logo logo
 
   
   
 
   
   

Verslag van de reis

29 juli 2019
Naar de thuishaven

Vooral in het zuiden van Nederland trekken veel onweersbuien over, maar bij ons blijft het lekker weer. We genieten van een rustig en warm weekeinde, dat hebben we wel verdiend na vier dagen zeilen en weinig nachtrust. Uiteraard ontbreken de voor ons traditionele kibbeling en ijsjes uit Enkhuizen niet.



Maandag om negen uur varen we uit, een beetje bijtijds in de hoop dat de sluis niet al te druk zal zijn. Die opzet slaagt, we liggen met zes boten in de sluis. Eenmaal door de sluis kunnen al gauw de zeilen erop. De wind is eerst bijna zuid, zodat we op Lelystad afkoersen. In de verte zien we de nieuwe Markerwadden liggen. Gaandeweg draait de wind naar zuidwest, zodat we steeds verder kunnen bijdraaien en uiteindelijk keurig op koers naar de ingang van het IJ liggen.



Af en toe valt de wind bijna helemaal weg. Ondanks dat het rustig is op het Markermeer ziet een zeilboot toch kans om hardnekkig op ramkoers te blijven liggen. Wij hebben voorrang volgens de aanvaringsregels, maar besluiten uiteindelijk toch maar uit te wijken. De schipper zit op de kajuit van zijn boot te eten. Hij laat zijn boot op de stuurautomaat sturen en let niet op of er ook nog andere boten varen.

Tussen Marken en de ingang van het IJ zien we twee keer een boot die bijna stil ligt. Een zeilt en de ander vaart op de motor en slaat achteruit. Johan kijkt eens over boord en ziet het gevreesde Fonteinkruid. Dit zijn waterplanten die het varen in grote delen van het Markermeer heel moeilijk maken. Onze langkieler heeft er niet veel last van, zo lang we zeilen en de schroef stil zetten. We wijken voor de zekerheid maar wat uit richting de geul van de scheepvaartroute. Daar worden de waterplanten regelmatig verwijderd door een soort varende grasmaaiers.

De Schellingwouderbrug is tussen 16.00 en 18.00 uur gesloten. Het lukt ons om met maar een paar minuten speling de eerste brugopening na de sluiting te halen. Kort daarna varen we de Oranjesluis in. De grootste groep jachten vaart de noordelijk sluis in, die al snel vol raakt. Met een paar boten mogen we de zuidelijke sluis gebruiken, zodat we zonder vertraging kunnen schutten. Het laatste stuk gaat over het Noordzeekanaal naar Zaandam, waar we vroeg in de avond afmeren. Beluga is weer thuis!



We kijken terug op een geslaagde tocht en zijn tevreden over de samenwerking. Joke en Johan hebben de afgelopen drie zomers laten zien dat ze de Beluga goed met zijn tweetjes aankunnen en hebben het heel gezellig aan boord gehad.

Geplaatst door Johan en Joke op 29 juli 2019
26 juli 2019
Over het IJsselmeer naar Enkhuizen

Met een zucht van verlichting varen we de sluis uit en ankeren in het ruime gebied achter de Afsluitdijk, nadat we eerst bij de jachthaven van Makkum brandstof hebben getankt. Er liggen heel wat boten voor anker, maar er is volop ruimte. Hier liggen we eindelijk veilig, denken we. In de wind op het voordek komen we de rest van de dag en avond comfortabel door. Het is warm, maar heel wat koeler dan de recordwarmte elders in het land. We zien nog een reddingshelikopter rondcirkelen. Later horen we dat helaas iemand is verdronken, nadat ze zich op een opblaasbare zwaan een kilometer uit de kust had laten drijven. Een tweede persoon kon nog wel worden gered. Jammer genoeg onderschatten mensen nog altijd de gevaren van het open water.



We controleren de laatste weerberichten, die voor het noorden nog altijd een rustige nacht aangeven. Midden in de nacht trekt de wind plotseling stevig aan. Joke kijkt op de buienradar en ziet dat er boven Noord-Holland onweer overtrekt. Johan checkt de positie op het ankeralarm. We liggen nog op onze plek, maar we willen voor de zekerheid wat extra ketting uitbrengen, zodat het anker wat beter belast wordt. Onderwijl ontsnappen we wederom aan een aanvaring. Een niet goed verankerd jacht drijft op vrij korte afstand aan ons voorbij. Pas na een lang attentiesignaal komt de bemanning in actie. Wij starten de motor en ondanks de harde wind en fikse golven lukt het om beheerst meer ketting te zetten. Het moet voorzichtig gebeuren, omdat er enorme kracht op staat. De procedure is meer dan alleen wat extra ketting uitstromen. We gebruiken een speciale haak met een schokdemper (een zogenaamde duivelsklauw) om de krachten op te vangen. Die moet tijdelijk eerst los en naderhand weer vast. Johan bestudeert nog de positie van enkele andere jachten (één daarvan was de avond tevoren ruim anderhalf uur bezig om zijn anker te laten houden, allerlei beginnersfouten makend). Enkelen liggen zonder ankerlicht, met een donkere romp zijn ze nauwelijks zichtbaar!

De volgende ochtend staat er een stevige oostenwind. We gaan ankerop en hebben een mooie zeiltocht naar Enkhuizen. We krijgen daar in de Compagnieshaven een prima plek toegewezen, veilig, koel en met leuk uitzicht op het Zuiderzeemuseum. Sinds Helgoland hebben we elke dag gevaren en geen ongestoorde nachtrust gehad. We besluiten om het weekeinde te blijven, ook omdat de vooruitzichten onzeker zijn over de plek waar het naderende onweer gaat toeslaan.



Geplaatst door Johan en Joke op 26 juli 2019
25 juli 2019
Terug naar Nederland

Dinsdag de 23e vertrekken we, we besluiten 's ochtends al weg te gaan, omdat we de periode met tegenstroom dan beter kunnen benutten. De route loopt namelijk eerst zuidwaards, om onder de scheepvaartroutes te komen in de zogenaamde "inshore traffic zone". Als het tij dan keert hebben we maximaal profijt van de meelopende stroom. Zoals verwacht is er weinig wind, dus wordt het grotendeels motorzeilen. We laten ons wachtschema ingaan. We hebben een lijst gemaakt van mogelijke bestemmingen, de tijdstippen van hoog en laag water op die bestemmingen en richting van de stroom, dus we zijn goed voorbereid. We mikken echter op Terschelling of Vlieland die liggen op 140 mijl van Helgoland.


Rond middernacht zou de wind langzaamaan moeten toenemen vanuit het zuidoosten. Uiteindelijk gebeurt dit ook en kunnen we een poosje zeilen. De wind blijft woensdag overdag echter niet doorstaan, dus leggen we uiteindelijk het traject verder motorzeilend af. We zetten de marifoon op kanaal 2, waarop station Brandaris regelmatig weerberichten en scheepvaartberichten uitzendt. We horen dat de havens van Ameland, Texel en Vlieland vol zijn en gesloten voor nieuwe bezoekers.


Onderwijl hebben we ook contact met Coen van de Mero. Die ligt in Terschelling. Dit is de enige haven waar we nog terecht kunnen, Vlieland en Texel zijn vol. Het Schuitengat is een geul die in voorgaande jaren na verzanding weer open is gegaan. Voor de zekerheid vragen we de actuele diepte op bij Brandaris. We arriveren ook nog eens rond hoog water, dus kunnen we zonder problemen deze korte route naar Terschelling nemen.



De haven is bijna vol, maar we krijgen nog een plekje toegewezen door de havenmeester. We komen dicht bij de Mero uit en worden welkom geheten door Coen die in een zwemband met ons meepeddelt. Na de 16 graden in Helgoland is de hitte in Terschelling voor ons een behoorlijke overgang. We besluiten om twee dagen te blijven en rekenen af bij het havenkantoor. 's Avonds krijgen we een koel drankje aangeboden in de kuip van de Mero. We gaan bijtijds naar bed en hopen op een beetje rust na de goed verlopen, maar enigszins saaie nachttocht.

Er is in de volle haven nog maar heel weinig ruimte voor vertrekkende boten. Die moeten langs links en rechts afgemeerde boten zigzaggen. Er is echter geen wind, dus zou het geen probleem moeten zijn om voorzichtig tussen te afgemeerde boten door te scharrelen. Toch schrikken we wakker door een flinke knal. Uiteraard moet men weer met ingeschakelde motor en met veel te hoge snelheid varen en dreunt er één links achter tegen ons aan. We haasten ons naar buiten en zien (gelukkig) alleen wat oppervlakkige schade. Men komt nog informeren of ze de gegevens moeten uitwisselen, maar Johan beluit ze alleen maar even flink de waarheid te zeggen. Hoe ingewikkeld is het om te bedenken dat je een boot in zo'n smalle zigzaggende doorgang ook even kalmpjes met de hand kan geleiden? Vier personen stonden toe te kijken hoe het mis ging!
Ondanks dat we voor twee nachten hebben betaald, besluiten we niet langer te blijven. We krijgen bij het havenkantoor een aantekening voor een gratis overnachting (omdat we er twee hadden betaald).




Het tij staat gunstig om richting Harlingen te gaan en vervolgens via de sluis van Kornwerderzand bij Makkum te overnachten. Met de heersende recordhitte in Nederland is het op het water nog goed toeven. Het is inmiddels vakantietijd, dus wel heel druk op het water. Dat leid tot opstoppingen bij de sluis. We meren af langszij een al eerder aangekomen boot. Op het remmingwerk waar wachtende boten kunnen afmeren staat een bord met de limiet waarachter pleziervaart moet blijven. Daar houdt men zich niet aan, met bijna fatale gevolgen. Een enorme binnenvaarder maakt luidt toeterend duidelijk dat hij daar moet liggen. Hij waait met een stevige dwarswind naar de jachten en alleen de kundigheid van de schipper voorkomt dat een aantal jachten wordt verpletterd. Als de brug over de afsluitdijk en de erachterliggende sluis opengaat, zien we dat alle laatkomers gewoon haastig opstomen en voordringen ten opzichte van al wachtende jachten. Enigszins zuchtend mengen we ons dus maar in het strijdgewoel.


We kunnen uiteindelijk als laatste in de sluis op een door de steward aangewezen plek gaan liggen, nadat de boot naast ons vergeefs probeerde over een bijboot van zijn voorligger te varen om nog snel op de aan ons aangewezen plek af te meren. Inmiddels vaart een achter ons varende boot gewoon door als wij (en iedereen voor ons) stilliggen. Alleen luidkeels roepen voorkomt een volgende aanvaring, ditmaal zou de windvaan Arie de pineut zijn.

Geplaatst door Johan en Joke op 25 juli 2019
22 juli 2019
Jan-van-Gent

Helgoland heeft een veelbewogen geschiedenis. Het is in de loop van de eeuwen zwaar bevochten en in engelse, deense en duitse handen geweest. Uiteindelijk is het aan het einde van de tweede wereldoorlog volledig vernietigd door bombardementen. De bewoners waren geëvacueerd en pas in 1952 mocht de bevolking na lang aandringen weer terugkeren. Dat verklaart dat er geen oude huisjes zijn en dergelijke, alles moest sinds de terugkeer van de bevolking nieuw worden gebouwd. Er wonen nu zo'n 1700 mensen en dagelijks komen toeristen aan om taxfree te shoppen.



Naast de verbazende ontmoetingen met de zeehonden op Düne, heeft ook Helgoland een verrassing in petto: meerdere soorten zeevogels die op de steile kliffen broeden, onder andere de Jan-van-Gent de grootste zeevogel van de Noord Atlantic. Ook zijn er meerdere soorten meeuwen en alken. Ook hier is de tegenstelling treffend op het eiland van één vierkante kilometer. Aan de ene kant de commercie en aan de andere kant de woeste ruim 60 meter hoge kliffen met de broedende vogels. Er loopt een voetpad bovenlangs de kliffen.




