale huishoudelijke taken. Daar besteden we de maandag aan, nu er toch heel veel wind staat. Er is iets gaande in de stad, maar we komen er nog niet precies achter wat het is. Er waren zwemmers in de haven aan het trainen. We krijgen weer een boot langszij en onze buurman waarschuwt ons dat dinsdag vanaf zeven uur 's morgens de haven gesloten is voor de scheepvaart. Joke speurt eens op het internet en vindt uit dat de wereldkampioenschappen "Multisport" hier plaatsvinden. Het gaat om triathlon, duathlon, en dergelijke, combinaties van zwemmen, fietsen en hardlopen die deze week plaatsvinden verspreidt over het eiland Fyn. In Svendborg gaat het dinsdag om de cross triathlon: 1 km zwemmen, 27 km fietsen op mountain bikes en 10 km hardlopen offroad (voor de junioren en senioren zijn de afstanden wat korter).

Via de geluidsinstallatie horen we hoe de deelnemers in de verschillende categorieën worden voorgesteld: jeugd, dames en heren in diverse leeftijdsgroepen. Ze komen uit allerlei landen, waaronder Nederland. In de loop van de ochtend gaan steeds groepen zwemmers te water en zitten we op de eerste rang. We willen nog wat boodschappen doen en wandelen langs het parcours de stad in. Als we terugkomen horen we hoe de winnaars worden bekendgemaakt. In een paar categorieën vallen Nederlanders in de prijzen! Tegen een uur of één is de haven weer vrij en varen we uit.




We hebben weer een ankerplekje op het oog bij een eilandje dat Lille Store heet, aan de zuidkant van Fyn. We krijgen flinke wind mee en varen een poosje ruim boven de 6 knopen. We duiken diep de baai in en vinden een plekje dat goed beschut is tegen de noordelijke windrichtingen die we komende dagen worden verwacht.


Op het eilandje is één boerderij en we vragen ons af hoe deze bevoorraad wordt. Op de tweede dag wordt dit beantwoord. Het geluid van een dieselmotor trekt onze aandacht. Met verbazing zien we een tractor met een volgeladen aanhanger het water inrijden. Er loopt kennelijk een ondiepe richel naar het eiland. Het is verder heel rustig en de zonsondergang op de windstille avond is heel mooi.



Geplaatst door Johan en Joke op 11 juli 2018
9 juli 2018
Lundeborg en aanmeersukkels

Er wordt voor de komende dagen veel wind verwacht, we willen een aantal dagen "schuilen" in een haven. Om die reden gaan we naar een plaats waar we nog niet eerder geweest zijn, zodat we weer wat nieuws kunnen bekijken. Lundeborg ligt op een mijl of tien naar het noorden, aan de oostkust van Fyn. Veel Deense havens zijn erg klein en er zijn weinig plaatsen voor grotere boten, een categorie waar Beluga ook onder valt hier in Denemarken. De vakantieperiode breekt langzamerhand aan, dus worden de havens ook steeds drukker. Het is onze tactiek om vroeg te vertrekken, zodat we rond het middaguur al aankomen in een volgende haven. Lundeborg heeft een haven die uit meerdere kleine delen bestaat, in de noordelijke havenkommen kunnen we niet of nauwelijks keren, dus richten we ons op de zuidelijke havenkom. We vinden een plaats langzij een ruwe kade met grote autobanden. Over het geheel is een mooie houten steiger gemaakt, dus het ziet er verder goed uit.


In de loop van de dag wordt het steeds drukker en uiteindelijk ontkomen ook wij niet aan een boot die langszij ons wil komen. Dat is normaal gesproken geen probleem, maar hij gaat met de boeg naar de steiger voor ons liggen (die steiger maakt een bocht direct voor ons) en met alleen een achterlijn aan onze boot. Hij trekt Beluga stevig naar voren, zodat onze achterlijnen en de stootwillen aan de voorkant zwaar worden belast. Johan geeft aan dat het de volgende dag hard zal gaan waaien, zodat het onzeker is of deze situatie kan worden gehandhaafd. Het lijkt allemaal wel mee te vallen als ook een Deen weer langszij onze buurman gaat. Ook hij brengt lijnen uit naar voren en trekt, via onze buurman, Beluga nog harder naar voren. Om te ontspannen maken we nog een avondwandeling door het dorp. Het bestaat voornamelijk uit wat luxere huizen. Winkels zijn er niet.


De volgende ochtend is de wind inderdaad flink aangetrokken en waait vanuit het noorden. Onze buurman poogt met lijnen op zijn fokkelier zijn boeg vrij van de steiger te houden, zodat wij nu helemaal klem komen te liggen. De voorste stootwillen zijn zo plat als een dubbeltje. Johan geeft aan de buurman te kennen dat dit zo niet langer kan. Waarom niet gewoon langszij? Dat is kennelijk geen optie, maar onze buurman zegt dat hij het probleem wel inziet en zal verkassen. De Deen die de situatie alleen maar heeft verergerd komt zich ermee bemoeien en vind dat wij moeten verplaatsen. Dat is onmogelijk, zonder schade aan de twee boegen van onze buren, alle naar achter gerichte lijnen staan als vioolsnaren gespannen. Hij beweert ook dat het niet de twee boten zijn die aan onze boot hangen, maar dat de winddruk op onze boot het probleem is. Johan wordt boos en zegt dat hij niet lijdzaam gaat toekijken hoe onze boot beschadigd gaat worden. De Deen druipt beledigd af, nadat hij ons nog heeft toegebeten dat wij een "guest in this country" zijn. Gelukkig vertrok hij een half uurtje later, zodat onze buurman ook kon verkassen. We waren weer bevrijd. Behalve wat flinke zwarte vlekken van de autobanden hebben wij verder geen schade opgelopen, maar het scheelde niet veel of het was behoorlijk fout gelopen.

Er zijn festiviteiten in Lundeborg: een wielerwedstrijd, een mini-kermis, live muziek. Het is best gezellig en we maken nog een wandeling door de bossen en tracteren onszelf op een ijsje en frietjes als diner.



We blijven drie dagen en doen ook diverse klussen. Joke maakt de boot schoon van al het zout. Mooi weer zonder regen is leuk, maar de boot komt steeds meer onder het zeezout te zitten. Johan splitst ogen in de nieuwe landvasten, die de langzamerhand versleten oude exemplaren moeten gaan vervangen. Er klinkt een "pok-pok-pok" geluid van een oude scheepsmotor. Een mooi gerestaureerd oud houten vrachtscheepje komt de haven binnenvaren. Daar verwacht je een oude schipper aan het roer met pet, pijp en 80 jaar ervaring. Dat viel tegen. De boot voer eerst met een flinke gang tegen de kade aan, gelukkig precies op een plek waar een autoband hing. Daarna draaide de boot langs de kade. Lijnen vastmaken en klaar is kees zou je denken. De schipper zette de motor echter weer in zijn vooruit en de boot ramde de eerste paal die onderdeel uitmaakt van een rij palen met houten balken. Twee houten balken braken met een hoop gekraak. Het duurde nog een hele tijd voor het arme oude scheepje eindelijk was afgemeerd.



Wij krijgen nog twee boten langszij, maar deze keer meerden ze normaal af en ging het verder helemaal goed. Vooruitkijkend naar de weersverwachtingen lijkt de wind minder geschikt om verder naar het noorden te gaan en we besluiten het gebied met eilandjes en ankerplekjes ten zuiden van Fyn weer op te zoeken, dus varen we zondag weer terug naar Svendborg. Maandag staat er windkracht zeven, wij blijven lekker liggen!