Aan de noordkant van het eiland gaat het pad vrij dicht langs de broedende Jan-van-Genten, met jongen in diverse stadia van hun ontwikkeling. De mensen laten de vogels met rust en de vogels laten de mensen met rust. We hebben alle tijd om ze te observeren. Heel komisch zijn de jongen, die zwevend op de krachtige wind paniekerig oefenen met vliegen. Zij spreiden hun poten, staart en vleugels uit en stuntelen nogal met het in de lucht blijven en met het landen.




Het is een wandeling van een kleine twee uur om rond Helgoland te lopen. We doen nog wat boodschappen en gaan weer naar de boot. We raken in gesprek met een Noor die ons advies vraagt over de nederlandse havens. Het blijkt dat wij op 1e kerstdag 2012 in dezelfde baai hebben gelegen in de Carieb. Uiteraard blijven we drie uur lang kletsen, een leuke ontmoeting!

Onderwijl is het ook tijd om het vervolg van de reis voor te bereiden. Dinsdag valt de wind vrijwel weg, woensdag en donderdag is er zuidoosten wind in het vooruitzicht. We besluiten dinsdag in de loop van de dag te gaan vertrekken, zodat we de eerste nacht al de opstekende zuidoosten wind kunnen oppikken. We mikken op Vlieland of Terschelling als bestemming. Afhankelijk van hoe het verloopt kunnen we mogelijk nog een tweede nacht doorgaan richting Den Helder of zelfs IJmuiden.

Geplaatst door Johan en Joke op 22 juli 2019
20 juli 2019
Naar Helgoland

Woensdag vertrekken we. De wind is gaan liggen, wat ook weer niet ideaal is: we moeten vrijwel de gehele tocht op de motor varen. Het alternatief is dat we bijna een week lang moeten wachten, omdat de wind uit zuidelijke richtingen gaat waaien, tegenwind richting Helgoland. Dan maar de motor erbij dus. Met de laatste stroom mee varen we om negen uur 's morgens weg uit de haven van Esbjerg. Als we de aanloopgeul uit zijn, zetten we Ons Miep aan (de electrische stuurautomaat). De zeilen helpen nog een beetje mee, maar de motor moet erbij blijven. Zo varen we de hele dag en nacht door. Halverwege kunnen we nog een paar uur zeilen, maar daarna valt de wind vrijwel helemaal weg. De timing is dat we met het eerste licht op donderdagochtend bij Helgoland arriveren. De wind is al gedraaid naar het zuiden, maar is nog niet zo sterk. De getijstromingen rond Helgoland zijn heel sterk. We stemmen de aanlooproute daarop af, zodat we het laatste stukje naar de haven stroom mee hebben.



De haven biedt verbazend weinig plaats voor jachten. Dit is momenteel nog erger, omdat er in de haven veel werkzaamheden plaatsvinden. Aan een langssteiger meren we als vierde af langszij één van de zeiljachten. De buurman vertelt dat het nog rustig is. De boot aan de steiger had de vorige dag maar liefst dertien buren langszij!

Helgoland is niet groot (ongeveer één vierkante kilometer) en bestaat voornamelijk uit een rode rots van ongeveer 47 meter hoog. Het eiland is taxfree en met verbazing zien we hoe ferryboten vanaf het vaste land grote groepen toeristen brengen. De meeste worden met deinende sloepen naar de wal gebracht. Veel mensen lopen met lege koffers, die ze straks zullen vullen met drank, tabak en parfums, die door andere boten naar het eiland zijn vervoerd. De toeristen vervoeren het belastingvrij weer terug. De winkelstraatjes doen denken aan de taxfee zone op Schiphol. Komisch om te zien, maar het is de levensader die de economie van het kleine eilandje in stand houdt. Om een uur of drie 's middags varen de ferries weer weg en keert de rust weer.



De volgende ochtend willen de eerste drie boten om acht uur weg, dus gaan we vroeg uit de veren om alles los te maken. Als de vier boten naast ons weg zijn kunnen wij ook een rondje door de haven maken. Aangezien we verwachten een aantal dagen te blijven, duikt Johan snel het opengekomen gat in en meert af langs de steiger. Wij zijn ook de grootste boot, dus het ligt voor de hand om die als eerste af te meren. Het voordeel is dat we zo van de boot kunnen afstappen en niet over de hele rij boten hoeven te klauteren. Het nadeel is dat je als eerste boot aan de steiger met een hele rij buren behoorlijk in de verdrukking komt. Met extra lijnen en het hele arsenaal aan stootwillen bereiden we ons voor op wat komen gaat.


Er is ook nog een buureilandje: Düne. In sterk contrast tot de rode rots is dit een zandeiland dat bestaat uit stranden, wat lage duinen en een vliegveldje. Vrijdag gaan we eerst maar eens naar Düne. Een kleine ferry vaart ons over. We worden meerdere malen gewezen op de zeehonden die hier in overvloed moeten voorkomen. Als ze ergens liggen, moet men 30 meter afstand houden. Mens en dier die hier samen moeten leven? We stellen ons er maar niet teveel van voor. Düne is nog kleiner dan Helgoland en we besluiten om over de stranden rond het eiland te wandelen. Al gauw zien we de eerste zeehond zwemmen. Er komen twee soorten zeehonden voor: de kegelrob of grijze zeehond en de "gewone" zeehond. De eerste is veel groter en kan tot wel 300 kilo wegen. We wandelen door en komen ook langs rustgebieden voor zeevogels. Er zijn nog jonge meeuwen aanwezig. We houden keurig afstand en komen uiteindelijk langs het vliegveld. Het is vermakelijk om te zien hou dit slechts door een touwtje wordt afgescheiden van het gebied wat toegankelijk is voor het publiek.



Als we verder lopen, zien we opeens een hele grote groep zeehonden. Met een touwtje wordt het publiek op gepaste afstand gehouden. Overigens houdt iedereen zich keurig aan de regels en liggen de zeehonden heerlijk relaxed te zonnen. Lange tijd zitten we op een rots de groep te observeren. Als we later weer verder gaan zien we aan het einde van het zuidelijke strand nog een lange rij zeehonden liggen, allemaal keurig naast elkaar. Het publiek dat zich op de normale manier vermaakt op het strand houdt ook hier afstand. Mens en dier die relaxed samenleven. Het kan dus wel! Na een welbestede dag nemen we de ferry terug naar Helgoland. Na tien minuten komen we aan en wandelen terug naar de haven. We hebben inmiddels tien buren gekregen!






Zaterdag doen we wat boodschappen en willen wat taxfree diesel tanken. Dat is nog niet zo gemakkelijk. Je moet daarvoor naar een andere haven, dat gaan we dus niet doen. Het kan ook te voet met jerrycans. Als we met onze jerrycans aankomen, keuren ze er drie af. Die zijn voor water (ze zijn technisch identiek, maar alleen blauw van kleur in plaats van rood). We hebben ze al sinds 2011 in gebruik, maar ja: welkom in de regeltjes wereld. De haven heeft verder verbazend weinig faciliteiten. Een paar toiletten op grote afstand, waarvoor ook nog moet worden betaald, wasmachines zijn er wel, helemaal aan de andere kant van het eiland, geen water aan de steiger en een moeizame brandstofvoorziening.

De wind draait 's nachts naar het zuid-zuidoosten. Het gevolg is dat de golven door de smalle haveningang naar binnen rollen. We liggen met zijn allen behoorlijk te deinen. De landvasten en stootwillen draaien hier overuren! Later komen er wat buien over en steekt de wind flink op. Iedereen gaat aan de slag om de zaak een beetje beheersbaar te houden. Gelukkig hoeven wij niet veel te doen. We waren immers al goed voorbereid!


Geplaatst door Johan en Joke op 20 juli 2019
16 juli 2019
Esbjerg en Ribe

Inmiddels houdt de harde noordwester aan. Zondag houden we weer een Max Verstappen dag. Maandag ruimen we de boot op, doen boodschappen en bezoeken de 9 meter hoge beelden 'Men at Sea. Het plan is bedacht in 1954 en oorspronkelijk bedoeld voor het stadje Skagen in het uiterste noorden. Uiteindelijk is het ter ere van het 100 jarig bestaan van Esbjerg gemaakt in 1994. Het beeld symboliseert de ontmoeting tussen de natuur en de onbedorven mens. De mens voordat hij opstaat en gaat handelen, waar het volgens de ontwerper Svend Wiig Hansen verkeerd gaat als de mens 'vuil aan zijn handen' krijgt. Wat een wijs inzicht en helaas nog steeds erg actueel!



Ook op dinsdag waait het hard, dus besluiten we met de trein naar Ribe te gaan. Esbjerg is de jongste stad van Denemarken (minder dan 150 jaar) en Ribe is de oudste stad. De eerste bebouwing is daar al in het jaar 710 gestart. We zijn een beetje sceptisch maar Ribe stelt ons niet teleur. Het is een prachtige blik in de historie, terwijl het ook gewoon een levendige stad is anno nu.




We dwalen door de straatjes en bezoeken de dom uit de 13e eeuw, die in de diverse eeuwen steeds is verbouwd. Ooit waren er twee identieke torens, maar één stortte in. Daarvoor in de plaats is een heel anders ogende toren gebouwd. De spits van die toren is ook ingestort, dus heeft die tegenwoordig een plat dak. We gaan de vele trappen op van die toren en hebben een prachtig uitzicht over Ribe.






Nadat we op een terrasje nog een late lunch hebben genoten keren we weer terug naar de boot.



Geplaatst door Johan en Joke op 16 juli 2019
13 juli 2019
Fannikerdagen

De harde noordwesten wind heeft ons van Thyborøn naar Esbjerg achtervolgd. Dagenlang waait het windkracht 6. De lagerwal haven uitvaren, met een 10 mijl lange geul, is niet mogelijk. Zelfs iemand die uit Australië is gekomen met zijn boot waagt het niet. Wij hebben de stelregel "het is wat je er zelf van maakt", ofwel we gaan weer leuke dingen doen. Zaterdag 13 juni gaan we nog een keer naar Fanø. In het weekeinde rijdt de bus niet, dus beginnen we met een 50 minuten lange wandeling naar de ferry.
Toevallig zijn er de jaarlijkse festiviteiten genaamd Fannikerdagen, die draaien om de oude cultuur van het eiland: klederdracht, muziek en dans. De oorsprong ligt in het feit dat koning Crhistian IV in 1741 geld nodig had en het eiland op een publieke veiling te koop aanbood. De bewoners van het eiland wisten met diverse listen de andere gegadigden te slim af te zijn. Zo werden de mooiste vrouwen vooruit gestuurd en de veilingmeester in hun plan betrokken om de klokken rondom de veiling een uur terug te zetten, zodat de andere kopers te laat aankwamen. Fanische zeelui konden dankzij hun vrijheid in dienst treden van Nederlandse reders, dit leidde uiteindelijk tot het stichten van een eigen handelsvloot. Tegenwoordig is toerisme de grootste bron van inkomsten.



Joke wil nog een keer naar de winkel van Christel Seyfahrt om haar zelf te ontmoeten en advies te vragen over een mogelijk ander breiproject. Als we langs de winkel lopen gaat die net open, dus Joke valt met de neus in de boter. Christel heeft ook nog tijd om iets over de geschiedenis van het eiland te vertellen, waar zij geboren en getogen is.


De klederdracht is interessant om te zien. De vrouwen dragen kleding die gebruikt werd bij het werken in weer en wind op het strand. Als we de winkel van Christel verlaten komt net de eerste groep aan die volksmuziek maakt. Nadat we een kopje koffie op de kop hebben getikt bekijken we de festiviteiten. Het is erg leuk om te zien hoe men de eigen cultuur in stand houdt.



Begin van de middag pakken we de bus naar Sønderho, het dorpje aan de zuidkant van Fanø. Het is grappig om te zien hoe halverwege de bus een rondje over het strand maakt, dit is onderdeel van de standaard route van de lijnbus. We dwalen een poos door het karakteristieke dorpje, waar bijna alle huizen rieten daken hebben. Je ziet deze daken in alle stadia, van splinternieuw tot stokoud. De daken gaan zo'n 50 jaar mee en worden in de loop van de tijd steeds dunner, totdat ze vervangen moeten worden. De vogels die in het voorjaar hun nest bouwen helpen graag mee aan het verdwijnen van het riet.






Later nemen we de bus terug naar Nordby en dwalen nog een poosje langs de festiviteiten. Eén van de vaste onderdelen is dat een groep mannen op een klein zandbankje tegenover de kade bier gaat drinken. Ze dragen een soort theemutsen. Een bootje met een plank erop dient als tafel inclusief biertap. Als het water zakt gaan ze op plastic stoeltjes zitten. Inmiddels zijn ze allemaal behoorlijk teut. Rare jongens die Denen :)



We nemen de ferry terug en wandelen weer naar de boot.

Geplaatst door Johan en Joke op 13 juli 2019
12 juli 2019
Fanø

Fanø is het meest noordelijke eiland van het waddengebied, dat zich uitstrekt vanaf Texel, via de Duitste wadden naar de Deense wadden. Als zodanig is dit één groot ecologisch systeem waar Denemarken, Duitsland en Nederland samenwerken om het in stand te houden. Op Fanø woont een in breikringen bekende ontwerpster Christel Seyfarth. Joke's eerste grote breiproject was een ontwerp van haar. Al maanden voor de reis was Esbjerg dus op de wensenlijst geplaatst, vandaar uit kunnen we met de ferry naar Fanø gaan om de bekende breiwinkel te bezoeken (de haven van Fanø is weliswaar recent uitgediept, maar veel te klein voor onze boot).

Gelukkig gaat er een bus vanuit de nieuwe jachthaven, voornamelijk voor een eenzaam kantoorgebouw van een bank dat hier in de middle of nowhere staat. Met deze bus gaan we de volgende dag naar de Ferryterminal en steken over naar Fanø. Al direct zien we zeehonden zwemmen! We lopen eerst naar de jachthaven en nemen deze nog eens in ogenschouw. Er is echt geen plek voor onze boot. Enkele plaatsen die geschikt zouden zijn, zijn bezet.




We lopen naar het dorpje Nordby en vinden al gauw de breiwinkel, een eldorado waar Joke lang rondsnuffelt. Johan helpt dapper mee en wijst een vest aan dat erg leuk is. Na lang wikken en wegen besluit Joke het wolpakket voor dit vest aan te schaffen.



We wandelen door Nordby en vinden een ecologisch restaurantje waar we lunchen. Het is niet goedkoop, maar wel heel lekker! De huizen zijn vaak leuk om te zien, veel hebben dikke rieten daken bedekt met mos. Als we langs de waterkant lopen, zien we dat het inmiddels laag water is en dichtbij aan de andere kant van de vaargeul ligt een groep zeehonden op de zandbank! De tegenstelling met de industrie van Esbjerg aan de overkant is frappant. Hier de rust, de zeehonden en de natuur, aan de overkant de hoge kranen, constructie platforms en fabrieken.




Via het strand lopen we uiteindelijk terug naar de Ferry en gaan weer terug naar het vasteland. Als de bus aankomt, zegt de chauffeur dat hij niet verder gaat dan een plek ergens halverwege. Hij weet niet of de bus nog verder gaat. Het valt uiteindelijk mee, hij stopt bij de remise, waar hij uitstapt en vervangen wordt door een volgende chauffeur. Hij vraagt of de bus verder gaat naar de nieuwe jachthaven en bevestigt dat we kunnen blijven zitten.


Vandaag, vrijdag 12 juli, is een koude windstille, mistige en regenachtige dag. We chillen wat aan boord en werken de blog bij. Er zijn in het weekeinde festiviteiten op Fanø, met muziek en klederdracht. Morgen willen we nog een keer naar Fanø om de festiviteiten te gaan bekijken. Onderwijl houden we de weersvooruitzichten in de gaten voor de volgende nachttocht. Voorlopig zien deze er steeds anders uit, dus we kunnen daar nog niet veel mee.


Geplaatst door Johan en Joke op 12 juli 2019
10 juli 2019
Weergat voor de Noordzee

Bij Thyborøn is een smalle doorgang vanuit de Limfjord naar de Noordzee. Bij harde noordwestelijke wind is dit lagerwal en loopt de zeedeining hoog op en zorgt voor gevaarlijke brekende golven in de relatief ondiepe vaargeul naar buiten. Dit is precies de situatie die de afgelopen 10 dagen heeft stand gehouden. Met korte pauzes stond er vrijwel onafgebroken noordwest 6-7. We gebruiken de tijd om ons voor te bereiden op de komende nachttocht van 100 mijl naar Esbjerg. Het weer is zo onstabiel dat een rechtstreekse tocht naar Nederland niet aan de orde is. We pakken het serieus op, want het is de eerste keer dat we met zijn tweetjes zo'n lange tocht op de Beluga maken. Voorheen waren we altijd met zijn drieën of vieren aan boord. We controleren alle techniek, doen boodschappen en bekijken de zeekaarten. Johan vind nog een klein detail waar de uitlaatslang van de moter ergens tegenaan ligt. Dit kan mogelijk lekkage veroorzaken, dus lossen we dat op.



Uiteindelijk lijkt er een pauze van een paar dagen op te treden. We besluiten om van Nykøbing naar Struer te varen. Dat is in ieder geval weer een stap dichterbij Thyborøn.



De volgende dag valt de wind tijdelijk helemaal weg. Dit gebruiken we om van Struer naar Thyborøn te varen. De wind zou na korte tijd weer naar noordwest draaien en toenemen tot kracht 5-6. Onderweg over het laatste stuk Limfjord geeft de laatste update aan dat de wind naar kracht 4-5 zou toenemen. We besluiten om aan te meren in Thyborøn en daar de situatie te gaan bekijken.



We wandelen naar de kust en zien enorme rollers de aanloopgeul inkomen die regelmatig breken. De verwachting is dat de golven wat zouden afnemen. Op de terugweg vraagt Johan aan een Zweedse jachtschipper hoe hij de situatie beoordeelt. Hij is gisteren aangekomen met vrij veel wind. Hij verwacht dat het nu een stuk beter zou moeten zijn. We aarzelen, voelen, denken na en uiteindelijk hakken we de knoop door. We gaan!
In de haven maken we de boot zeilklaar, zetten binnen alles zeevast en bevestigen zelfs het afdekzeiltje over het voorluik. Dit hadden we het laatst gebruikt bij de Atlantische oversteek van de Carieb naar Europa. We maken om half vier 's middags los en in de ruime haven hijsen we het grootzeil en varen uit. Buiten de haven pakt de binnenrollende zeedeining ons al snel op en we hobbelen naar de buitenste boeien. De golven worden steeds hoger en steiler, maar het is niet meer zo erg als we eerder vanaf het strand hadden gezien. We moeten schuin tegen de wind en golven in naar de aanloopton, die ongeveer twee mijl buiten de kust ligt.



Zodra we iets kunnen afbuigen naar het zuiden rollen we de genua voor de helft uit en zetten de kotterfok erbij. De motor gaat uit en we zeilen. Arie, de windvaan wordt als vanouds aangekoppeld. We krijgen de hele tocht wat stroom mee langs de Deense kust. We gaan regelmatig ruim zeven knopen. Dit schiet lekker op zo.


De golven zijn hoog. De gecombineerde zeedeining en de windgolven zijn regelmatig meer dan drie meter. Soms rijst een muur van water naast de boot op, waar we niet overheen kunnen kijken. Maar Beluga doet het weer goed. Wij worden niet zeeziek en we laten ons wachtschema ingaan. Johan kookt een maaltijd en Joke doet de afwas. We vallen na zes jaar weer terug op onze Atlantische routine en varen de nacht in.



In het vroege ochtendlicht komen we bij Horns Rev, een langgerekt rif dat zich vanuit de Deense kust in de Noordzee uitstrekt. Een vrij smalle betonde geul is de enige doorgang. Denemarken heeft op dit rif een gigantisch windmolenpark aangelegd. Esbjerg is 's werelds grootste haven voor het vervoer en aanleg van die windmolens.
Inmiddels is de wind afgenomen tot kracht drie en zijn de golven een stuk rustiger. Onze snelheid loopt steeds verder terug. Na Horns Rev koersen we aan op de aanloopgeul van Esbjerg. Daar starten we de motor.



Als we de jachthaven van Esbjerg invaren, midden in het gebied met industriële havens, blijken alle steigers verdwenen. Er ligt één jacht langs de hoge kademuur. Op de wal roept iemand naar ons met de vraag of we de jachthaven zoeken. Die is verplaatst naar het noorden en spiksplinternieuw. We gaan op zoek en vinden de jachthaven. De hulpvaardige Deen wijst een plek aan waar we kunnen aanmeren. Het havengebied is nog helemaal in aanleg. Toiletten en douches zijn ondergebracht in twee containers. Verder is het terrein nog helemaal kaal. Op onze vraag waar het havenkantoor is vertelt de spraakzame Deen dat we online kunnen betalen, maar "nobody checks it anyway, so don't bother". Dat klinkt goed, we liggen dus gratis! We krijgen nog een tip dat de leenfietsen bij het haventje van Fanø allemaal met een cijferslot zijn uitgerust en welke code deze hebben. Moe maar voldaan ruimen we de boot op, nemen een douche en gaan uitrusten. Uiteindelijk hebben we 100 mijl gevaren in 19 uur, met maar een paar uur op de motor. Dat is maar goed ook, want een brandstofpomp is hier niet voorhanden.



Geplaatst door Johan en Joke op 10 juli 2019
4 juli 2019
Nykøbing en heel veel wind

Na onze fietstocht over Fur beraden we ons op de weersvoorspellingen. Vrijdag is het nog een rustige dag, daarna laat het weerbericht minimaal een week lang stormachtige noordwesten wind zien. We zijn nog op twee dagtochten van Thyborøn aan de Noordzee kust verwijderd, maar het heeft geen zin om daar heen te gaan. Met deze harde wind is het onmogelijk en zelfs gevaarlijk om de Noordzee op te gaan. We zoeken een beschutte haven uit en komen uit in Nykøbing. We varen hier vrijdag naar toe. Het is grotendeels tegenwind, maar het laatste stuk kunnen we nog zeilen.


Nykøbing is een soort provinciestadje op het eiland Mors, het grootste eiland in de Limfjord. Aangezien we verwachten hier nog lang te moeten blijven, kiezen we dit als toevluchtsoord, omdat alle voorzieningen hier in de buurt zijn. We maken de boot rondom met extra lijnen vast en voorzien de landvasten van anti-slijtage slangen die we nog hebben uit de tijd van de storm op La Palma. We zijn goed voorbereid!


Het gaat inderdaad hard waaien, de wind giert door de tuigage en de boot beweegt door de windvlagen. Maar we liggen goed vast en beschut voor de golven. In jachthavens moet je natuurlijk betalen voor de ligplaats. Meestal gaat dat via een automaat bij het havenkantoor, waaruit dan een sticker komt die je op de boot aanbrengt. Dit hadden we keurig gedaan, maar op een gegeven moment schrikken we van gebons op de boot. De havenmeester is nogal boos en zegt dat we een ticket moeten kopen. Onze sticker was door de harde wind en regen verdwenen! We leggen uit dat we echt hebben betaald, eventueel konden we dat nog bewijzen via de afschrijvingen in de bankiersapp. Hij gelooft ons en zegt dat hij een notitie zal maken.