Geplaatst door Johan en Joke op 9 juli 2018
4 juli 2018
Lunkebugten en wilde dieren

Zuid-oost van Svendborg ligt een grote baai genaamd Lunkebugten. Je kan daar bij veel windrichtingen redelijk beschut ankeren. Dat lijkt ons wel wat, dus varen we weg uit Svendborg. Er staat regelmatig veel stroom in het bochtige betonde vaarwater langs Svendborg, wat voornamelijk van de windrichting lijkt af te hangen. Er is hier nauwelijks sprake van eb en vloed. We hebben geluk en het stroomt voor ons in de goede richting. Er is nauwelijks wind, dus het tochtje gaat op de motor. Het is even opletten hier, want de betonningsrichting verandert halverwege het vaarwater. Dat houdt in dat je eerst de groene tonnen aan de stuurboordkant moet houden en later juist de rode. Het gaat allemaal voorspoedig en na een uur of twee gaan we voor anker in ongeveer 3,5 meter water.


De volgende dag blazen we de bijboot op en varen naar de wal. Er zijn hier flinke bossen en een stukje noordelijk ligt een soort kasteel, Valdemars Slot. Het is een leuke wandeling door de natuur en bij het Valdemars Slot is een terras waar we op Tim zijn verjaardag proosten met thee en gebak. Het is een bijzonder soort slot met een groot hoofdgebouw waarin tevens de kerk is geïntegreerd. Samen met diverse bijgebouwen functioneert het tegenwoordig als een idyllische omgeving waar vanalles georganiseerd wordt, opera's in de zomer, kerstmarkt, trouwpartijen en er zijn zelfs een paar vakantieappartementen in de oorspronkelijke gebouwen ondergebracht. Het kasteel werd in 1639-44 gebouwd door Christian de 4e voor zijn zoon Valdemar Christian, kosten nog moeite werden gespaard. De huidige bewoners zijn de 12e generatie, behoorlijk uniek vinden wij.




We wandelen via een omweg rond een meer terug door de bossen. Tot onze verrassing zien we een hert een eindje verder op ons pad. Het heeft ons in de gaten en verdwijnt in de begroeiing aan de rechterkant. We zien het nog een paar keer verder huppelen. We hadden dit helemaal niet verwacht en zijn behoorlijk opgetogen. Even later zien we een fazant en een bijzonder vogeltje, zwart-wit met een rode vlek aan de voorkant. Later identificeert Joke het met hulp van het onvolprezen internet. Het is een Roodborstkardinaal. Deze soort komt hier niet veel voor. Ook zien we een roofvogel boven de velden vliegen. Even verderop zien we zien tot onze verrassing een gigantische boom. Het blijkt een "Giant Sequoia" te zijn, die oorspronkelijk voorkomt in Califorië.








Na deze leuke ontdekkingstocht gaan we met de bijboot naar Beluga en ruimen alles weer op en genieten in de avond nog na van de leuke dag.


Geplaatst door Johan en Joke op 4 juli 2018
2 juli 2018
Drejø

Het blijft mooi weer met een noord-oostelijke wind. We besluiten om het gebied ten zuiden van Fyn op te zoeken. Er zijn daar diverse eilandjes en heel wat ankerplaatsen. We varen langs Marstal en navigeren door de diverse geultjes naar een eilandje dat Drejø heet en vinden daar een prima ankerplek. We moeten weer even wennen om met zijn tweetjes de ankerprocedure te doorlopen, maar uiteindelijk lukt het goed. We bevestigen de "Duivelsklauw" aan de ankerketting. Dit is een speciaal gevormde haak die we aan de ketting hangen. Met twee lijnen naar de bolders op het voordek fungeert dit als een schokdemper, zodat de ankerlier niet wordt belast en de ketting minder schokken te verduren krijgt als de windvlagen overkomen.


Aan de wal zien we naast een boerderij, half verscholen onder bomen, een vliegtuigje staan. We vermoeden dat het een oud vliegtuigje is dat er zijn laatste dagen slijt. Tot onze verbazing horen we een poos later gebrom van een vliegtuigmotor en taxiet het over het eiland. Kennelijk is hier een airstrip. Even later stijgt het op, landt weer na een minuut of 15 en stijgt even later weer op. Wij dopen het daarom "Drejø International Airport".



De volgende dag bombarderen we tot pyjamadag en we luieren aan boord. Het is een populaire ankerplaats, er komen nog een tiental jachten in de baai liggen. De baai is heel ruim, dus er is plaats in overvloed. We houden de windverwachting goed in de gaten, maar tegen de verwachtingen in blijkt heel vroeg in de volgende ochtend een stevige zuidenwind op te steken, die ervoor zorgt dat we aan lager wal liggen. De boot beweegt behoorlijk op de golven en is nu met de achterkant naar het eiland gekeerd. We houden het anker alarm op de GPS goed in de gaten, ons anker geeft geen krimp en houdt de boot perfect op zijn plaats. In de Carieb heeft het wel voor hetere vuren gestaan! Diverse boten om ons heen houden het wel voor gezien en er blijven nog maar een paar die-hards over. De wind gaat na een paar uur weer liggen en gaat die dag helemaal rond alle kompasstreken. De plot van het ankeralarm op de GPS laat een keurige cirkel zien. Uiteindelijk keert de rust weer en wordt het weer kalm.

We vatten moed en zijn ervan overtuigd dat de boot wel blijft liggen als we van boord gaan. De bijboot wordt opgeblazen en ons buitenboordmotortje van stal gehaald. Johan maakt zich op voor een forse partij touwtrekken om het motortje te starten, maar tot zijn verbazing start het in één keer. We nemen in een rugzak wat drinken mee en varen naar de wal. Na een leuke wandeling over het pittoreske eiland komen we in het dorpje, waar we zowaar een ijsje kunnen scoren. Max Verstappen scoort ook, want hij wint de Grand Prix van Oostenrijk. Wij zijn fan en het lukt om op één van de telefoons de wedstrijd in beeld te krijgen. We zitten in de schaduw op een soort mini dorpspleintje. Voldaan wandelen we weer terug en varen met de bijboot terug naar Beluga.



We hebben deze dagen ook benut om ons reisplan nog eens onder de loupe te nemen. De conclusie is, dat we geen zin hebben om "verplicht" veel mijlen te maken, dus blazen we het plan om door het Götakanal te gaan af. We blijven genieten van het mooie weer dat nog een tijdje aanhoudt en gaan lekker rond Fyn scharrelen. Er zijn hier vele leuke ankerplekken en havenstadjes. Voorlopig genoeg om ons te vemaken. Het is tijd voor wat boodschappen, dus varen we de volgende ochtend naar Svendborg en overnachten in de leuke haven.


Geplaatst door Johan en Joke op 2 juli 2018
29 juni 2018
Bagenkop

Er is weinig wind als we Heiligenhafen uitvaren, maar eenmaal uit de geul kunnen we toch onder zeil gaan voor de oversteek naar Denemarken. De bestemming is Bagenkop, een charmant oud vissersplaatsje aan de zuidpunt van het eiland Langeland. We kunnen zo'n tweederde van de afstand zeilen. Als in de scheepvaartroute de wind wegvalt, starten we de motor. Na verloop van tijd moeten de zeilen helemaal weg. Met de hulp van de AIS steken we vrij gemakkelijk de scheepvaartroute over en zeven uur na vertrek uit Heiligenhafen meren we af in Bagenkop. We liggen aanvankelijk alleen aan een kopsteiger, maar binnen een half uur zijn alle boxen bezet.


Er zijn een soort halfopen BBQ-hutjes waar allemaal bejaarden hebben plaatsgenomen. Ze eten smakelijk van alle hapjes die ze hebben meegenomen en er is live muziek. De Deense versie van "Daar in het kleine café aan de haven" hoempapaat in vele varianten over de steigers. Onze buurman vraagt met veel interesse wat voor boot wij hebben. Ze vinden het een prachtig schip en vertellen dat ze naar zoiets op zoek zijn. De vrouw van de buurman is heel geinteresseerd en stelt vele gerichte vragen. We nodigen haar uit om een kijkje aan boord te nemen en ze vindt het prachtig. Wij zijn ervan overtuigd dat ze serieus geïnteresseerd zouden zijn als Beluga te koop had gelegen.