Al met al vermaken we ons wel met een afwisseling van wat wandelen door de stad, rustig aan boord hangen en klusjes doen. We huren ook nog een auto om wat meer van Mors te zien en eens te kijken wat de situatie is aan de kust met dit type weer.



We bezoeken Nationaal Park Thy, dit is een langgerekt gebied langs de Noordzeekust ten noorden van Thyborøn. We rijden langs de leukste bezienswaardigheden en maken een mooie wandeling door het duinlandschap. Langs de kust zien we de uitwerking van de harde wind. De enorme golven zijn spectaculair om te zien en natuurlijk een paradijs voor de surfers en kitesurfers. Deze hoge golven komen hier vaak voor. Een baai halverwege het park heet daarom Cold Hawaii, omdat het daar een prima surfplek is.








Eind van de middag rijden we weer terug naar het eiland Mors, we nemen nog een kijkje op het hoogste punt. De huurauto leveren we in en lopen naar het centrum om een hapje te gaan eten. We belandden in een restaurant waar vandaag alleen buffet op het menu staat, we schuiven aan en genieten van de vele gerechten.



Vandaag (4 juli) waait het weer hard, het is koud en regenachtig. Een mooie dag om de blog bij te werken en in de boot te cocoonen. Morgen komt er een dip in de wind, maar zaterdag tot en met maandag gaat het weer hard waaien. Het lijkt erop dat we dinsdag pas weer verder kunnen.


Geplaatst door Johan en Joke op 4 juli 2019
27 juni 2019
Fur

Donderdag 27 juni is het mooi weer. We huren fietsen en gaan Fur verkennen. De mooiste stukken van het eiland liggen in het noordwesten. Meestal gaan we over grindpaden door het heuvelachtige terrein. We komen bij een galerie waar ze bijzondere wol verkopen. Joke vind een mooie streng waar ook zeewier in is verwerkt. De eigenaar van de galerie legt uit dat op Fur veel kunstenaars wonen. We zagen overal langs de weg al kleurig geschilderde vissen staan. Die zijn gemaakt door kunstenaars van het collectief waarbij de meeste kunstenaars zijn aangesloten.



We fietsen door en komen bij de Gamle Havn (de oude haven). Deze haven is sinds 1956 door verzanding in onbruik geraakt. Het was een vissershaven, wat in het kleine bijbehorende museum nog te zien is. Er zijn interessante foto's en gebruiksvoorwerpen uit die tijd te zien. Verderop komen we bij de meest noordwestelijke punt en maken een wandeling door de mooie natuur en langs de hoge kliffen.



Fur is één van de mooiste eilanden die we hebben gezien, met een veelzijdig landschap. We bezoeken het hoogste punt (76 meter) en komen langs de lokale bierbrouwerij, Fur Bryghus. We maken nog wat wandelingen, o.a. naar de Rødsten (Rode Rots). Bij enkele afgravingen, en bij de hoge kliffen langs de kust is de geologische geschiedenis goed te zien aan grillig gevormde aardlagen, met zwarte strepen die de oude vulkanische ontstaansgeschiedenis van dit deel van de wereld laten zien.






Geplaatst door Johan en Joke op 27 juni 2019
26 juni 2019
Via Løgstør naar Fur



Maandag varen we weer eens verder. Er staat een mooie oostenwind, zodat we op de genua naar Løgstør varen. Dit ligt ongeveer midden in de Limfjord, aan het einde van het wat smallere vaarwater van de oostelijke helft. Er moet weer een brug voor ons open. Joke roept ze op via de marifoon. Na vijf minuten wordt de brug keurig voor ons bediend.




Je moet in de oostelijke helft van de Limfjord goed opletten en een kaartplotter is vrijwel onmisbaar. Buiten de geul is het altijd heel snel ondiep, maar desondanks liggen er soms maar weinig boeien. Het ondiepe water heeft ook een ander gevolg: er groeit veel zeegras en dit drijft ook overal in overvloed in het water. We controleren daarom de wierpot (een filter voor het koelwater van de motor). Dit was geen overbodige luxe, er komt een flinke dot gras uit.


We hebben het eiland Fur als volgende bestemming op het oog. Omdat er vanaf woensdag een stormachtige noordwesten wind wordt verwacht willen we hier zeker een plek vinden, dus vertrekken we dinsdag naar Fur. We meren de boot af in een beschutte hoek van de de haven, met de boeg naar het noorden. Met wat extra landvasten liggen we goed voorbereid op de harde wind. Fur heeft veel te bieden, dus het komt goed uit dat we een paar dagen moeten blijven wegens de wind. Woensdag doen we eerst weer wat klussen. We nemen ons voor om de volgende dag fietsen te huren en Fur te gaan bekijken.



Geplaatst door Johan en Joke op 26 juni 2019
23 juni 2019
Aalborg en Gjøl

We blijven een dag in Aalborg liggen. Het regent de hele ochtend, dus doen we wat huishoudelijke klusjes en is Johan begonnen de zeekaarten van de Noordzee bij te werken aan de hand van de Notices to Mariners, die we thuis hadden geprint. De ene na de andere windfarm komt erbij. Het is al erg tussen Engeland en Nederland, maar ook de brede Noordzee tussen Denemarken en Schotland komt behoorlijk vol te liggen met allerlei platforms en windfarms met bijbehorende niet toegankelijke gebieden. Op zich begrijpelijk vanuit het klimaatverhaal, maar het bevordert de veiligheid voor zeilers bepaald niet. Aangezien onze route naar Nederland hier langs loopt, moeten we weten waar je wel en waar je niet mag varen.





Na het bestuderen van de kaart en de pilot over de Limfjord kiezen we het dorpje Gjøl als volgende bestemming. Het ligt een mijl of acht verder. Met Google Earth beoordelen we de havens of ze groot genoeg zijn voor onze boot. De meeste hebben slechts enkele ligplaatsen voor boten groter dan tien meter. Sommige zijn zo klein dat de kans dat we er een ligplaats vinden heel klein is, of het is er te ondiep.


Daarom kiezen we ook steeds een 'plan B', een mogelijk alternatief als we een volle haven aantreffen. Gelukkig voor ons is het nog geen vakantieseizoen, dus ook in Gjøl vinden we een plekje. We moeten afmeren aan een hogerwal steiger, dat wil zeggen dat de boot ervan wegwaait. Het was lastig, maar met een beetje 'gefrommel' lukte het in één keer.



Gjøl is een voormalig eiland. Aan de noordkant was een moerasgebied, dat tegenwoordig is ingepolderd. Dit is nog te zien aan een drie kilometer lange dam richting een ander voormalig eiland Østerby. Na de drukke stad Aalborg heerst er hier een heerlijk ontspannen sfeer. De haven heeft keurige voorzieningen en het liggeld is zeer bescheiden. Desondanks is alles inbegrepen: gratis douchen, gratis gebruik van wasmachine en droger, gratis leenfietsen, gratis water aan de steiger, gratis elektriciteit en gratis Wifi die ook aan boord prima werkt! De fietsen hebben niet eens een slot en het toiletgebouw is niet afgesloten met een toegangscode. We blijven hier twee dagen liggen. Met de leenfietsen verkennen we de mooie natuurrijke omgeving. Op zandbanken buiten de dam naar Østerby kunnen zeehonden liggen, maar die zijn er nu niet. De vele vogelsoorten maken dat echter goed. We eten op het terras van het havenrestaurantje een lekker hapje.





Zondag 23 juni blijven we nog liggen. Het is windstil en Joke gebruikt de dag om alle was weer eens weg te werken, Johan gaat verder met het bijwerken van de zeekaarten. 's Middags kijken we dankzij de Wifi op de laptop naar de Grand Prix van Frankrijk (die saaie race).


Geplaatst door Johan en Joke op 23 juni 2019
19 juni 2019
Naar de Limfjord

Onze tweede dag op Samsø viel letterlijk in het water, het regende bijna de hele dag. Toen het tegen het einde van de middag even droog werd zag je iedereen tevoorschijn komen om een luchtje te scheppen. Dankzij de gratis Wifi in de haven hebben we ook twee speelfilms gekeken. De haven heeft een ingang die open ligt naar het oosten. Een Deense zeilboot lag afgemeerd aan de buitenkant van de steiger, pal voor de ingang. Aangezien er harde oostenwind werd verwacht leek ons dat geen goed plan. En inderdaad, in de stromende regen moesten ze met stootwillen en lijnen in de weer in een poging om hun boot heel te houden. Ze lagen dwars op de golven heftig tegen de steiger aan te rollen. Later trokken ze de boot een stuk naar achteren, enigszins achter de havenpier. Hier in het Oostzeegebied zijn we heel veel havens tegengekomen die lang niet bij alle windrichtingen beschutting bieden of soms zelfs ronduit gevaarlijk zijn. Wij hebben inmiddels geleerd om vooruit te kijken en ligplaatsen te beoordelen op veiligheid!


Zondag vertrokken we met een vrij stevige westenwind uit Samsø. Vanuit de haven moesten we een flink eind tegen de wind in varen om op diep water te komen. Daar hebben we het grootzeil gehesen en de genua uitgerold.


De rest van de dag konden we genieten van een zeldzaam mooie bakstagwind, schuin van achteren. Dit is een snelle koers en we schoten dan ook mooi op. De bestemming was Grenå, op de oostpunt van de "neus" van het Deense vasteland. Dit is de enige haven in die buurt. Het ligt dan ook op een strategisch punt als overnachtingspunt voor het vervolg van de route noordwaarts. Men gebruikt Grenå ook als uitvalsbasis om over te steken naar Anholt (halverwege Denemarken en Zweden) of Zweden.


We zijn inmiddels aangeland in het Kattegat, een grote ondiepe zee. We zijn de volgende dag meteen verder gevaren, omdat later in de week de weersverwachtingen veel ongunstiger worden. De bestemming was Hals, een mijl of 43 naar het noordwesten. Er was weinig wind, maar elke keer als de wind een beetje aanwakkerde ging de motor uit en maakten we weer wat mijlen onder zeil.


De laatste tien mijl naar de aanloopgeul van Hals konden we helemaal zeilen. We moesten de genua zelfs gedeeltelijk inrollen, omdat de wind behoorlijk toenam. Al met al hebben we 40% van de route gezeild.


Hals ligt aan het begin van de Limfjord. De smalle aanloopgeul wordt ook gebruikt door de grote scheepvaart, omdat verder landinwaarts de havenstad Aalborg ligt. Dankzij de AIS konden we goed inschatten hoe deze schepen langs ons heen zouden gaan. Rond vijf uur waren we afgemeerd.


We bleven een dag extra in Hals om wat boodschappen en huishoudelijke klussen te doen. Johan deed ook een een technische check van de motor, de schroefas, de elektrische aansluitingen en dergelijke. Alles is nog in orde. Het is maar goed dat we zijn blijven liggen, want de voorspelde onweersbuien kwamen in alle hevigheid over, met zeer heftige windstoten.








Vandaag varen we een stukje verder naar Aalborg. Het eerste stuk van de Limfjord gaat door een aardig heuvelachtig landschap, maar lijkt verder op een vrij brede rivier. In Aalborg moeten er twee bruggen open. De eerste is een verkeersbrug, die op elk hele uur open gaat. De tweede is een spoorbrug die na een half uurtje opengaat. Wij moeten een blauw-wit geblokte vlag voeren, ten teken dat we door de brug willen. In eerste instantie denken we dat dit nostalgie is, maar alle Deense boten zien we met die vlag varen, dus het zal dan toch echt nodig zijn. Toevallig hebben we die vlag aan boord, omdat we voor het Rondje Atlantic een set met alle seinvlaggen hebben gekocht. Men gebruikt een slinger van alle seinvlaggen aan elkaar ook wel om de boot te versieren als er iets te vieren valt. In dit geval kunnen we dus mooi van één van deze vlaggen gebruik maken!