We blijven een dag in Bagenkop en maken een leuke wandeling. We beklimmen nog een toren met een leuk uitzicht over de haven.




We sluiten de dag af met een barbeque op een van de talloze zitjes die hiervoor rond de haven aanwezig zijn. Het is mooi weer en het weerbericht laat zien dat het voorlopig zo blijft.



Geplaatst door Johan en Joke op 29 juni 2018
26 juni 2018
Rustig de zomer tegemoet

Op 22 juni gaat Beluga weer te water. Wij zijn een dag eerder al met de trein aangekomen in het stadje Burg auf Fehmarn. Na een heerlijke maaltijd bij restaurant Netti's overnachten we bij een "zimmer frei", beide hadden we al ontdekt toen we eind april aan het klussen waren. Eind van de volgende ochtend is het zover, Beluga drijft eindelijk weer.


Daarna begint een klusperiode, we hebben vier dagen nodig om alles op te tuigen, in te richten, op te ruimen en de laatste boodschappen te doen. De eerste drie dagen stormt het, pas aan het einde van de derde dag gaat de wind liggen en kunnen de zeilen erop. In het kleine haventje van Burgstaaken doet de havenmeester zijn best om ons een plekje te geven. Omdat ook wat vissers en een vrachtschip een plek moeten krijgen, moeten we in vier dagen wel vijf keer verkassen. Maar ach, een beetje oefenen met aanmeren kan ook geen kwaad.


De 26'ste kunnen we weg. We willen eigenlijk naar het noord-oosten, en uiteindelijk naar het Götakanal, maar het wordt mooi weer, met als keerzijde dat er voorlopig geen wind is of noord-oostenwind. We mogen natuurlijk niet klagen, maar het plan moet de komende tijd wel anders worden. Daarom zetten we koers naar Heiligenhafen. Een korte tocht, maar we kunnen het grootste deel wel zeilen. Ten opzichte van vorig jaar loopt de boot zeker zo'n 15% sneller, omdat het onderwaterschip geen aangroei meer heeft. Al die plantjes en schelpen onder de boot remmen behoorlijk af. Het is een verademing om weer met zes knopen te zeilen bij een zeer matige wind. Het is een mooie oefening om er weer in te komen en te testen of alles er goed op staat.


Tevreden meren we in de loop van de middag af in Heiligenhafen. De zon breekt door de nevel heen en het wordt nog mooi weer.


Zoals de windverwachting er nu uitziet, zullen we morgen eerst oversteken naar Denemarken en daar de komende dagen wat gaan rondscharrelen. We houden de optie om richting het Götakanal te gaan nog wel open, maar dat hangt sterk af van de weersontwikkeling de komende weken. Eigenlijk precies zoals het hoort op een zeilboot: we zien wel waar de wind ons brengt!

Geplaatst door Johan en Joke op 26 juni 2018
12 september 2017
By the Ocean we Unite: inspirerend!

Joke kwam op Facebook een actie tegen over plastic afval in de oceanen. Met een foto van onze manier van afvalscheiding aan boord tijdens ons Rondje Atlantic, wonnen we twee kaartjes voor een lezing, documentaire en film over de oceaan. Dit werd georganiseerd door een jonge actieve stichting: By Ocean we Unite. Zij verrichten onderzoek en maken het publiek bekend met de vervuiling van plastic in onze oceanen. Wij weten uit eigen ervaring dat dit echt waar is. We hebben de vervuiling letterlijk om ons heen gezien op de meest afgelegen plaatsen! Vooral daarom vonden we deze middag zo inspirerend dat we dit goede initiatief graag willen steunen met een bericht op onze website. We hopen hier ons steentje mee bij te dragen aan bekendheid met het werk van deze stichting en het bewustzijn dat we met zijn allen echt de manier van omgaan met plastic afval zullen moeten veranderen.

Graag nodigen we jullie uit om eens een kijkje te nemen op de website van By Ocean we Unite of op de Facebook-pagina van By Ocean we Unite.

Ons milieu is vaak in het nieuws. De opwarming van de aarde, weersverschijnselen die steeds extremer worden, luchtvervuiling en ga zo maar door. Wat veel mensen nog niet beseffen is dat het gebruik van plastic ook grote gevolgen heeft. Op onze atlantische zeilreis hebben wij dat met eigen ogen gezien. Al op Porto Santo zagen we een rand van kleine plastic korrels als zand in de branding rond spoelen. Het goudkleurige strand bevat kleine plastic deeltjes in allerlei kleuren. Op zo'n afgelegen eiland is pijnlijk zichtbaar wat de gevolgen zijn van ons zorgeloos omgaan met plastic afval. Het komt in zee, breekt af in steeds kleinere stukjes, maar verdwijnt nooit helemaal. Het komt in de voedselketen en daarmee uiteindelijk ook weer bij onszelf terecht.


Ook tijdens het oversteken van de oceaan hebben we veel plastic zien drijven. Op de terugweg, aan de rand van de Sargasso Zee (een soort gigantische draaikolk midden op de Atlantische Oceaan) zagen we plastic verward in het zeewier dat daar drijft. Dat zijn juist ook de plaatsen waar het zeeleven zich bevindt. Zo zagen we een jonge zeeschildpad tussen het wier, en dus ook tussen het plastic, zwemmen.


Wij kregen vaak de vraag hoe we met huishoudelijk afval omgingen tijdens de oversteken. We leefden met vier personen aan boord en vooral van verpakte voedselvoorraden komt veel afval. Wij gooiden alleen iets overboord als het volgens ons geen kwaad kan, bijvoorbeeld glas. Een chemicus heeft ons uitgelegd dat glas voornamelijk uit silicium bestaat, net zoals zand, gesteente en dergelijke. Dat houdt in dat het feitelijk een natuurlijk geheel vormt met de bodem en om die reden niet schadelijk is. Uiteraard hielden we ook glas aan boord op de kortere oversteken en zeker ook als de waterdiepte minder dan enkele kilometers was. Plastic overboord gooien was streng verboden. Maar hoe moet je dat dan bewaren? Opengemaakte verpakkingen van voedsel worden vies en gaan stinken. Onze oplossing was om in een paar lege petflessen alles te verzamelen. We knipten de verpakkingen in kleine stukjes en propten die in de petflessen. Met de dop erop zijn ze goed afgesloten en na aankomst in de haven konden we ze op een verantwoorde plaats als afval aanbieden. Zo hebben wij ons steentje bijgedragen aan het verantwoordelijk omgaan met de oceaan.


Geplaatst door Johan op 12 september 2017
31 augustus 2017
Fehmarn, einde en begin

Er staat vrijdag een briesje uit het westen, mooi om op het fokje naar Fehmarn te zeilen. Het is druk in de haven als we uit de box wegvaren, veel zeilers wilen profiteren van een mooie zeildag. Fehmarn is een eiland, dat door een spoorbrug en een autobrug is verbonden met het vasteland. De bruggen zijn 22 meter hoog, dus ruim voldoende voor onze mast (Beluga reikt tot 17,9 meter boven de waterlijn). Nadat we onder de brug door zijn gevaren moeten we nog door een vrij smalle geul naar het zuidoosten, voordat we naar het noorden kunnen afbuigen. Onze bestemming is Burgtiefe, wat aan een soort binnenmeer ligt.



Dit is het einde van de reis, Op Fehmarn zijn diverse werven die winterstalling aanbieden. Op aanraden van bekenden hebben wij de firma Weilandt uitgekozen. Zaterdag melden we ons aan en maken we een afspraak om op woensdag de 30e uit het water gehesen te worden. We krijgen nog een paar mooie zomerse dagen, wat prachtig uitkomt om gelijk aan de slag te gaan om de boot klaar te maken voor de winter. We halen de zeilen van de boot en vouwen die netjes op. De bijboot wordt schoongemaakt, de schroefas gesmeerd, voorraden en kleding gesorteerd, de watertanks worden schoon en leeg gemaakt enzovoort. We hebben meer dan genoeg tijd en kunnen tussentijds nog gezellig met Henk en Marga bijkletsen, want hun boot gaat hier ook de kant op.



Woensdag is het zo ver, we varen naar de overkant van het binnenmeer, naar Burgstaaken. Daar staat de hijskraan waarmee het gaat gebeuren. De achterstag, de kraanlijn en de lazy jacks moeten we wel weghalen, om plaats te bieden aan de hijsinstallatie die boven de boot komt te hangen. Men haalt hier enkele honderden boten per jaar uit het water, dus alles gaat heel professioneel en zorgvuldig. Na korte tijd zweeft onze Beluga hoog boven de grond en wordt op een bok gezet. Deze wordt met een speciale trailer opgetild en met een tractor gaat het hele spul naar het terrein waar alle boten worden neergezet voor de winter.


Wij moeten, nadat het onderwaterschip met een hogedrukreiniger is schoongespoten, meteen aan de slag. Op veel plaatsen zitten pokken (een soort schelpdiertjes) vast aan de boot. Die moeten we met een plamuurmes eraf schrapen. We ruimen de laatste spullen op en pakken onze bagage. Henk en Marga hebben een appartementje geregeld vlak bij het station in Burg (de hoofdstad van Fehmarn). We nemen afscheid en wandelen naar het appartement. We gaan nog een keertje uit eten en proosten op de goede afloop en een mooie zomer in de Baltic.




Einde van de reis, maar tevens ook het begin van een nieuwe. In de winter gaan we plannen maken en volgend jaar vertrekken we uit Fehmarn voor nieuwe Oostzee-avonturen!

Geplaatst door Johan en Joke op 31 augustus 2017
24 augustus 2017
Heiligenhafen

We blijven nog twee extra dagen in Ærøskøbing liggen. De wind blijft hard doorstaan en de beoogde volgende bestemming, Bagenkop, ligt aan lagerwal. Met de gratis bus gaan we naar Marstal, waar we een wandeling maken. Net als Ærøskøbing is het ook hier leuk om alle oude huisjes te bekijken. Het is woensdag als we uiteindelijk vertrekken. In plaats van heel harde wind is het nu windstil, maar wel zonnig, dus dat maakt veel goed. We varen eerst via een aantal geultjes langs diverse eilandjes. Joke ziet een klein zeehondje op een rots en kan hem met de verrekijker goed in beeld krijgen.



Als we Bagenkop naderen bekijkt Johan nog eens de laatste update van het weerbericht. Dat ziet er heel ongunstig uit voor de komende week. Op basis daarvan besluiten we om door te varen en de oversteek te maken naar Duitsland. Eigenlijk vinden we het lastig om dit besluit te nemen, maar op basis van de weersinformatie van dit moment is het wel verstandig om door te gaan. We worden beloond met drie bruinvissen, waarvan er twee samen zwemmen. Ze komen op ongeveer tachtig meter afstand van ons langs, dankzij het vlakke water zijn ze goed zichtbaar.


We willen nog niet meteen naar Fehmarn, dus kiezen we Heiligenhafen als bestemming. Het gaat vlot, we hebben het grootse deel van de tocht stroom mee. Rond half zes komen we aan en na enig zoeken vinden we een plekje in de grote haven. De jachthaven ligt in een grote natuurlijke haven achter een uitgestekte landtong met een waddenachtig natuurgebied, waar we achter onze boot een mooi uitzicht op hebben. Als we een enorm kabaal van opvliegende vogels horen kijken we verbaasd op. De oorzaak blijkt een soort kruising tussen een zeppelin en een heteluchtballon, met een cabine eronder en een motor die een propellor aandrijft. De vogels denken dat het een soort roofvogel is en met duizenden vliegen ze luid krijsend op. Wij vinden het niet zo verstandig om precies over dit natuurgebied te vliegen. Het duurt lang voordat de rust weerkeert.


We blijven donderdag liggen en maken een wandeling door het leuke stadje. Joke heeft de dop van onze oude en inmiddels zwart geblakerde fluitketel over boord laten vallen, dus hebben we een goede aanleiding om op zoek te gaan naar een nieuwe. Joke vindt ook een kapper en wil onderhand wel weer eens de haren geknipt hebben. 's Avonds gaan we uit eten om de aankomst in Duitsland te vieren. Het blijkt een heel gezellig restaurant te zijn met eenvoudig eten, maar wel van goede kwaliteit. Het personeel is ook gemotiveerd en vriendelijk. Na de maaltijd wandelen we de pier op die een eind de zee insteekt. Het is een populaire plaats om te trouwen. Aan een muur hangen de namen van de stellen die hier getrouwd zijn in 2016 en 2017, bijgewerkt tot vandaag!


We verwachten morgen door te gaan naar Fehmarn, onze eindbestemming voor deze zomer.

Geplaatst door Johan en Joke op 24 augustus 2017
20 augustus 2017
Herfst?

We blijven nog een dag in Lohals, wandelen door het bos aan de noordkant en doen wat boodschappen. Als de volgende dag de wind naar het westen is gedraaid, besluiten we te vertrekken. We kunnen een aardig stuk zuidwaarts zeilen. De bestemming is Svendborg. Het vaarwater tussen de eilanden is daar vrij smal en we moeten dus tussen de boeitjes blijven, omdat het buiten de geul erg ondiep is. Er staat hier vrij veel stroom, gelukkig voor ons in de goede richting. Svendborg is een vrij grote stad en we verwachten er niet veel van. Gelukkig viel het dit keer reuze mee, het ziet er heel aardig uit. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Nakskov en Stubbekøbing is Svendborg levendig en gezellig.



De wind draait naar het zuiden, wat voor het vervolg van onze reis niet gunstig is. Reden genoeg om nog een poosje in Svendborg te blijven. Het wordt ook behoorlijk wisselvallig weer, harde wind en regen beginnen steeds meer in de weerberichten te komen. Na twee dagen is de zuidenwind wat minder geworden en besluiten we om toch maar door te gaan naar Ærøskøbing. Het is 15 mijl op de motor en we komen al vroeg aan. We vinden weer een prima ligplaats in de jachthaven.


Voor weekeinde wordt er veel wind en regen verwacht, dus blijven we weer liggen. Er resteren nog twee niet al te lange dagtochten naar Fehmarn, maar de vooruitzichten lijken, zelfs op de lange termijn niet erg gunstig. We vermaken ons wel op het eiland. Tussen de buien door maken we zaterdag een wandeling door Ærøskøbing. Het dorpje is erg leuk en heeft grotendeels het karakter van vroegere tijden behouden. Je waant je hier zo'n 200 jaar terug in de tijd, het is verbazend dat het zo goed bewaard is gebleven.




Er rijd hier elk uur een gratis bus over het eiland Ærø die de belangrijkste plaatsen verbind: Ærøskøbing, Marstal en Søby. Zondag is er weer veel wind en regen, dus besluiten we een rondje eiland met de bus te doen. De bus gaat eerst naar Marstal aan de zuidoost punt van het eiland en vervolgens naar Søby aan de noordwestelijke kant. We stappen daar uit en wandelen wat rond. Als de regen weer los barst vinden we een bakker waar we van een kop koffie en een croissant genieten. Om drie uur melden we ons weer bij de bushalte. We hadden echter over het hoofd gezien dat de volgende bus pas een uur later rijdt, na een middagpauze, dus gaan we te voet langs de busroute om een paar kilometer verderop weer op te stappen. Gelukkig hebben we onze paraplu's bij ons, want we krijgen behoorlijke plensbuien over ons heen. Halverwege het stuk wat we willen wandelen is er ook een bushalte. Het was even droog, maar dan begint het nog eens extra hard te regenen. Johan heeft er genoeg van en we gaan in de bushalte schuilen en wachten een half uurtje op de volgende bus. Achter ons is een weide met schapen, die allemaal in een hok schuilen. Ook lopen er Alpaca's (een soort mini Lama's), die heel stoer gewoon in de regen blijven staan.