Er zijn alweer onweersbuien met zware windstoten voorspeld. Wij hebben echter geluk: een zware bui drijft net voor ons langs en een andere lost op voordat hij ons bereikt. We komen droog aan bij de haven.

Morgen gaan we Aalborg bekijken en we nemen ons voor om het voor de rest van de Limfjord rustig aan te doen. Er valt nog veel moois te zien. Hopelijk komt er ook een beetje zomerweer aan!

Geplaatst door Johan en Joke op 19 juni 2019
14 juni 2019
Samsø

Donderdag 13 juni is het eindelijk zo ver. De wind draait naar het zuidoosten en neemt iets af tot redelijke proporties. We varen uit en gaan zeilend de fjord uit. De wind draait tijdelijk en neemt af, zodat we op de motor verder varen. Na het bewuste geultje waar we de afgelopen dagen met de harde noordoosten wind niet door wilden varen, neemt de wind weer toe en kunnen we hoog aan de wind zeilend naar Mårup op het eiland Samsø varen.



Het is een heel klein haventje, met voor onze boot weer heel beperkt plaats. Gelukkig vinden we nog een plekje aan de langssteiger voor "grote" boten. Het kost Johan moeite om in het kleine niet al te diepe haventje de boot in bedwang te houden. Met de kop schuin in de wind moeten we achteruit langs een paar boten om uiteindelijk tussen twee schepen in te fileparkeren. De ruimte is heel beperkt en de boegschroef draait overuren. De tweede poging lukt het dankzij een spring vanuit de middenbolder, die ervoor zorgt dat we met draaiende motor langzaam langszij de steiger terecht komen. Johan is trots dat het allemaal heel beheerst is verlopen. Een kleine fout had ervoor kunnen zorgen dat de boot aan de grond of op een stenen dam terecht was gekomen.


Samsø is nieuw voor ons en de eerste indruk is goed. Het ziet er hier mooi uit. We besluiten hier tot zondag te blijven. Voor zaterdag is er weer heel harde oostenwind verwacht, dus dat willen we sowieso afwachten.

Vrijdag gaan we te voet het noordelijke stuk van Samsø verkennen. We komen na vier kilometer bij het plaatsje Nordby, wat erg charmant blijkt te zijn. We eten de meegebrachte lunch in een parkje en gaan daarna richting de westkust.



We genieten van een mooi heuvelachtig landschap en het zonnige weer. Langs de kust lopen we uiteindelijk weer zuidwaarts richtig de haven. Dat is nog een behoorlijke opgave met steile hellingen en een lastig stuk grindstrand.




Langzamerhand begint de lucht te betrekken en wordt het aan de horizon steeds zwarter. Uitkijkend naar mogelijke plekken om te schuilen wandelen we verder.


Uiteindelijk valt het mee, de buien trekken grotendeels links en rechts langs ons heen. Na een wandeling van bijna 15 kilometer ploffen we moe maar voldaan weer aan boord neer. Even later trekt er alsnog een fikse regenbui over, maar die kan ons niet meer deren.


Geplaatst door Johan op 14 juni 2019
12 juni 2019
In de gevangenis

Op vrijdag 7 juni informeert de havenmeester van Snaptun wanneer we willen vertrekken. Met Pinksteren verwacht hij 53 bezoekende boten, de haven zal dan dus helemaal vol gepropt worden. We waren al van plan om naar Horsens te vertrekken. Rond het middaguur gingen we, zodra de oostenwind een beetje doorzette, onder zeil. Op de fok konden we kalmpjes aan de fjord naar Horsens inzeilen.


Horsens is een vrij grote stad met rond de 58000 inwoners. De jachthaven ligt aan de buitenkant van het havengebied. Zoals zo vaak in Denemarken zijn ook hier voor onze boot maar weinig plaatsen. De boxen zijn vaak te kort of te smal. We vonden een plaatsje met een groen bordje, ten teken dat de box vrij is. Een ietwat bemoeizuchtige Deense buurman (die permanent op zijn bootje bleek te wonen) dacht dat de eigenaar van onze box binnenkort zou terugkomen. Toen we wezen op het groene bordje, konden we toch blijven liggen.


Later stak een stevige noordoostenwind op. Onze plek bleek erg onrustig. De golven uit de fjord rollen de jachthaven in en we liggen behoorlijk te deinen in de box. We kijken het zaterdag nog aan en lenen gratis fietsen van de havenmeester. De binnenstad ligt op vrij grote afstand, dus de fietsen komen goed van pas. Na een rondje winkelstraten gaan we naar de supermarkt en doen de was.




De wind blijft nog meerdere dagen hard uit het noordoosten staan. Dat is tegenwind voor het vervolg van onze route, er is een ondiepe geul met zeer ruim open water daar achter. Er kunnen daar met de golven vanuit het Kattegat grondzeeën staan. Het is ronduit gevaarlijk om te proberen daar tegenin te gaan. We liggen voorlopig gevangen in Horsens. Het waait weliswaar stevig, maar zondag droogt de rest van de was prima aan de geïmproviseerde waslijnen op de boot.


's Avonds kijken we naar de Grand Prix van Canada op de laptop, die via de telefoon is verbonden met het internet. De wind is gaan liggen, maar zal morgen weer aanwakkeren. Na de F1-race besluiten we naar een andere plek te gaan met de boot. We hadden eerder al een paar mogelijke plaatsen uitgezocht. We varen om en komen er achter dat de eerste plek te smal is. In nummer twee komen we aan de grond te liggen. De waterstand is erg laag momenteel. We druipen af en willen weer naar buiten varen als helemaal buitenop aan het einde nog een geschikte plek beschikbaar blijkt te zijn. We liggen achter de muur die dit deel van de haven tegen de golven beschermt. Dit blijkt een gouden greep te zijn. Als de komende dagen de wind weer opsteekt, liggen we heel rustig!


Het weer is elke dag wisselend. Vrij veel regen en de aanhoudende noordoosten wind. Met de fietsen gaan we er tussen de buien op uit. Al met al vermaken we ons wel. De grootste toeristische attractie van Horsens is een oude gevangenis. Dit is in 1853 gebouwd en heeft tot 2006 dienst gedaan. Nu is daar onder andere een museum gevestigd. Woensdag 12 juni fietsen we daarheen en gaan de gevangenis in. Als Joke onze zoon Bas belt en vertelt dat we in de gevangenis zitten krijgt hij bijna een hartverzakking.


Het museum is interessant opgezet, met diverse onderwerpen die tot nadenken stemmen.


We eindigen de rondgang door de gevangenis langs de 18 meter lange tunnel die een zekere Lorentzen heeft gegraven om te ontsnappen. Het was tien maanden werk, maar hij heeft maar acht dagen van zijn vrijheid kunnen genieten. In die acht dagen was hij wel tot een volksheld uitgegroeid.


Geplaatst door Johan op 12 juni 2019
6 juni 2019
Hjarnø

Tegenover Snaptun ligt een eilandje genaamd Hjarnø. Vanuit Snaptun vaart een kleine ferrie heen en weer. We gaan donderdagochtend met de ferrie mee. Hjanrø is een prachtig eilandje om te wandelen en de natuur te bewonderen. We zien zelfs nog een grote dode zeehond, zo te zien lag die er nog maar een paar dagen.




We wandelen door een gebied met vogels, die vinden dat wij daar niet thuishoren. Ze vallen ons bijna aan, we zien een kuiken verderop lopen, dus dat zal wel de oorzaak zijn. Wij zorgen ervoor dat we zo rustig mogelijk lopen. Het dorpje op het eiland is het op twee na kleinste dorpje van Denemarken. Rond een uur of één nemen we voldaan de ferrie weer terug. Dit was de moeite waard! Wij hadden tijdens de wandeling prachtig weer, maar in de middag is er regen voorspeld. Donkere wolken beginnen op te doemen. We kunnen nog net even in de zon genieten van een ijsje. Later barst het onweer los, maar het valt uiteindelijk reuze mee.








Eenmaal aan boord gaat Joke foto's uitzoeken voor de blog en Johan gaat een lus in twee nieuwe landvasten splitsen. De oude zijn inmiddels behoorlijk versleten.

De weersvooruitzichten zijn heel wisselend, dus voor de komende dagen gaan we bekijken wat de verdere mogelijkheden zijn. Waarschijnlijk varen we morgen naar Horsens en blijven we daar zaterdag liggen. Er wordt dan heel harde wind verwacht.

Geplaatst door Johan en Joke op 6 juni 2019
5 juni 2019
Windstilte, stroming en deining

Dinsdag vertrekken we vroeg uit Assens met bestemming Strib. Dat is een heel klein haventje. Als we bijtijds in zo'n haventje aankomen is de kans groter dat er nog een plek is. Zoals verwacht was er vrijwel geen wind. Joke zit op de uitkijk voor bruinvissen. Met succes, want vooral in het begin zien we er heel wat zwemmen. Helaas te ver weg om een goede foto van te maken. Het is altijd weer bijzonder om ze aan de oppervlakte te zien komen. Meestal duiken ze drie keer op. De derde keer verdwijnen ze weer voor langere tijd onder water. Eenmaal bij de bruggen over de Kleine Belt aangekomen zien we geen bruinvissen, in tegenstelling tot vorig jaar. Het verschil is dat er vandaag nauwelijks stroom staat, dus wellicht is het te tam voor ze.


Strib heeft eigenlijk twee kleine havens. Alleen de noordelijke heeft een paar ligplaatsen die groot genoeg voor onze boot zijn. Ze hanteren hier ook weer het systeem met rode en groene bordjes in de boxen. Als de eigenaar op vakantie is, dan hangt hij het groene bordje op, als teken dat gasten er kunnen afmeren. Strib zelf is een soort villawijk. Er zijn nauwelijks winkels en een supermarkt is nergens te bekennen.


Strib ligt tegenover Fredericia, het verste punt van de tocht van vorig jaar. Verder naar het noorden willen we het wat rustiger aan doen, omdat we dan weer in een nieuwe omgeving varen. Daarom varen we woensdag weer uit naar Snaptun, een klein plaatsje aan de ingang van de fjord naar Horsens. In tegenstelling tot gisteren staat er nu wel heel veel stroom in de Kleine Belt. We hebben de stroom mee, maar vanuit het noorden komt een deining aanrollen tegen de stroom in. Dat zorgt ervoor dat de golven hoog en steil worden. Met klapperende zeilen proberen we met een zwakke wind in de rug de Kleine Belt uit te stuiteren. Door de wilde bewegingen lukt dat niet, zodat we de motor bijzetten. Regelmatig duikt de boegspriet onder water en valt de boot bijna stil. Alleen de sterke stroom zorgt ervoor dat we nog voortgang maken. Als het water breder wordt, nemen deze effecten af en langzaam herstelt de normale situatie zich weer. We beschouwen het maar als een wake up call: welkom in het Kattegat!

Uiteindelijk steekt er wat wind op en kunnen we het laatste stuk nog lekker zeilen. Snaptun heeft een vissershaven, een ferriehaven en een jachthaven. Dat klinkt nogal heftig, maar het zijn alledrie piekleine miniatuurhaventjes. In de jachthaven zijn welgeteld drie vrije plaatsen om onze Beluga af te meren. We kiezen voor een prima plekje, in een hoek van de haven die naar onze mening ook de meeste beschutting biedt voor eventuele zeegang vanuit het oosten.