We zijn blij dat we naar buiten zijn gegaan en onze portie beweging weer hebben gehad. Het weer lijkt de komende dagen tijdelijk op te knappen, maar voor maandag geldt eerst nog een stormwaarschuwing, west-noordwest 7. Wellicht kunnen we dan toch nog richting Marstal varen.


Geplaatst door Johan en Joke op 20 augustus 2017
14 augustus 2017
Change of plan

De volgende ochtend zijn we een poosje zoet alles wat we van sloten hebben voorzien weer toegankelijk te maken en alle lijnen stuk voor stuk los te maken. Na een uurtje kunnen we uitvaren. Er is nauwelijks wind, dus de motor moet het meeste werk doen. We gaan naar Agersø, waar we Henk en Marga ontmoeten met de Seeryp! Johan ziet ze in de verte varen en zij liggen al in de haven als wij daar ook arriveren. Er is plaats genoeg aan de langssteiger, wat in de kleine haven wel fijn is, omdat onze boten naar Deense begrippen vrij groot zijn.


Het is een mooie avond, dus kunnen we gezamelijk genieten van een lekkere maaltijd op de Cobb. Bijna alle Deense havens hebben daar picknick plaatsen voor ingericht. Onderwijl kletsen we bij met Henk en Marga. Bijzonder om ze hier te ontmoeten!


De volgende dag doen we boodschappen en rommelen wat aan boord. 's Avonds eten we met zijn vieren aan boord van de Seeryp. Marga vroeg gisteren waarom we eigenlijk weer terug naar Nederland willen gaan. We hebben daar niet echt een antwoord op. Het Oostzeegebied is zo groot en we zijn hier nog lang niet uitgekeken. Overdag hebben Joke en Johan er nog eens uitgebreid over gesproken en zijn tot de conclusie gekomen dat we de boot hier willen laten overwinteren. Volgend jaar biedt dat weer mogelijkheden voor nieuwe zwerftochten! Vanuit Nederland is er altijd de onzekere overtocht door de Duitse Bocht, waar het onstuimige weer vaak voor vertraging zorgt.


We kiezen voor de "Winterlager" van de firma Weilandt op het Duitse schiereiland Fehmarn. Zij zijn daarin gespecialiseerd en we hebben onderweg ook meerdere Nederlanders ontmoet die daar al jaren de boot elke winter stallen. Als Henk en Marga verder varen, blijven wij nog een dagje liggen in Agersø. We sturen mails naar Weilandt, de watersportvereniging en naar Kempers, waar we eigenlijk een Nederlandse winterplek hebben. Hopelijk gaat het allemaal lukken! We moeten nog wel wennen aan de verandering.



We hebben ineens geen haast meer en dat voelt ook wel weer als een opluchting. We besluiten om het nog een poosje rustig aan te doen in het vaargebied tussen Langeland en Fyn en willen de laatste week van augustus bij Fehmarn zijn. De afstand is niet meer zo groot, dus dat zou moeten lukken! Op 14 augustus varen we weer eens verder naar Lohals. Het is windstil en op de motor steken we de scheepvaartroute over die door de Grote Belt loopt. Het is rustig en de oversteek verloopt probleemloos. Bijna alle zeiljachten liggen in de vissershaven, maar wij meren af in de stille marina. Het is een mooie avond, maar wel vrij kil. Aan onze steiger zijn picknickplaatsen ingericht en we kunnen het niet laten om met de Cobb nog eens lekker te genieten van een maaltijd met uitzicht over het water en op de ondergaande zon!



Geplaatst door Johan en Joke op 14 augustus 2017
9 augustus 2017
Kopenhagen

Met de boot stevig vastgelegd in een spinneweb van landvasten gaan we met een gerust hart op weg naar de bushalte. De buren hebben ook beloofd een oogje in het zeil te houden. Met de bus gaan we naar het station van Slagelse, waar we de trein naar Kopenhagen nemen. Het is even zoeken op welk spoor we moeten zijn, maar uiteindelijk ploffen we neer in de coupé. Er is WiFi en we kunnen zelfs de mobieltjes opladen. Het is nog een aardig stukje treinen naar Kopenhagen, na ruim anderhalf uur arriveren we op het centraal station.

We gaan meteen in "tourist mode" en bekijken de mooie stad met de vele oude gebouwen. Nyhavn is een plek waar je heen "moet". Er is een straat met leuke kleurrijke gebouwen, vele terrasjes en in het havenkanaal liggen diverse oude schepen afgemeerd. Hier vertrekken ook de rondvaartboten voor een tocht door de havens en langs de vele bijzondere gebouwen en plaatsen van Kopenhagen. Het wordt tijd om afscheid te nemen van Bas. Hij gaat van hieruit met de metro naar het vliegveld en dan weer naar huis.


Joke en Johan besluiten de rondvaart te gaan maken. Als de boot achteruit wegvaart komt er een grote drijvende doos tegen de achterkant van de boot, wat voor een storing in het stuursysteem zorgt. We krijgen waar voor ons geld, want we doen een extra haven aan, waar een onderhoudsmonteur probeert de storing op te lossen. De tocht verloopt verder probleemloos en de reisleidster vertelt vele interessante wetenswaardigheden. We komen onder andere langs de koninklijke gebouwen en door een grachtje, waar tegenwoordig veel bezoekende jachten een plekje proberen te vinden.


De reisleidster moet met een vaarboom te hulp schieten als de boot een haakse bocht moet maken, direct na een lage en smalle brug. Dat zorgt nog voor wat hilariteit. Al met al hebben we ons prima vermaakt en in iets minder dan anderhalf uur veel geleerd over Kopenhagen.


Joke en Johan gaan via het drukke centrum met trendy en luxe winkels naar het hotel. We vinden het heerlijk om weer eens in een breed bed te slapen en de volgende ochtend hebben we een lekker ontbijt.


Joke heeft een aantal winkels waar ze naar toe wil en er zijn nog een aantal bezienswaardigheden om te bekijken. We stippelen een wandelroute uit met als einddoel het beroemde beeld van de zeemeermin. We beklimmen de "Round Tower", wandelen door het nog altijd in gebruik zijnde fort "Kastelet" en stappen bij het station Østerport weer op de trein. De boot ligt er nog steeds prima bij, ons spinneweb van landvasten heeft het goed gedaan. Vol energie stappen we weer aan boord, wij hebben van twee heerlijke dagen genoten. Op naar de volgende avonturen, nu weer met z'n tweetjes.





Geplaatst door Johan en Joke op 9 augustus 2017
7 augustus 2017
Vastgeplakt in Stubbekøbing

Op twee augustus varen we weer uit met bestemming Stubbekøbing op het eiland Falster. We moeten eerst een flink eind naar het zuidwesten en daarna naar het noordoosten een smalle geul in. De wind is iets westelijk van zuid, dus het eerste stuk is niet bezeild. Met de motor bij leggen we de 10 mijl af naar het begin van de geul. Vanaf dat moment is het bezeild en gaandeweg neemt de wind flink toe. We varen uiteindelijk met dubbel gereefd grootzeil, grotendeels ingerolde genua en de kotterfok. Tot onze verrassing loopt de boot met deze zeilvoering zo hoog aan de wind, dat we de hele route naar Stubbekøbing verder kunnen zeilen.


Voor de volgende dag is er een stormwaarschuwing, dus we hopen daarna weer verder te kunnen gaan. De stormwaarschuwingen blijven echter komen. De wind is west, wat voor het vervolg van de route pal tegen is. De westenwind veroorzaakt ook een sterke stroming. De stroom en de wind en de korte golven tegen zouden ervoor zorgen dat we bijna geen voortgang kunnen maken. We hebben geen keuze om te wachten tot het weer wat rustiger wordt. We vermaken ons met uitslapen, af en toe een wandeling, film kijken en breien. De oplaadbare batterijen van het fototoestel worden vervangen, die waren na het maken van 2 foto's alweer leeg. Uiteindelijk moeten we nog vier dagen wachten.



Pas op zeven augustus kunnen we verder. De wind draait voor één dag naar het zuidwesten, zodat we de afstand van 41 mijl naar Skaelskør zeilend kunnen afleggen. Bovendien is de stroom gedraaid en krijgen we die nu mee. Het wachten wordt beloond met een mooie zeiltocht. Bas spot onderweg nog een bruinvis, die ook gezien wordt door Joke.



Skaelskør is de bestemming, omdat van daaruit een redelijke openbaar vervoer verbinding is naar Kopenhagen. Het is nog flink zoeken naar een ligplaats, maar uiteindelijk vinden we een goede plek. We maken de boot stevig vast met ruim 13 lijnen, omdat er morgen windkracht zeven is voorspeld.


Bas vliegt op acht augustus naar Nederland en Johan en Joke hebben voor hun 28'ste trouwdag een hotelovernachting in Kopenhagen cadeau gekregen van Tim en Bas. We willen met een gerust gevoel in Kopenhagen kunnen overnachten. Joke heeft uitgezocht hoe de verbinding met Kopenhagen is, welke bus naar het station, waar de bushalte is, welke trein, de vertrektijden. De reisorganisatie heeft weer overuren gedraaid.

We gaan nog een keer uit eten bij het verrassend goede haven restaurantje en gaan moe maar voldaan weer naar de boot. Morgen bijtijds opstaan om de bus te halen!


Geplaatst door Johan en Joke op 7 augustus 2017
1 augustus 2017
28 Jaar getrouwd

We blijven 1 augustus nog een dag liggen, Joke en Johan zijn op deze dag 28 jaar getrouwd! De pizza van gisteren was alvast een tractatie voor onszelf.

We hebben zo veel interessante dingen gezien bij Møns Klint dat we meer van de ontstaansgeschiedenis willen weten en ook enkele steentjes met fossiele afdrukken willen laten bekijken. We nemen de bus weer naar het Geo-Center. Daar gaan we eerst het hoogste punt bezoeken een paar honderd meter verderop langs de kliffen. Het is alweer een behoorlijke klauterpartij, maar de beloning is een prachtig uitzicht. Joke en Bas willen nog een keer naar beneden. Nadat we terug zijn gewandeld nemen we dus weer de trap naar beneden. Ze scharrelen nog een tijd lang door de stenen onderaan en vinden een paar leuke stukjes steen. We gaan weer hijgend en puffend omhoog, een klim die Joke en Johan in een kleine 20 minuten doen (Bas deed er later 7 minuten over).



We kopen de toegangskaartjes voor het Geo-Center en bezichtigen de interessante tentoonstellingen die in beeld brengen hoe de kliffen door de werking van het ijs in de IJstijd over een periode van zo'n 120.000 jaar zijn ontstaan. De laatste keer trok het ijs 11.500 jaar geleden terug en liet de omhoog gestuwde krijtrotsen achter. We zien een 3D-film over hoe het leven van dinosaurussen er moet hebben uitgezien en nog een documentaire over de hedendaagse afname van het zee- en landijs en de mogelijke gevolgen voor het klimaat en de zeespiegel. Rond vijf uur gaan we naar buiten en weet Joke nog net de buschauffer aan te roepen. De volgende bus gaat pas over een uur. Het was een zeer interessante dag en weer een prima opsteker voor onze wandel- en traploop conditie.


We kopen nog wat lekkers bij de supermarkt en aan boord proosten we op onze 28'ste trouwdag. Morgen gaan we weer een stukje verder varen.

Geplaatst door Johan en Joke op 1 augustus 2017
31 juli 2017
Møns Klint

Het eiland Møn is een vakantie-eiland waar wel het een en ander te doen is. De belangrijkste attractie is Møns Klint, de lange rij hoge krijtrotsen aan de oostkant. Nu we hier zijn, willen we dit natuurlijk niet missen, dus besluiten we een time-out te nemen en een paar dagen in Klintholm Havn te blijven liggen. Joke heeft alles via internet uitgedokterd en met een paar rugzakken met proviand lopen we naar de bushalte bij de haven.

Als we uitstappen zien we het Geo-Center dat bij de krijtrotsen is gebouwd. Hier worden allerlei activiteiten georganiseerd en is een museum ingericht over de geologische geschiedenis die tot de vorming van de krijtrotsen heeft geleid. Wij besluiten om te beginnen met de houten trap van 500 treden naar beneden te gaan. De 128 meter hoge wand met krijtrotsen is, net als bijvoorbeeld bij Engeland sterk aan erosie onderhevig. Regelmatig storten er stukken in en komen nieuwe lagen met gesteente naar beneden.


Dat betekent dat het uit stenen bestaande strand een regelrechte blik in het verleden is, waar talloze fossielen te vinden zijn die met de instortende stukken krijtrots zijn meegekomen. We vinden een paar interessant ogende stukjes en wandelen speurend verder over het kiezelstrand.


Na 1,2 kilometer is er een andere trap die we omhoog nemen. Gelukkig zijn er een paar platformen met bankjes waar men even kan uitblazen van de inspanning van het traplopen. Als we boven zijn bestuderen we een kaartje met wandelroutes. Joke heeft een park op het oog, dat een kilometer of vijf noordelijk ligt. De wandeling daarheen is heel wat moeilijker dan we dachten. Steeds moeten we een volgende helling bovenaan de krijtrotsen beklimmen en weer afdalen. Regelmatig hebben we een mooi uitzicht vanuit de bossen waar we doorheen wandelen. Als we bij het park aankomen zijn we zo moe dat we de waterflesjes vullen bij een kiosk en regelrecht naar de bushalte lopen. Als we weer bij de haven zijn besluiten bij het Italiaanse restaurantje een pizza te gaan eten.



Geplaatst door Johan op 31 juli 2017
30 juli 2017
Weergaatjes zoeken

Het weer is omgeslagen, lagedrukgebieden met de nodige fronten en zuidwesten wind domineren de gehele langetermijn verwachting. We beginnen met twee dagen "code geel", ofwel windkracht zeven, nu nog uit het noord-oosten. Zweedse havens zijn lang niet altijd veilig om aan te lopen of zelfs in te liggen bij bepaalde windrichtingen. Zo is Simrishamn volgens de pilots "gevaarijk of zelfs onmogelijk" om binnen te lopen bij sterke aanlandige wind met bijbehorende golven, dus onder de huidige omstandigheden uitgesloten. We gebruiken de tijd om te wandelen, boodschappen doen en verder wat te relaxen.

Als het stormachtige weer wat bedaard is, kunnen we de oversteek naar Simrishamn gaan wagen. Met de westenwind zou het bezeild moeten zijn, maar de motor moet bijna de hele tocht meehelpen.


In Simrishamn is een kermis aan de gang, met 's avonds een live optreden van een jazzband. We kunnen aan boord meegenieten en het klinkt niet onverdienstelijk.
Vrijdagochtend vroeg gaan we door.


De wind is westelijk en zou later naar het zuidwesten draaien. Vanaf Simrishamn naar Ystad kunnen we daar mooi van profiteren omdat we om de zuidoostpunt van Zweden moeten varen en daarom mooi met de wind meedraaien. Dat lukt gedeeltelijk. Het eerste stuk naar het zuiden kunnen we zeilen, maar de wind houd zich voor het tweede stuk niet aan de afspraak. De motor moet weer helpen om Ystad te halen. Onderweg regent het regelmatig, dus de zeilpakken doen weer eens dienst.

Ystad is een charmant stadje, met leuke oude straatjes. Hier zijn de tv-series van Instpecteur Wallander opgenomen (wereldberoemd, wij hadden er nog nooit van gehoord). We slaan weer wat boodschappen in.