Geplaatst door Johan en Joke op 5 juni 2019
3 juni 2019
Drie dagen zeilen

De wind zorgt ervoor dat we een paar dagen in Heiligenhafen blijven liggen. Woensdag is de wind nog steeds vrij krachtig noordwest (voor ons tegenwind), donderdag draait de wind naar het zuiden. Prima voor ons, maar dan is het windkracht zes tot zeven, veel te veel om aan lagerwal de ondiepe geul naar Marstal aan te lopen. Vrijdag is het dan zover: een matige zuidwesten wind maak het mogelijk om zeilend de Oostzee over te steken en Marstal aan te lopen. Omdat de wind in de loop van de dag weer terugdraait naar het westen, moeten we wel om 05.00u gaan varen, zodat we zo lang mogelijk van de gunstige zuidwesten wind kunnen profteren. Het levert een mooie zeildag op, met als vanouds Arie (onze windvaan) aan het roer!




Vanuit Marstal loopt de route door een bochtige smalle vaargeul. Zaterdag is de windrichting geschikt om daar helemaal zeilend doorheen te komen. Het is wel een beetje spannend, omdat het er met windvlagen tot 21 knopen stevig aan toe gaat. We hebben weer een mooie zeildag naar onze favoriete ankerplek bij Faaborg.




Zondag draait de wind naar het zuidoosten. Dat is voor ons de perfecte richting om verder te gaan. Om half tien in de ochtend halen we het anker op. Kalmpjes op alleen de genua gaan we voor de wind verder naar Assens. Al met al hebben we zo veel mogelijk onder zeil een aardige afstand afgelegd, zodat we ons maandag een rustdag in Assens gunnen.



"Rustdag" is wel een beetje betrekkelijk, want ook op de boot gaan de huishoudelijke taken gewoon door. Joke maakt binnen de boot schoon en doet wat handwasjes terwijl Johan de berging onder het achterluik uitruimt om bij de stuurkabels te komen. Deze zijn voor ons vertrek naar de Oostzee vernieuwd en moeten onderhand weer wat worden aangespannen.


Als de klusjes klaar zijn maken we nog een wandeling door het leuke stadje. Bij de bakker halen we wat lekkers en aan het eind van de middag genieten we van een welverdiende rust.



Naar verwachting is het morgen windstil, maar we willen toch verder varen door de Kleine Belt. Op het programma staat bruinvissen spotten (die komen daar veel voor) en doorvaren naar Strib. Dat is de springplank om later in de week het Kattegat op te varen naar Noord Denemarken.

Geplaatst door Johan en Joke op 3 juni 2019
29 mei 2019
Start nieuwe vaarseizoen in Burgstaaken

In april zijn we met de auto naar de boot op Fehmarn geweest om spullen mee te nemen, wat voorraad in te slaan en onderhoud aan de boot te plegen. Nu zijn we met de trein gekomen, om te voorkomen dat de auto achterblijft en we die later weer moeten ophalen. Het plan is om dit jaar de boot weer naar Nederland te varen.




Op woensdag 23 mei rond het middaguur is het zover, Beluga komt aangereden vanuit het opslag terrein. We vinden dit altijd even een spannend moment, maar alles gaat natuurlijk gewoon weer goed. Korte tijd later ligt de boot weer in het water en breken voor ons een paar drukke dagen aan.




Het is zonnig en rustig weer, dus pakken we gelijk de gelegenheid om de genua en de kotterfok op te tuigen. In een paar dagen tijd richten we de boot verder in, wordt het grootzeil weer aangeslagen, sjouwen we de bijboot en het reddingsvlot weer naar buiten, installeren de zonnencellen, maken rondom de boot schoon, geven we alle bagage een plek, sluiten de apparatuur weer aan, testen of alles nog werkt, wordt de motor nog even nagelopen, tanken we water en diesel en doen we nog wat boodschappen.






Onderwijl is het in Burgstaaken (de haven waar we liggen) een gezellige drukte. Behalve rondvaarten met toeristen zijn er ook sportvissers, "echte" vissers en een nog steeds functionerende graanoverslag. Tractoren rijden af en aan via de weegbrug met aanhangers vol graan. Binnenkort komt de Jeanny, een vrachtschip, het graan inladen en gaat vervolgens helemaal naar Hamburg. Het is goed om te zien hoe in een kleine haven deze bedrijvigheid nog steeds stand houdt.



Onderwijl bekijken we de weerberichten. Het is redelijk mooi weer, wel erg koud en voor ons belangrijker, de wind staat hardnekkig verkeerd. Met een stevige wind uit het noordwesten komen we eigenlijk niet weg in de richting waar we heen willen. Pas op dinsdag, met nog steeds noordwesten wind is het iets rustiger. Zodat we zonder al te veel klapperend geweld de zeilen kunnen hijsen, bekijken of alles goed is opgetuigd en de reeflijnen weer afstellen op de juiste lengte. Hiervoor willen we de eerste keer altijd even een rustig moment hebben. We gaan naar Heiligenhafen en wachten daar op een geschikt moment om over te steken.







Geplaatst door Johan en Joke op 29 mei 2019
24 augustus 2018
Thuisreis

We besluiten dat de eerstvolgende stop Årøsund is. Aan het einde van de Koldingfjord zien we twee zeehonden. We verwachten deze hier niet, dus denken we eerst een stootwil te zien drijven, maar die bewegen niet en duiken ook niet onder. Vlak bij de boot kijkt er eentje Joke recht in de ogen voordat hij onderduikt, nu weten we het zeker.


Eenmaal uit de Koldingfjord neemt de wind toe en is het heel mooi zeilweer. Jammer om in Årøsund al te stoppen. We meten het nog eens na op de kaart en besluiten om door te zeilen naar Faaborg. We koken weer eens ouderwets aan boord. De stuurautomaat stuurt en we voelen ons weer in ons element. Na een mooie zeildag meren we met zonsondergang af in de jachthaven.




We bekijken het weerbericht. Daar zitten weer heel wat regendagen en dagen met heel veel wind in. We mikken op twee dagen met een goed vooruitzicht. Dat geeft ons eerst nog een rustdagje in Faaborg, waarna we weer een leuke zeiltocht naar Marstal kunnen maken.


Het waait vrij stevig en op dubbel gereefd grootzeil, kotterfok en halve genua varen we met ruim zes knopen richting de smalle geul die uiteindelijk naar Marstal leidt. Steeds als we denken dat we niet hoger aan de wind kunnen, blijkt het toch mee te vallen en kunnen we tot bijna voor Marstal onder zeil blijven. De geul slingert zich door heel ondiep water, dus er is niet veel ruimte, ondanks dat het water tussen de eilanden heel breed is.



Ook in Marstal blijven we een dag liggen en maken nog een leuke wandeling door het natuurgebied dat de natuurlijke haven omringt. Onderweg staan een paar typische strandhuisjes die beschermd zijn. De huurders mogen er niets aan veranderen. Ze leveren een schilderachtig plaatje op. Aan het einde van de wandeling staat een oude kalkoven. Er is een steigertje en er zijn hier zowaar barbequeplekken ingericht! We wandelen terug en halen nog een ijsje en doen een paar boodschappen in een supermarkt. Al met al hebben we bijna negen kilometer gelopen.




De laatste etappe is van Marstal naar Burgstaaken. Om zes uur 's morgens varen we uit. Er zou nog wat noordwesten wind staan en we besluiten om "melkmeisje" te gaan varen: het grootzeil aan de ene kant, de uitgeboomde genua aan de andere kant en de kotterfok in het midden als slingerzeil. Het inrichten van de fokkeboom gaat voorspoedig. We gebruiken hiervoor een ophouder, een foreguy en een aftguy. Drie lijnen die de boom fixeren in de juiste stand. De genua kan zo in de boom worden uitgerold en ingerold. We laten voor het eerst dit jaar Arie, de windvaan, sturen. Het lukt om zo nog een mijl of vijftien te zeilen, totdat de wind bijna helemaal wegvalt. Uiteidelijk moeten we de motor starten, een laten we "ons Miep", de elektrische stuurautomaat, de boot verder sturen. We komen vrij vroeg in de middag aan in Brugstaaken, wat eerder dan verwacht omdat we tijdens de oversteek behoorlijk veel stroom mee hadden.




We krijgen twee dagen mooi weer (en ook weer warm!). Prima weer om de zeilen eraf te halen en buitenop alles klaar te maken voor de aankomende overwintering op de wal.



Geplaatst door Johan en Joke op 24 augustus 2018
16 augustus 2018
Kolding

Het weerbericht was eerst zo slecht dat we vreesden een week in Fredericia te moeten blijven. Gaandeweg knapt het echter op en blijven de voorspelde storm en regen uit. Tim heeft zijn treintickets al geboekt, dus moeten we hem wel ergens langs de spoorlijn afleveren. We besluiten om naar Kolding te gaan, ondanks dat het daar niet heel aantrekkelijk is, temidden van een industrieel gebied. Als we de jachthaven van Fredericia uitvaren, zien we aan de kade achter ons een schip dat wordt gelost. Grote gele stofwolken doen ons afvragen wat het vervoert, wellicht maismeel? We varen op de motor grotendeels tegen de wind in naar de Kolding Fjord. Afgezien van een grote elektriciteits centrale aan het begin is de fjord wel mooi, met heuvelachtige terrein en veel groen aan weerszijden.



We vinden een plekje in de jachthaven tussen twee klusboten, die nog worden afgebouwd of gerestaureerd. Wellicht dromen ze ook van verre reizen? Tim doet met zijn monowheel boodschappen en is rap weer terug. Aan de andere kant van de haven ligt een grote berg oud metaal. Er komt een vrachtschip aan de kade liggen en met veel geraas wordt het metaal erin geladen. Dat gaat de hele nacht door. Ook wordt een schip met boomstammen uitgeladen. Zelfs Tim heeft slecht geslapen van het lawaai. Maar ach, ook de Deense werkgelegenheid moet zijn plaats hebben, dus mogen we niet klagen.


Tim biedt ons een etentje aan in Kolding. We maken een wandeling langs het Koldinghus, een groot kasteel op een heuvel en komen later op een gezellig pleintje terecht waar terrasjes zijn. Een prima plek voor een dinertje! De volgende dag is het tijd voor Tim om naar huis te gaan. we nemen afscheid en hij gaat op zijn wiel naar het station. Er staat een harde zuidenwind, dus Joke en Johan besluiten om nog een dagje in de haven te blijven.




Geplaatst door Johan en Joke op 16 augustus 2018
13 augustus 2018
Met de auto eropuit

De jachthaven ligt eigenlijk niet in Fredericia zelf, maar in Sanddal. We vinden op niet al te grote afstand een Budget/Avis vestiging die op zaterdag open is. Joke reserveert online een auto, als echte Hollander de goedkoopste uit de dure lijst, een Dacia Dokker. Als we zaterdagochtend bij de verhuurder aankomen krijgt Johan een heldere ingeving als hij de Dacia bestelautootjes ziet staan. Hij informeert of we er wel met zijn drieën in kunnen. De verhuurder kijkt even en zegt dat het niet gaat. Johan vraagt of er een auto is waar wel wel met drie personen in passen. Die is er wel, maar die moet nog even van brandstof worden voorzien. We horen een diesel starten en even later rijdt een grote bestelbus weg. Het zal toch niet....? De verhuurder denkt natuurlijk dat we een bestelauto met drie zitplaatsen willen! Het duurt al met al even, maar uiteindelijk rijden we met een bijna nieuwe Renault Megane weer naar de boot.

Het begint weer flink te regenen. We maken plannen voor de dag en rijden dan zeer decadent eerst naar het havenkantoor. Zo hoeven we niet in de regen naar de betaalautomaat te lopen. Dan zetten we koers naar Odense. De weg gaat eerst over de nieuwe brug over de Kleine Belt, maar we verlaten de grote weg aan de andere kant en rijden via een wat meer toeristische route naar Odense. Daar aangekomen vinden we een ruim parkeerterrein en parkeren naast de parkeerbon-automaat. Met de creditcard kunnen we inchecken. Handig, zo hoeven we niet direct te bepalen hoe lang we blijven. Joke legt het bonnetje achter de voorruit.


We wandelen door Odense, waar veel leuke dingen te zien zijn. Gelukkig vinden we op tijd een winkel die paraplu's verkoopt, want het begint al gauw stevig te regenen. Na een kopje koffie met gebak wandelen we door de stad. Odense is de geboorteplaats van Hans Cristian Andersen, de beroemde schrijver van sprookjes. Er staan nog diverse oude huizen waar hij is geboren, gewoond en gewerkt heeft en dergelijke. Al met al vermaken we ons prima, ondanks de regen. Als we weer bij de auto terugkomen checken we uit bij de parkeerautomaat en willen wegrijden. Tot onze schrik vinden we een parkeerboete van omgerekend ruim honderd euro onder de ruitenwisser. Ons bonnetje achter de voorruit heeft vermoedelijk ondersteboven gelegen, zodat ze het niet konden controleren. Joke belt onmiddelijk met de servicedienst van Q-Park, maar de afdeling die hierover gaat is al gesloten voor het weekeinde. Maandag gaan we het wel proberen op te lossen.





Via een toeristische route rijden we weer terug naar de boot, waar we de auto dicht bij de boot kunnen parkeren.

De auto is voor twee dagen gehuurd, dus zondag 12 augustus gaan we er weer op uit. Dit keer naar Kasteel Egeskov. Vertaald betekent het eikenbos, het kasteel is namelijk op eiken houten palen gebouwd en tijdens de bouw is er een heel bos gebruikt. Het landgoed ligt in de zuidelijke helft van Fyn, een rit van een kilometer of 70.


De toegangsprijs is stevig, rond de 30 euro per persoon, maar het blijkt allemaal zeer de moeite waard. We wandelen eerst door de prachtig onderhouden tuinen van het landgoed. Als het harder gaat regenen gaan we de diverse gebouwen in, waar hele mooie verzamelingen oude voertuigen staan. Auto's, fietsen, brommers en motoren en brandweerauto's en dergelijke. Vele zijn meer dan 100 jaar oud en al met al zeer interessant om te bekijken. We bekijken natuurlijk ook het kasteel zelf, wat een leuk beeld geeft van hoe men in de afgelopen honderden jaren heeft geleefd. Het kasteel is overigens nog steeds bewoond, momenteel door de 9e generatie Ahlefeldt-Laurvig-Bille!









Aan het eind van de middag rijden we weer terug naar de Avis-vestiging en leveren de autosleutel in. Door de regen wandelen we naar de boot en besluiten dat we wel een etentje hebben verdiend in het restaurant pal voor de boot. Het smaakt heerlijk en tevreden over de afgelopen dagen gaan we weer aan boord.

Maandagochtend belt Johan met de servicedienst van Q-Park. Johan legt de situatie uit en de vriendelijke beambte geeft aan dat als we een mailtje sturen met een foto van de bonnetjes, de bekeuring zal worden geannuleerd. Hopelijk is dit dus ook weer opgelost.

Geplaatst door Johan en Joke op 13 augustus 2018
10 augustus 2018
Fredericia

Tim moet ook weer aan zijn terugreis gaan denken en boekt een treinticket vanuit Fredericia. We gaan daar de 9e augustus heen. Het is niet zo ver varen maar er staat een fikse stroom tegen op de Kleine Belt. Vooral als we onder de twee bruggen doorvaren stroomt het hard en zijn er grote draaikolken in het water. Er is van oudsher een flinke populatie bruinvissen aanwezig in de Kleine Belt, waarop vroeger gejaagd werd. Het vet werd gebruikt om er lampolie van te maken. Men neemt aan dat het vlees destijds ook werd gegeten door de arme bevolking. Ook nu nemen we diverse keren bruinvissen waar. Joke ziet zelfs een moeder met jong, het kleintje springt helemaal uit het water.



Eenmaal in de jachthaven van Fredericia aangekomen, wenkt een Deen ons en wijst naar een aantal vrije gastenplaatsen. Johan vertrouwt het niet helemaal, maar besluit toch om er gebruik van te maken. We brengen wel extra lijnen uit om de boot goed stevig vast te leggen. De plaatsen liggen namelijk recht tegenover de ingang van de haven. Later komen er nog drie Nederlandse boten aan, die ook in de buurt afmeren. De haveningang ligt open naar het zuidoosten en dat hebben we geweten! 's Nachts steekt er een zuidoosten storm op die ervoor zorgt dat we allemaal heftig liggen te deinen op de binnenkomende golven. Onze buren brengen in de regen nu ook extra lijnen uit. Het wordt een zeer onrustige nacht met weinig slaap, maar wij liggen er verder goed bij en de boot beweegt soepel in zijn spinnenweb van lijnen.

De volgende ochtend is de wind gedraaid naar het westen en is de rust in de haven weergekeerd. Onze Nederlandse buren houden het voor gezien. Eén vaart de haven uit en de andere gaan wat verder de haven in. Wij maken onderwijl een wandeling in de omgeving en doen wat boodschappen. Het gaat onderwijl weer regenen. Tim vindt later nog twee vrije plekken helemaal achterin de haven, beschut achter de golfbreker. Als het even droog is verhuizen we daarheen. Het plan is om nog een aantal dagen hier te blijven, omdat er nog heel wat regen aankomt. Maar dan moeten we wel rustig liggen!



Geplaatst door Johan en Joke op 10 augustus 2018
8 augustus 2018
Middelfart

Maandag 6 augustus gaan we nog een keer een ankerplek opzoeken, dit keer in Gamborg, een langgerekte baai ten oosten van Middelfart. Het was lekker rustig en er waren weer bruinvissen in de buurt.



De volgende dag gaan we naar de jachthaven aan de zuidkant van Middelfart. We willen daar in de buurt eens rondkijken. We meren af in een hele grote box aan de binnenkant van een kopsteiger. Met veel misbaar meerde een Duitse les-boot af aan de andere kant van de steiger. Het was bijna windstil, maar toch gebruikten ze alle trucs met voorlijnen, achterlijnen en springen om af te meren. Wij vinden het wel vermakelijk, maar misschien was het wel leerzaam voor de cursisten aan boord. Even later moesten ze een stukje naar voren, omdat de ligplaatshouder eraan kwam, een 74 voets motorjacht van ruim 22 meter lang. Zij voeren met zijn tweeën, maar de aanlegmanoeuvre ging heel rustig, welliswaar met hulp van personeel dat op de steiger stond te wachten.


Tim ging op verkenning uit op zijn monowheel en kwam enthousiast terug. Er zijn leuke wandelmogelijkheden en er is een soort safarigebied met herten. Dit zijn we de volgende dag gaan verkennen. Het is een leuke wandeling door een bosachtige omgeving. Als we door een hek gaan, komen we in het uitgestrekte gebied met de herten uit. We zien in de verte twee kudde's en lopen erheen over de beschikbare wandelpaden. De herten liggen aan weerszijden van het pad, op een niet al te grote afstand. We kunnen ze rustig bestuderen, een bijzonder leuke ervaring!



We lopen via een omweg door naar Middelfart. Dit is een leuk stadje met een middeleeuwse stadskern. We vinden een terras aan het water, waar we genieten van koffie met gebak. Terug aan boord maken we plannen voor de rest van de week. Het weer slaat nu eindelijk om en er wordt bijna alle dagen veel wind en regen verwacht.




Geplaatst door Johan en Joke op 8 augustus 2018
5 augustus 2018
Eilandexpeditie

We bekijken de kaart en besluiten om weer een nachtje in Dyvig te gaan liggen. Hiervoor moeten we eerst door Sønderborg, waar de brug open moet. Als we aankomen, gaat de brug net voor ons neus dicht. Ze hebben het hier handig geregeld: op een display staat het tijdstip waarop de brug weer open gaat. We meren tijdelijk af aan de stadskade en gebruiken de wachttijd om wat Pokemons en een lekker ijsje te scoren. Na de brug varen we eerst op de motor door de smalle Als Sund die uitkomt om de bredere Als Fjord. De wind in de Als Fjord staat tegen, maar we zijn actieve zeilers en laveren het hele stuk naar de ingang van de baai van Dyvig. Het resultaat is een aardige dronkemansroute op de track van de AIS. We ankeren dicht bij de plek waar de de vorige keer hebben gelegen.



De volgende ochtend is het windstil. We varen op de motor naar het eiland Barsø. We gaan even ten zuiden van het miniatuurhaventje voor anker en blazen de bijboot weer op. Het is hier een "dayanchorage", oftewel een mooie stek om overdag een poosje te blijven. We varen naar de wal en maken een leuke wandeling over het eiland. Het wordt hier, conform de weersverachting, lagerwal.




Als we terugkomen is er al een noorwestelijke wind opgestoken, dus is het tijd om weer ankerop te gaan. We vinden achterin de Genner Bugt een beschutte ankerplek voor de nacht. Twee bruinvissen zorgen nog voor een leuke show in de baai en Joke probeert ze te vlug af te zijn met de camera. Joke en Tim maken later nog een wandeling rond het schiereiland Kalvø.



De volgende dag is het tijd om een haven op te zoeken. We mikken op Årøsund, een kleine haven ten noorden van de Genner Bugt. Onder zeil varen we naar de bestemming in een steeds toenemende vlagerige wind. Met een snelheidsrecord van 7,8 knopen bereiken de de haven waar we een mooie plek vinden aan een kopsteiger. We blijven een extra nacht hier, omdat er veel wind wordt verwacht.



Tim maakt nog wat ritjes op zijn elektrische éénwieler, waarbij hij ook nog een brood weet te scoren bij een supermarktje. Zondag maken we een wandeling rondom Årøsund, we krijgen nog wat druppels van een overtrekkende bui over ons heen. 's Avonds is het tijd om de blog bij te werken, we lopen alweer aardig achter.




Het lijkt erop dat de eindeloze zomer toch een beetje gaat aflopen, dus we gaan de komende dagen eens bekijken wat we verder kunnen gaan doen!

Geplaatst door Johan en Joke op 5 augustus 2018
1 augustus 2018
Tim ophalen en trouwdag

Vanuit Glücksburg is het niet ver meer naar Flensburg, waar Tim zal aankomen met de trein. Na het onweersgeweld van de vorige avond, was het weer zonnig en er was niet veel wind. Het lukt om de Flensburger Fjord hoog aan de wind in te zeilen, tot aan het einde de wind helemaal wegvalt. Op de motor gaan we het laatste stukje afleggen. Na een rondje door het laatste deel van de doodlopende fjord vinden we een leuk plekje in een kleine clubhaven. Een clublid hielp ons aanmeren en legde uit dat we een sleutel nodig hebben voor het hek dat de steiger afsluit. De vriendelijke havenmeester komt later langs en geeft ons een sleutel, met het verzoek dat we die weer bij vertrek afleveren in een soort brievenbus aan het hek.


Het is weer heel warm en de kok (Johan) stelt voor om uit eten te gaan. Zo'n voorstel is eigenlijk een stakingseis, dus lopen we om de haven heen naar de oude binnenstad en vinden een druk maar gezellig terras waar we een typisch Duitse maaltijd nuttigen.

De volgende dag is het weer zonnig en warm. Joke doet met assistentie van Johan de was in de wasmachine van de haven. 's Middags gaan we boodschappen doen, het is een aardige wandeling bergop. We bedenken dat het rolkoffertje en een boodschappentas op wieltjes erg handig zijn. Met gemak nemen we vele liters sap, melk en yoghurt mee terug. Tim komt op de geplande tijd aan in Flensburg en op zijn éénwielig electrisch voertuig staat hij korte tijd later beladen met een rugzak en weekendtas voor het hek van onze haven. Nadat we hebben bijgekletst besluiten we om weer uit eten te gaan, dit keer bij een Grieks restaurant.


Op 31 juli varen we weer uit. Het lukt om onder zeil de bochtige Fjord uit de varen en we steken over naar de langwerpige baai boven het eiland Kegnæs, waar we een prima ankerplek vinden.