We volgen de weersverwachtingen en vinden zondag een "weergaatje" met meest zuidenwind. Dat is geschikt voor de 57 mijl lange dagtocht van Ystad naar Klintholm. Alle andere dagen zal de wind west of zuidwest zijn, wat zo'n lange tocht wegens wind tegen onmogelijk maakt.

Zondag gaat om 04.45 uur de wekker. We zien dat we niet de enigen zijn die op dit tijdstip gaan varen. Veel jachten willen profiteren van de gunstige wind.


Zoals steeds op de lange tochten voeren we ons wachtsysteem weer in. Johan neemt de eerste wacht en prompt gaat het hard regenen. Het zicht wordt slecht en er klinkt onweer. De wind laat het in de buien afweten, dus de motor moet er weer bij om wat snelheid te houden. Tussen de buien door komt de wind weer terug en kunnen we een paar uur zeilen. Bas en Joke zorgen voor een veilige passage van de scheepvaartroute, met hulp van de AIS, die daar heel handig voor is. Als het de beurt van Johan is, begint het weer te onweren en regenen.


De wind draait, tegen de verwachting in toch naar het zuidwesten, dus moet voor de tweede helft van de tocht de motor weer bij. Als we bijna bij de haven zijn, krijgen we nog een laatste onweersbui over ons heen, dit keer met stevige wind tot 25 knopen. Om half zes 's middags meren we af in de haven van Klintholm. Na 57 mijl te hebben gevaren vinden we dat wel een high-five momentje. We halen daarom een hamburger, worst en friet bij het snackbarretje aan de haven. De kok is een beetje moe en wil staken. Dat voorbeeld wordt braaf gevolgd door de afwassers.


Het is gelukt om de nodige weergaatjes te vinden voor de lange dagtochten die nodig zijn om van Zuid Zweden weer naar Denemarken te varen. We voeren al langs de hoge witte kliffen van het eiland Møn. Die willen we ook vanaf het land gaan bekijken. Morgen gaan we een toeristisch dagje houden!


Geplaatst door Johan en Joke op 30 juli 2017
25 juli 2017
Avontuurlijke nachttocht

Het is 43 mijl van Oskarshamn naar Kalmar. Er staat een mooie oostenwind, de boot zeilt snel door de Kalmarsund. Onderweg controleren we de weerberichten. Die zien er goed uit, maar over een paar dagen gaat het weer ongunstiger worden. We besluiten door te varen en er een nachttocht van te maken, bestemming Karlskrona op de zuidoostpunt van Zweden.


De wind blijft doorstaan, in tegenstelling tot de verwachtingen. We zeilen veel te snel en dreigen veel te vroeg in Karlskrona aan te komen. Inmiddels is de weersverwachting voor vandaag steeds meer aan het veranderen. Met het uur wordt er meer regen voorspeld, terwijl het eerst droog zou blijven. De lucht voor ons ziet er dreigend uit en we besluiten uiteindelijk om preventief de zeilen te reven.


Als we voorbij Kristianopel varen begint het te regenen. We blijven nu steeds met zijn tweeën op wacht, dus blijft er niet veel tijd over om te slapen. Steeds is er maar drie uur voor één van ons om uit te rusten en dat wordt de hele nacht regelmatig verstoord door koerswijzigen en zeilhandelingen.


De wind neemt later sterk af en uiteindelijk moet de motor bij. Johan zet een koers uit tussen Utklippan en Karlskrona. Zodra het licht wordt kunnen we besluiten om de hoofdvaarroute naar Karlskrona te nemen of toch verder door te varen.

Als het zo ver is lijkt het, ondanks de regen, een goede zeildag te worden om naar Simrishamn te varen. In de loop van de ochtend neemt de wind tegen de verwachtingen in sterk toe en komt er een flinke zeegang opzetten. Volgens de pilots kan het gevaarlijk worden om met deze oostelijke wind en bijbehorende golven Simrishamn aan te lopen. Johan bestudeert tijdens zijn wacht de mogelijkheden: koers wijzigen naar Bornholm, doorgaan naar Ystad of een haventje langs de zuidkust uitzoeken. We zijn Karlskrona inmiddels voorbij en er blijft maar één haven over die met oostelijke wind beschut is: Karlshamn. Johan roept Joke en Bas erbij die met slaperige hoofden zijn verhaal aanhoren. We besluiten voor Karlshamn te gaan, dat ligt maar 20 mijl naar het noordwesten.

Het is half twaalf als we de haven van Karlshamn aanlopen. Er zijn eigenlijk een heleboel jachthavens hier, maar lang niet allemaal ontvangen ze gasten. We vinden uiteindelijk een prima plekje langszij een gastensteiger. Eigenlijk moet je hier aan een hekboei met de boeg naar de steiger afmeren, maar de boeien liggen niet ver genoeg uit de steiger. Onze boot is hier veel te groot voor. We nemen langszij liggend dus eigenlijk twee of drie plaatsen in. Op een bordje staat dat je de havenmeester moet bellen bij aankomst. Johan doet dat en krijgt het uiteindelijk voor elkaar om uit te leggen hoe we zijn afgemeerd. De havenmeester is laconiek en zegt: "als er plek is, mag je er liggen". We zijn alledrie uitgeput van de enerverende nachttocht waarbij we nauwelijks de tijd hadden om uit te rusten en vallen in slaap. Als de havenmeester later langskomt zegt hij niets over onze manier van afmeren. We liggen weer goed!


Na flink uitslapen maken we de volgende dag een wandeling naar Karlshamn. De stad ligt ruim twee kilometer verderop. De haven waar wij liggen is nog een actieve visserijhaven en er is een visrokerij met winkel en restaurant ernaast. 's Avonds gaan we op voorstel van Joke (die helemaal niet van vis houdt!) uit eten in het visrestaurant. Het blijkt tot de plaatselijke favorieten te horen. Er staat een lange rij wachtenden voor de balie. Het wachten wordt echter beloond met een heerlijke maaltijd.


Voor morgen en overmorgen is er een stormwaarschuwing en de dagen daarna wordt er veel regen verwacht en gaat de wind naar de voor ons ongunstige westelijke richting draaien. Het zal dus vermoedelijk een puzzel worden hoe we hiervandaan het beste verder kunnen gaan.

Geplaatst door Johan op 25 juli 2017
22 juli 2017
Vakantiegevoel in de scheren

We blijven nog twee dagen in Ringsön liggen. Joke en Bas zwemmen zelfs even en we zwerven wat rond met de bijboot. Verder kunnen we een keer met onze Cobb BBQ'en in de kuip, kopen een ijsje bij de langsvarende "boatboy and girl" en relaxen we in de zon.




Als we weer verder willen gaan, zoeken we wat plekjes op die op ongeveer 35 mijl zuidelijker liggen. We willen nog genieten van de scheren en onderwijl wat mijlen zuidwaarts maken. Ons volgende plekje heet Kupa Klint, genoemd naar een groot baken van op elkaar gestapelde stenen. Dit ligt op een heuveltop en is het oudste nog in gebruik zijnde baken in de oostelijke Baltische Zee.


We vinden bij Kupa Klint weer een mooi plekje om met het hekanker achter de boot af te meren met de boegspriet boven de rotsen. De boegspriet is hier heel handig om af te kunnen stappen op de wal. We beklimmen de heuvel en hebben een prachtig uitzicht over de scheren om Kupa Klint heen.
Op het bordje lezen we dat hier duizend jaar geleden grote schepen langs voeren en sindsdien het land drie meter is gestegen. Tegenwoordig vaart er alleen nog pleziervaart. Het is een wondermooie plek!
Joke en Bas klimmen 's avonds nog een keer omhoog om de zonsondergang te bekijken.





De volgende dag gaan weer een stapje verder naar het zuiden. Dit keer naar een eilandje met de naam Krokö, ter hoogte van Västervik. Via een puzzelroute door de rotsen varen we de smalle diepe inham in en zien dat er helemaal niemand ligt. Even gaan we dan toch twijfelen. Het is toch best goed beschut, zou er iets aan de hand zijn? Kunnen we er dan wel liggen? We besluiten dapper te zijn en zelf ons plekje uit te zoeken aan de hand van de beschrijving van de pilot. We zijn nog aan het manoeuvreren om haaks op de wal af te meren als de volgende Zweedse boten al binnenvaren. Mooi zo, als de professionals hier ook komen, dan hoeven we ook niet meer te twijfelen. Er zijn veel waterplanten op de bodem en de eerste keer wil ons hekanker niet echt goed ingraven. Het ligt te los. We gooien de voorlijnen op de wal en halen het anker nog een keer op en gooien het nog verder naar achteren uit. Nu gaat het beter en zijn we tevreden. Dit zal voorlopig onze laatste ankerplek zijn en we vieren dat met een barbeque op de rotsen voor de boot. We hebben een heerlijk rustige avond en genieten van de stilte om ons heen.




De verse etenswaren zijn weer zo'n beetje op en we besluiten om de volgende dag naar Oskarshamn te gaan. Dit ligt een beetje uit de doorgaande route langs het begin van de Kalmarsund en wordt in de boeken als niet zo aantrekkelijk beschreven. We krijgen echter een positieve indruk. De havenmeester ontvangt ons heel vriendelijk en helpt ons met aanmeren. Oskarshamn heeft een klein oud centrum met houten huisjes en ziet er eigenlijk wel leuk uit. Joke doet de was en Johan en Bas gaan boodschappen doen en komen met goed gevulde tassen weer terug (alhoewel Joke onze twee pakken vanilleyoghurt niet zo'n goed idee vind, waarom niet één vruchtenyoghurt erbij!?).


Geplaatst door Johan en Joke op 22 juli 2017
18 juli 2017
Ankeren in de Zweedse scheren

Aan het eind van de dag valt de wind helemaal weg. Zo lang er wat wind is, blijven boten achter het anker ongeveer in dezelfde richting liggen. Zonder wind dobberen boten alle kanten op en dus moest de Zweed die heel dicht bij ons ankerde eieren voor zijn geld kiezen. We dreven met de achterkanten van de boten bijna tegen elkaar aan. Dus haalde onze buur-Zweed zijn anker maar op en ging een eindje verderop liggen. Dat was voor de nacht toch wel een veel rustiger gevoel.


We vinden het gedobber in de meestal krappe ankerplekjes niet ideaal en beginnen het voordeel van hekankeren in te zien. Veel Zweedse boten hebben voorop geen anker, alleen aan de achterkant. Ze varen met de boeg naar een geschikte plek aan een rots en meren af met het anker aan de achterkant en twee lijnen aan de voorkant. Wij vinden het nogal een spannend idee, omdat je zo dicht bij de rots ligt, dat je kan afstappen. Desondanks moeten we er maar eens aan geloven. Met de weersverwachting erbij duiken we in ons ankerplekjes-boek en zoeken een beschutte plek op. Het wordt Rånöhamn. In het boek staan de plaatsen duidelijk gemarkeerd waar hekankeren mogelijk is, zowel op een detailkaartje als op luchtfoto's. Er zijn hier twee plaatsen. Aan de linkerkant ligt niemand en aan de rechterkant ligt een rijtje Zweedse boten. Dat is dus duidelijk de goede plek en we kiezen een plaatjes tussen twee boten. We gooien het anker een beetje te vroeg uit, want onze 40 meter lange lijn is bijna helemaal uitgevierd als Bas op de kant springt met de voorlijnen. In deze rots zijn zelfs stalen ogen aangebracht voor de lijnen. Het anker ligt in ieder geval wel goed vast met zo'n lange lijn. Met een high five feliciteren we elkaar met ons eerste hekanker avontuur.




We hebben er nu wel lol in, dus willen we zaterdag een plek zoeken in de buurt van het stadje Trosa. Zondagmiddag zou het slecht weer worden, dus daar zouden we dan 's ochtends heen kunnen gaan. Ons plekje voor zaterdag wordt Söviken. Op de detailkaart zien we een nauwe ingang tussen onder water liggende rotsen en een wrak. Op de kaartplotter sturen we er zo nauwkeurig mogelijk in. Er liggen twee Zweedse boten aan de rots en de eigenaar van één boot begint naar ons te gebaren. We begrijpen niet helemaal wat de bedoeling is. We meren af en horen achteraf dat de door ons gekozen ingang wel heel erg smal is. Ze vinden het meer geluk dan wijsheid dat we niets hebben geraakt. We krijgen uitleg over de tweede ingang, die er op de kaart ingewikkelder uitziet, maar in de praktijk handiger is om te gebruiken. We besluiten dat we op die manier weer zullen uitvaren. Als we vertellen dat dit pas onze tweede keer hekankeren is, vertelt onze buurman dat we dan wel een heel moeilijk plekje hebben uitgezocht. We liggen prima en met een wijntje proosten we op de mooie natuur om ons heen.




In de loop van de nacht begint het harder te waaien uit het zuiden. Om acht uur in de ochtend maken we los en halen snel het achteranker op. Er is maar heel weinig ruimte achter ons, dus alles moet nu goed gaan. Een achteranker is leuk en aardig, maar de lijn moet bijvoorbeeld niet in de schroef komen! De geplande manoeuvre loopt op rolletjes en voorzichtig varen we via de door onze buren uitgelegde route naar buiten. Joke zit achter de kaartplotter met de kaart helemaal ingezoomd en Bas staat voorop om in het water te kijken naar de rotsen onder de oppervlakte die we moeten passeren. Eenmaal buiten kunnen we na een tijdje de fok uitrollen en zeilen we richting Trosa.


We zijn kennelijk niet de enigen die voor het slechte weer willen schuilen, want de grote gastenhaven ligt helemaal vol. We vinden uiteindelijk een plekje aan de oostkant van het havenhoofd, langszij een zeiljacht. We brengen extra lijnen uit naar de wal omdat het behoorlijk hard waait. Het was onderhand ook wel nodig om eens in een haventje te liggen, want de koelkast was bijna helemaal leeg. Bas en Joke doen boodschappen en we maken ook van de gelegenheid gebruik om weer eens te douchen. Bas heeft de uitslag van zijn laatste tentamen binnen en heeft daarmee zijn propedeuse in één keer gehaald! Hij behoort daarmee tot de top 15%. We hebben dus iets te vieren en gaan uit eten. Met de paraplu's in de aanslag lopen we door de regen het dorpje in en we vinden een prima restaurantje.


Maandag waait het hard, met windbuien (een soort langdurige windvlagen die hier gebruikelijk zijn) van windkracht zeven. We aarzelen, is het handig om uit te varen? We besluiten om de ankerplek Ringsön weer op te zoeken. Onze Zweedse buurman bevestigt dat het daar goed beschut zal zijn. De wind duwt de boot stevig tegen onze buurman. Met enig kunst- en vliegwerk en met hulp van de boegschroef weten we zonder brokken weg te komen. Onze route is grotendeels tegen de wind, dus er valt niet veel te zeilen. De wind loopt op tot 25 knopen en tikt regelmatig meer dan 30 knopen aan (windkracht 7). Als we het ankergebied van Ringsön invaren, merken we nog maar weinig van de wind en kunnen we in hetzelfde meer ankeren waar Johan en Joke 10 dagen geleden ook waren. We liggen hier weer prima en we vallen 's middags alledrie in slaap. Het was toch wel een beetje spannend om tussen diverse nauwe doorgangen te varen met zo veel wind.


De volgende dag houden we een rustdag, werken de blog bij en doen wat onderhoudsklusjes. Het is weer heerlijk genieten achter ons anker in de vrije natuur.
v

Geplaatst door Johan en Joke op 18 juli 2017
 
   

Design: Sail-Beluga.nl - Copyright: Sail-Beluga.nl -