Één augustus is onze trouwdag, 29 jaar inmiddels, en dat vieren we met een tochtje met de bijboot naar het dorpje Høruphav. Er is daar een haven waar we een plekje voor de bijboot vinden. We maken een leuke wandeling door de omgeving en vinden in het dorpje een glasblazerij. Zij maken prachtige kunstwerken en we besluiten om onszelf een mooie glazen schaal cadeau te doen. De glasblazer geeft speciaal voor ons nog een demonstratie hoe het proces in zijn werk gaat.





We varen terug en maken het feestje compleet met een lekkere barbeque op de Cobb. Het is weer een zeldzaam mooie avond en we genieten tot ruim na de zonsondergang van de rust om ons heen.


Geplaatst door Johan en Joke op 1 augustus 2018
28 juli 2018
Het Maritieme Hitteplan

Het bevalt ons in Dyvig en de komende twee dagen is het vrijwel windstil. We blijven dus lekker voor anker liggen. We lezen dat in Nederland het Nationale Hitteplan wordt ingesteld. Hier wordt het ook zo heet, dus stellen we ons eigen Maritieme Hitteplan in: met doeken schaduw in de kuip proberen te maken, niets doen, emmers koud water over ons heengooien en 's avonds nog een bijboot tochtje maken in de noordelijke uitloper van de baai. Het is ruim 32 graden in de boot. We wanen ons weer terug in de Carieb!

Dan wordt ineens weer heel harde wind voorspeld, zo hard, dat we dan toch maar een nachtje in het haventje van Dyvig gaan liggen. We liggen nauwelijks op onze plaats als het weerbericht de voorspelde windstoten van windkracht acht weer heeft ingetrokken. Maar ach, we maken van de nood een deugd en maken de boot van buiten schoon met de beschikbare waterslang en doen een boodschapje in het miniatuur winkeltje. Die avond is het nog lang onrustig door kinderen die urenlang heen en weer racen in hun bijbootje met buitenboordmotor. Een paar honderd mensen in de haven kunnen al die tijd meegenieten van de herrie. De kinderen weten niet beter, maar de ouders zouden toch best een grens kunnen stellen. Een uurtje raggen in je bootje en dan iets anders gaan doen of zo?

Over een aantal dagen komt Tim aan boord. Hij gaat met de trein naar Flensburg. Wij kunnen hem het beste daar ophalen of in Sønderborg. Wij gaan daarom ook maar weer op pad, om acht uur 's morgens varen we uit. Er staat vandaag een redelijk mooie zuid-oostenwind en we gaan eerst maar eens richting Sønderborg. Dit is niet helemaal bezeild, dus moet de motor nog een stukje helpen. In Sønderborg moet een brug geopend worden. We moeten een minuut of veertig wachten, dus meren we even af aan de kade. Als de brug open gaat zien we dat er wel vrije ligplaatsen zijn aan de stadskade, maar het is daar helemaal uit de wind. We varen door en hijsen de zeilen. We hebben in de Flensburger Fjord een ankerplek op het oog en het is zonde om de mooie oostenwind niet te benutten. Vlak bij de bestemming duikt er een bruinvis naast de boot op. Hij komt vier maal boven en we horen hem ademen. Een leuke show, die altijd weer blijft boeien. In de loop van de middag laten we het anker vallen in vijf meter diep water in een baai aan de noordkant van de fjord. De grens tussen Duitsland en Denemarken ligt halverwege de Flensburger Fjord, dus zitten wij nu nog even aan de Deense kant. 's Avonds wordt de temperatuur weer wat aangenamer en we zitten tot middernacht met kaarsjes aan te genieten van de stilte.




Vrijdag staan we weer bijtijds op en gaan om acht uur ankerop. We gaan nu door naar Glücksburg, waar een leuke haven is van de plaatselijke zeilclub. Met alleen de genua is het hele stuk bezeild en we meren al om elf uur af in de haven. In de loop van de middag gaat het hard waaien, als voorbode van de onweersbuien die voor zaterdag zijn voorspeld. Johan wil wat extra lijnen uitbrengen, omdat er windstoten tot windkracht 10 zijn voorspeld. Voor is dat niet zo moeilijk, maar meerpalen aan de achterzijde zijn wel erg ver weg. Joke is inmiddels specialist in lijnen gooien en slaagt erin om ook daar een extra lijn aan vast te maken. De boot ligt zo veilig.
's Avonds is het lang wachten op de maansverduistering, omdat we omgeven worden door heuvels en veel bomen. Uiteindelijk hebben we een prima zicht op de maan en genieten van de koele wind tijdens het kijken.





Zaterdag gaan we eerst naar het dorp om wat boodschappen te doen. De vriendelijke havenmeester heeft ons een kaartje met een leuke route meegegeven. Het is erg warm en klam en we lopen ook nog een beetje om. Maar het lukt ons om de weg naar het dorp terug te vinden. Tegenover de supermarkt is een leuk terrasje waar we van een kopje koffie genieten. Op de terugweg weten we wel de door de havenmeester geadviseerde route te volgen. Het is een leuke wandeling. In de haven nemen we een douche, het is nog steeds moordend heet en klam. In de loop van de middag groeit de lucht dicht met grote aambeeld-vormige onweerswolken. Johan stelt wat losse spullen veilig, Joke zit binnen op de vloer naar de kwalificatie van de Formule 1 race van Hongarije te kijken. Het gaat waaien en flink onweren, maar de meest heftige windstoten blijven uit. Na een paar uur is het heerlijk afgekoeld. Morgen willen we door naar Flensburg, om de komst van Tim af te wachten.





Geplaatst door Johan en Joke op 28 juli 2018
23 juli 2018
Fynshav en toch maar niet

Het is inmiddels 20 juli, het is nog steeds prachtig weer, de afgelopen dagen was er wel heel veel wind, maar die is nu wat geluwd. We hebben het naar ons zin gehad in Faaborg en omgeving. Nu is het tijd om eens naar een volgende bestemming uit te kijken. Fynshav op het eiland Als lijkt ons wel wat. Als Joke wat speurt op internet vindt ze uit dat de maximum lengte 12 meter is en maximum breedte 3,5 meter (een andere bron geeft maximaal 4 meter aan). De lengte over alles van Beluga is 13 meter, dus het zal wel wat proppen zijn om een plekje te vinden.


Vol goede moed varen we bijtijds uit en we kunnen op een aandewindse koers Fynshav net bezeilen. Er staat een goede zeilwind, die het de komende dagen juist laat afweten. Als we naar binnen gluren in het haventje lijkt er misschien een plekje aan de enige langssteiger die het haventje rijk is. Maar we willen de volgende dag eigenlijk door naar Dyvig. We zeilen lekker en besluiten om de gelegenheid te pakken en door te varen. Met de wind tegen kruisen we de Kleine Belt over. Pas in de middag neemt de wind af. De laatste mijlen leggen we op de motor af en aan het eind van de middag varen we de baai van Dyvig in. Het is inmiddels behoorlijk windstil en het water is zo glad dat we gemakkelijk de aanwezige bruinvissen boven zien komen, we tellen er acht! De baai ligt geheel beschut en is populair onder de vakantiegangers. De haventjes aan het einde zijn dan ook overvol, maar gelukkig willen we daar helemaal niet in. Wij gaan voor anker.


De volgende dag is het bijna tropisch warm en fabriceert Johan met doeken wat schaduw in de kuip en doen we eigenlijk verder gewoon niets. Zondag de 22e blazen we de bijboot op en varen we eens naar de wal om wat rond te kijken. Joke koopt wat kersen en aardappels uit een stalletje langs de weg. We ontdekken ook dat er een paar keer per dag een gratis bus gaat naar de wat grotere plaats Nordborg. De onvolprezen Google Maps laat ons zien dat daar ook een supermarkt is.




Maandag leggen we de bijboot aan een steigertje en wandelen we naar Nordborg, dat ligt op een kilometer of vier van Dyvig. We zien onderweg een haas en een egel en genieten van de natuur om ons heen. In Nordborg gaan we op een terrasje zitten en smullen we van koffie met een Belgische wafel en ijs. De supermarkten liggen direct aan het busstation, dus dat is prima geregeld. We kopen verse spullen bij de Kvickly-supermarkt en wachten nog een paar minuten in de schaduw op de bus. Die komt precies op tijd en na een korte rit zijn we weer in Dyvig. 's Avonds eten we in de kuip. De baai van Dyvig is mooi en er is genoeg te zien. De komende twee dagen wordt er nauwelijks wind voorspeld, dus we vermoeden dat we lekker Caribisch nog een paar dagen blijven liggen. Het wordt vermoedelijk heel warm, dus ook hier blijft de zomer zich van zijn beste kant laten zien voor de vakantiegangers. Onderwijl wordt het voor de boeren en de natuur wel lastig na zo'n lange periode zonder regen. We lezen dat dit in grote delen van Europa zo is, maar ok, wij genieten ervan!




Geplaatst door Johan en Joke op 23 juli 2018
19 juli 2018
Lyø - Faaborg

We blijven nog een dag in Lyø, het is zo'n mooi eiland dat we nog een wandeling willen maken rond de westelijke kant. Hier is de natuur weer heel anders, de heersende wind is aanlandig en dat zie je terug in de natuur. Het ziet er veel ruiger uit. Het wandelpad is niet overal even duidelijk. Het gaat een heel eind gewoon over het kiezelstrand. We prijzen ons gelukkig met de stevige wandelschoenen, waarmee we over de losse stenen nog aardig vooruit komen. Onderweg zien we veel vogels en we beginnen sommige al te herkennen. Een langgerekte uitloper is tot 15 juli verboden gebied. Er zijn nog veel jonge meeuwen, die met rust gelaten moeten worden. Al met al lopen we ruim 10 kilometer.





Zondag willen we richting Faaborg. Er zijn daar goede ankermogelijkheden en er zijn twee havens. Het is maar een mijl of vijf, maar we willen zo veel mogelijk zeilen. Er is nauwelijks wind en de snelheid loopt terug naar 0,2 knopen, maar we houden hardnekkig vol. Uiteindelijk komen we bij de eerste ankermogelijkheid aan, maar die bevalt ons niet. Het is erg diep en er is weinig zwaairuimte als de wind zou draaien. We varen door, dieper de baai in en tegenover de stad vinden we een prima ankerplek. Het is nog steeds prachtig weer en we vieren het die avond in de kuip met een lekkere maaltijd op de Cobb (een soort bbq).





Na een rustig dagje breien en niets doen varen we daags daarna de haven in. We moeten wat boodschappen doen en er is heel veel wind voorspeld. We gebruiken die dag voor huishoudelijke klussen, het lukt Joke om de haven-wasmachine een paar keer te gebruiken. Johan doen onderwijl wat controles en onderhoud aan de boot en maakt binnen weer eens schoon schip.



Faaborg is een erg leuke en authentiek stadje. Er zijn heel oude karakteristieke huizen en straatjes. De bloemrijke voortuintjes met stokrozen maken het beeld compleet. Tijdens het boodschappen doen ontdekken we dat een jaren-50 treinrit van Faaborg naar Korinth gaat. Dat lijkt ons wel wat.




Donderdag is een dag waarop de trein rijdt, dus dat komt mooi uit. Het is een leuke ervaring en in Korinth maken we een leuke wandeling van een kilometer of 6. Onderweg stoppen we in de buurt van het prachtige kasteel Brahetrolleborg, niets vermoedend gaan we in het gras zitten en zien op nog geen 5 meter van ons een damhert wegspringen. Weer een prachtige ontmoeting met de natuur. We zijn op tijd op het stationnetje om eerst nog een ijsje te eten, voordat we weer terug naar Faaborg reizen.






Geplaatst door Johan en Joke op 19 juli 2018
 
   

Design: Sail-Beluga.nl - Copyright: Sail-Beluga.nl -